Opinions

De tweede meevaller vandaag. Ik hou namelijk wel van films als dit. Lange, trage, strak gekadreerde shots, sterk kleurgebruik, rustige, passende muziek (met een paar uitzonderingen), maar vooral een zeer boeiend hoofdpersonage die, zoals Apollinisch ook al aangaf, zowaar een realistische psychopaat neerzet - niet één die mensen in stukken hakt, maar daarom niets minder naar. De opening van de film vond ik slecht, haar einde liet me onbevredigd en de film wordt geen moment echt geweldig, maar verder is dit gewoon mijn ding. 3.5*

(De poster is trouwens ook erg mooi - al had het oog eigenlijk íets meer naar links gemoeten.)

De beste Kitano die ik vooralsnog gezien heb. Zowel in visueel als in auditief opzicht is de film weinig bijzonder - zeker niet slecht, maar ook niet indrukwekkend - en het verhaal is weinig interessant, maar de (meestal) leuke personages en de rustige, speelse scènes die afgewisseld worden met zeer gewelddadige stukken zorgen ervoor dat ik me toch goed vermaakt heb. Voor het einde zat ik op een dikke 2.5*, maar door het sterke, onverwachte einde verhoog ik dat naar een kleine 3*. Vermakelijk.

Best vermakelijke nonsens. Het verhaal is compleet ridicuul, megalomaan en over the top, de personages zijn maf en onnozel (een beetje de light-versie van de personages in Ishii-komedies, en dat - het light-zijn - vind ik een pluspunt), een aantal scènes zijn erg leuk, de muziek is soms irritant (Muse?) maar over het algemeen best oké en soms zelfs sterk (Moby), in visueel opzicht wordt de film weliswaar nooit geweldig, maar gestoord heb ik me er niet aan, en het acteerwerk is vrij matig maar wel best komisch. Geweldig vind ik de film zeker niet, maar door de consequente mafheid heb ik me meestal wel goed vermaakt. 2.5*

Ondergewaardeerd.

Nochtans moest ik zelf ook de eerste keer dat ik Spring Breakers tegenkwam niets van de film hebben: ik zag de titel van de film en zag de hoofdrolspeelsters, en trok vervolgens mijn conclusies. Maar toen ik toevallig een keer op het profiel van Finisterra klikte en zag dat hij de film 4.5* gegeven had raakte ik nieuwsgierig. Toen ik vervolgens zag dat Benoît Debie de cinematografie verzorgd had werd ik nog een paar stappen nieuwsgieriger. En toen ik kort daarna de film maar gewoon probeerde moest ik mijn ongelijk toegeven: Spring Breakers is namelijk gewoon een audiovisueel meesterwerkje.

Met name in visueel opzicht is de film fenomenaal: het kleurgebruik, het camerawerk en de montage zijn vaak echt geweldig. De muziek (pop) spreekt me een stuk minder aan, maar die sluit wél heel goed aan bij de belevingswereld van de personages, dus het gebruik van popmuziek is zeker verdedigbaar; en in combinatie met de beelden slaagt het er vaak zeer goed in om energie en impulsiviteit uit te stralen.

Waarom geef ik dan toch slechts 3.5*? Ten eerste balanceren een aantal scènes op het randje van kitsch. Ook dat past uiteraard bij de persoonlijkheid van de personages, maar ik vond het evenwel storend (de voice overs, de everytime-scène, etc.). Soms zijn zelfs die scènes op hun eigen, clichématige manier behoorlijk indrukwekkend (de everytime-scène is daarvan een goed voorbeeld), maar helemaal op mijn gemak voel ik me er niet bij. En ten tweede zijn de personages gewoon ontzettend onsympathiek: het zijn egocentrisch, amorele tieners die vooral - de één wat meer dan de ander - bezig lijken te zijn met de bevrediging van hun onmiddellijke verlangens en er geen problemen me hebben om anderen te schaden als dat nodig is om dat resultaat te behalen. Aan het einde schiet Spring Breakers naar mijn visie ook wel érg ver door: moet ik nu echt geloven dat een paar behoorlijk hebzuchtige tieners binnen één week veranderen in sadistische, roofzuchtige massamoordenaars zonder enig spoor van een geweten?

Maar ondanks deze minpunten vond ik Spring Breakers over het algemeen gewoon indrukwekkend. Nee, het is niet geloofwaardig; nee, de hoofdpersonages zijn niet sympathiek; en het is inderdaad af en toe wat kitscherig. Maar als een audiovisuele belevenis is Spring Breakers gewoon erg sterk. 3.5* dus

Ps: ik heb de film een paar maanden geleden gezien, maar ik had nu zin om een recensie te schrijven.