Opinions

Musicals.

Ik háát musicals: het melige zingen, de verschrikkelijke popnummers, de musical-clichés. En Sono weet helaas niet geheel aan die stoorzenders te ontsnappen. Er zijn meerdere momenten dat ik het zingen echt niet vond werken. De eerste vijftien minuten, waarin de gangs geïntroduceerd worden, vond ik bijvoorbeeld erg duf, en ook later in de film vond ik het soms een beetje uit de toon vallen.

Maar uiteindelijk kan ik toch niet anders dan Sono feliciteren, want ondanks mijn musical-afkeer heb ik me grotendeels erg goed met Tokyo Tribe vermaakt. De hiphop is niet van hoge kwaliteit, maar wel best vermakelijk, en de beats zijn heerlijk swingend. Dat zorgt voor een lekker opgewekte en energieke sfeer, en daar hou ik erg van. Het verhaal en de personages zijn bovendien weer aangenaam over the top en het typische Sono-geweld blijft wrang maar fascinerend. Alles bij elkaar zorgde dat ervoor dat ik tijdens deze film een aantal van de beste filmmomenten heb beleefd van de afgelopen paar maanden.

Er zijn echter twee dingen die ik me toch van de 4* afhouden: het begin en het einde. De film begint relatief traag, matig en melig, waardoor het even duurde voordat ik er goed in kwam. Maar belangrijker nog is het einde. Het gebeurt niet vaak dat ik een film van bijna twee uur te kort vind duren, maar dit is er één van. De afronding van het verhaal werd nu mijns inziens echt afgeraffeld. De bad guys krijgen geen memorabel einde (met als dieptepunt die ventilator), de good guys krijgen geen memorabele overwinning: in plaats daarvan winnen de good guys zeer plotseling en zeer cheesy, zonder grote verliezen en zonder grote moeite. Het overdreven happy ending vond ik bovendien niet goed in de film passen. En de puberale humor vond ik soms nogal storend. Met penishumor hoef je bij mij niet aan te komen.

Sono heeft kortom een zeer vermakelijke en energieke hiphop-musical afgeleverd, en daarvoor verdient hij lof. Maar hij heeft er mijns inziens niet het maximale uitgehaald: de film komt wat langzaam op gang en het einde vond ik zeer underwhelming (zeldzaam bij Sono). Meer dan een dikke 3.5* zit er daarom niet in.

Edit: dit nummer ligt trouwens ook buiten de film best lekker in het gehoor.

In alle opzichten veel slechter dan Dead Leaves. De puberale, kinderlijke en flauwe humor vond ik in Dead Leaves ook al storend, maar waar het in dat geval tenminste afgewisseld werd door fenomenale actiescènes treedt de humor hier veel meer op de voorgrond. Ook de personages en het verhaal vond ik een stuk minder vermakelijk en inventief en de animatie vond ik minder sfeervol (al blijft dat wel het sterkste punt van de serie), maar het belangrijkste minpunt buiten de humor is de ontzettend lelijke muziek, die ervoor zorgde dat ik geen moment genoten heb van de bij vlagen leuke animatie. Bovendien voelde de serie, zoals danuz ook al opmerkte, soms wat onaf en warrig aan, waardoor ik er simpelweg niet meer dan 1.5* aan kwijt kan.

Saai. In alle opzichten saai. Enorm saai zelfs.

Tijdens de eerste vijftien minuten had ik nochtans goede hoop. Het plot boeide me niet en de muziek vond ik storend, maar door de bij momenten bloedmooie shots wist de film toch mijn aandacht vast te houden. Maar de kosmos- en evolutiesequentie die daarna komt deed me niets, en daarna wordt het alleen maar erger.

Het plot boeide me helemaal niets en de fragmentarische vertelstructuur vond ik warrig overkomen. Geen van de personages interesseerde me, en soms vond ik ze zelfs behoorlijk irritant. De jaren '60-setting vond ik ontzettend duf: de kleding, de inrichting van huizen, de verhouding tussen ouders en kinderen en man en vrouw ... ik kon er helemaal niets mee. De poëtische, metaforische teksten die af en toe gefluisterd worden vond ik irritant en kitscherig. Maar bovenal ergerde ik me aan de muziek. Die is namelijk zeer aanwezig, en als je het - zoals ik - zeurderige, melige kitsch vindt, dan wordt het na verloop van tijd zeer vervelend.

Vanwege de mooie shots in het begin wil ik niet lager dan 1* gaan, maar tijdens de rest van de film varieerde mijn emotionele toestand tussen verveling en irritatie. 1* dus. Één van de slechtste films die ik in lange tijd gezien heb, met een einde dat zo kitscherig is dat het een parfumreclame had kunnen zijn.

Een goede Sono weer.

Maar evenals Strange Circus laat ook deze film een wrange nasmaak achter. In visueel opzicht is de film weer verzorgd, het muziekgebruik is weer sterk, het verhaal is zeer boeiend en Murata is een zeer sterk personage, waardoor de film makkelijk aan de 3.5* raakt. Maar vanaf het moment dat Murata sterft werd de film voor mij wel meteen een stuk minder. Dat Shamoto helemaal doorslaat is zeker niet ongeloofwaardig (wie zou niet breken door alle dingen die hij meemaakt?), maar ik hou er gewoon niet van om zulke dingen te zien. En hetzelfde geldt voor de seksuele escapades in de film: zulke dingen hoef ik simpelweg niet te zien. En de laatste scène vond ik zelfs regelrecht naar. Om zulke ongevoeligheid voor lijden kan ik echt niet lachen.

De eerste twee uur van de film zijn kortom erg sterk, niet in het minst door de sterke personages en het boeiende plot, maar daarna gaat de film te zeer over the top. Wel 3.5* dus, maar met een nare bijsmaak.