Opinions

Leuk!

Dit beviel me in ieder geval een stuk beter dan Strange Circus. Waar die film bij momenten ontzettend naar aanvoelde, is de sfeer van deze film - ondanks het feit dat er verschrikkelijke dingen gebeuren - over het algemeen ontzettend luchtig, wat mij veel meer aanspreekt. En door de maffe personages, het compleet gestoorde en over the top-verhaal, het hoge tempo, het beweeglijke camerawerk, de vrij snelle montage en de volop aanwezige muziek heb ik me, ondanks de lange speelduur, eigenlijk geen moment verveeld.

Love Exposure was voor mij met andere woorden een zeer aangename verrassing. In visueel opzicht had de film meer aandacht verdiend en tegen het einde (in de psychiatrische inrichting) zakte de film even in, maar mede door het geweldige einde - dat me deed realiseren dat ik gewoon naar een pikzwarte romantische komedie heb zitten kijken - is de film makkelijk 3.5* waard. Ben jij benieuwd wat je krijgt als het sterke, zeer aanwezige muziekgebruik van Confessions combineert met de luchtige sfeer en de knotsgekke personages van Dead Leaves en Ishii-films, maar iets serieuzer en met een donker randje? Kijk dan deze film. Een dikke 3.5*.

Precies wat ik ervan verwacht had. In visueel opzicht is Angel-A erg stijlvol (vooral wat betreft het zwart-wit kleurgebruik uiteraard), de muziek (jazz en klassiek) spreekt me op zich niet erg aan maar wordt wel sterk gebruikt en het verhaal is simpel maar effectief. Wat me uiteindelijk toch van 3.5* afhoudt is het personage van Angela. André sprak mij met zijn wat dommige maar sympathieke persoonlijkheid wel aan, maar Angela vond ik veel te nonchalant en extravert overkomen en haar algehele uitstraling (bitchy, zoals ze het zelf noemt) stond me tegen, waardoor ik emotioneel nooit goed in de film kwam. En dat de film naar het einde een stuk sentimenteler, flauwer en minder fris wordt hielp ook niet. 3* dus. Angel-A is meestal een fijne, warme feel good-film, maar echt meeslepend of uitzonderlijk sfeervol wordt het helaas nooit.

Sterk.

In geen enkel opzicht is Aoi Haru echt geweldig, maar tegelijkertijd doet het niets echt verkeerd. In visueel opzicht is het erg sfeervol: het kleurgebruik van de film en de setting van de school waarin de film zich afspeelt is enorm grijs en grauw en de kadrering is ontzettend kil en strak (camerabewegingen zijn er amper) (al had de kadrering wel iets symmetrischer gemogen), wat zeer goed aansluit bij de inhoud van de film. Hoewel de muziek me op zichzelf niet aanspreekt sluit het wel zeer goed aan bij de rest van de film en wordt het bij momenten erg sterk gebruikt (dat het een best unieke, ruwe sfeer voortbrengt - want muziek als deze wordt voor zover ik weet vrijwel nooit in films gebruikt - is ook een pluspunt). De subtiele surrealistische elementen in de film vond ik leuk. En in het bijzonder het personage van Kujo vond ik erg sterk.

De hevige neergang van Aoki is ongeloofwaardig en ging veel te snel, het plot is niet altijd even boeiend en de film is geen moment briljant, maar verder heb ik hier weinig op aan te merken. Een sterke film dus. 3.5*