Opinions

Wat ik ervan verwachtte.

En dat is ongeveer het volgende: interessante wetenschap, een gevoel van exploratie, leuke speculatie over de toekomst, een toegankelijk plot met een hoog tempo en veel bombast en een paar mooie beelden - maar ook een flinke dosis drama en sentiment. Dat is precies wat ik kreeg.

Ik vind het interessant om op een wetenschappelijke basis over de toekomst van de mensheid te speculeren, en wat dat betreft sluit de thematiek van Interstellar goed bij mij interesses aan. Leiden de intelligentie en de evolutionair ingebedde neigingen van de mens tot haar ondergang? Is de mensheid in staat om diezelfde vermogens in te zetten om zich te redden van haar ondergang? Ik vind het interessante vragen, en hoewel Interstellar er niet zoveel zinnigs over zegt worden ze wel gesteld.

Het plot van de film is bovendien leuk om te volgen. Het gevoel van exploratie, om plekken te verkennen die nog nooit iemand gezien heeft (nou ja, bijna niemand) is aantrekkelijk, de thema's zijn interessant en het tempo ligt erg hoog. Enerzijds zorgt dat ervoor dat ik me zelden heb verveeld, maar anderzijds voelde het daardoor - en door de muziek en vormgeving - niet echt aan als klassieke science fiction. Het is zo bombastisch en snel dat gevoelens van isolatie, traagheid, rust en verveling amper aanwezig zijn. Dat is voor het plot niet zo erg, maar het zorgt er wel voor dat de sfeer absoluut niet indringend of memorabel is. De beelden zijn zelden imposant, de muziek is ... Hans Zimmer, in space. Bombastisch-futuristisch? Zoiets. Het is niet storend, en soms zelfs best passend. Maar meer dan dat vond ik het niet.

Maar het grootste minpunt van de film is het drama. De film heeft namelijk niet alleen science-fiction, maar ook een hoop sentimentaliteit. En daar hou ik niet van. Kinderen, liefde, mensheid - het zijn thema's die in zichzelf al gevoelig liggen, maar het wordt allemaal zo sentimenteel uitgewerkt. Tranen, bombastische muziek, opgeklopt drama - ik hou er niet van, maar Interstellar heeft daar helaas best veel van.

Dat is echter niet het enige minpunt. Een ander minpunt van het plot is dat het regelmatig erg kunstmatig aanvoelt, erg convenient, erg deus ex machina. Planeten die geschikt zijn voor leven zijn onbereikbaar. U had een wormhole besteld? De formule die mensen in staat stelt om de Aarde te verlaten is incompleet en kan alleen worden voltooid met data uit een zwart gat; maar het is onmogelijk om die data te versturen vanuit een zwart gat. U had een creatie besteld waarin u met zwaartekracht kan communiceren met een specifiek iemand in een specifieke omgeving uit het verleden? Ik zit vast in die maffe creatie. U bestelde een reis naar Saturnus? Het voelt allemaal ontzettend kunstmatig aan - te "far out", te ver weg van moderne wetenschap om geloofwaardig te blijven. En wie zijn in 's hemelsnaam die "mensen uit de toekomst" die hen helpen? Je zou kunnen denken: zij waren "plan B" die "plan A" probeert te helpen realiseren (waarom supermensen daarin geïnteresseerd zouden zijn is niet helemaal duidelijk, maar oké). Maar dat kan niet, want zonder wormhole is er zelfs geen "plan B". Dus wat dan? Zijn het mensen uit een ander universum in het "multiverse"? Opnieuw: het voelt te convenient aan, te kunstmatig. Het pakte me niet.

Zo houdt je uiteindelijk een film over die toegankelijk en vermakelijk is en interessante thema's heeft, maar op het gebied van plot en sfeer niet echt mijn ding is - te veel drama, te bombastisch, te kunstmatig. 3*

Niet slecht.

Het eerste half uur was inderdaad een slechte introductie (het beste wat je ervan kunt zeggen is dat het een flauwe satire is van de sensatiegeile media): puberaal, flauw en soms zelfs regelrecht irritant (vooral het personage van Franco is ergerlijk in zijn onnozele achterlijkheid). En na het eerste half uur zijn die gebreken niet weg. De infantiele humor blijft aanwezig, de personages blijven irritant en dat het af en toe buitensporig gewelddadig is vond ik de film er ook niet beter op maken.

Maar alleszins heb ik me - na dat half uur - toch best redelijk met de film vermaakt. Het tempo ligt hoog, en hoewel de scatologische humor lomp is vond ik de politieke satire die ook in de film verwerkt zit soms wel best geslaagd, niet in het minst door alle discussie rondom deze film. Het niveau van die satire is uiteraard niet hoog (ahum), maar dat had ik ook niet verwacht. Wat je wel krijgt is een ridiculisering van de ergste dictatuur in de wereld, met een happy ending, en dat is stiekem best bevredigend.

Is The Interview alle ophef waard? Enerzijds wel, anderzijds niet. Voor goed uitgewerkte kritiek op het Noord-Koreaanse regime moet je niet bij deze film zijn. Maar het gebeurt zelden dat een politiek leider (en zijn walgelijke regime in het algemeen) zo extreem wordt (worden) geridiculiseerd. En noem het leedvermaak, maar om die reden vond ik The Interview toch het kijken waard. 2.5*

(Zouden de makers van deze film trouwens eenzelfde doel beogen als hun hoofdrolspelers? Om de leider te kijk te zetten om hem van zijn goddelijke status te ontdoen (door te laten zien hoe weinig respect hij internationaal geniet)? Of deze film daarvoor een goed middel is, dat is uiteraard een tweede.)

Leuker dan ik had verwacht! Nee - de film is geen moment briljant. En ja - zowel de personages als het verhaal zijn ontzettend clichématig, en de muziek werkte soms op mijn zenuwen. Maar over het algemeen is Intouchables gewoon een luchtige, makkelijk wegkijkbare feelgood-film, met een schattig einde, vermakelijke personages, een fijn tempo en een verzorgde, adequate vormgeving. Een kleine 3*. Vermakelijk.

Zeer sterk.

Absurdistische zwarte humor, lange, soms wat filosofisch getinte monologen, een personage dat zijn greep op de werkelijkheid verliest, een psychedelische vormgeving ondersteund door een vlotte montage, en dat allemaal zeer effectief begeleid door klassieke muziek, ambient en sfeervolle geluiden ... ik vond het meestal geweldig goed werken. Niet ieder segment is even sterk, en de mate van afwerking van de animatie is laag, maar over het algemeen vond ik de film erg effectief en boeiend.

De film zal ongetwijfeld niet iedereen liggen, maar voor de liefhebbers van donkere humor en surrealisme met een vleugje filosofie gegoten in experimentele animatie is dit echt een aanrader. Een kleine 4*.