Opinions

Functioneel moorden.

Stiekem geil ik er wel een beetje op, slashers met een dame als killer. En in Dream Home, was dat dan ook zeker het geval. Kil en doeltreffend, dat is onze dame, ze wil maar één ding ... Een huis!

Waar de meeste slashers het toch wel van de kills moet hebben, weet meneer Pang er toch een leuke filler om heen te bedenken. De huizenmarkt is inderdaad een zéér actueel onderwerp waar veel mensen het slachtoffer van worden, in dit geval, letterlijk.

Een mooi bruggetje want de kills zijn stuk voor stuk de moeite waard om je vingers bij af te likken. Of voor mensen met een lager libido: Ze zijn awesome, uiterst inventief, en voor de verandering ook daadwerkelijk functioneel.

Toch ook even een vermelding voor de toffe openingscredits. Erg stijlvol.

Where the Wild thing's Are. (Blu-Ray)

Na lang overwegen toch maar de blu-ray besteld in plaats van de normale dvd, die weliswaar een mooiere cover heeft. Desalniettemin, subliem beeld en geluid. Bovendien bevat de blu-ray een aantal leuke exclusieve extra's.

Het is weliswaar een herziening, maar mijn score blijft staan, als een huis. Niet als een klein vakantiehuisje op Texel, maar als een belachelijk grote penthouse in hartje London.

Ieder kind heeft ze wel eens gezien, de harige knuffelbare monstertjes van Maurice Zendak, ik dus ook, al was de herinnering enigzins verwaterd in de loop der jaren. Maar dankzij de uitstekende regie van Jonze dit sprookje kunnen herbeleven.

Where the Wild thing's Are is een film voor iedereen, nou ... niet iedereen. Al begrijp ik de lage score niet zo. Misschien komt het door het feit dat Where the Wild thing's Are niet alleen maar aardappels biedt, maar ook groente en vlees. Ja, heel leuk zoon metafoor boogeyman, maar wat bedoel je in godsnaam. Ik doel op het feit dat de lead actor een jongetje is, waardoor dit o.a aangenaam is voor de 9-10 jarigen, alleen wordt het niet overdreven kinderlijk gebracht waardoor elke andere doelgroep hier ook van kan genieten.

Bovendien zit de film vol humor, sentiment, geluk en verdriet, soms wat dik aangezet, maar irriteren doet het nooit. Verder is de film bij vlagen erg duister en apart, vandaar misschien ook de 9+ kijkwijzer, maar ook die elementen houden het fris.

Where the Wild thing's Are is mede door de subtiele humor en vlotte editting en sounddesign erg aangenaam, en vliegt voorbij zonder dat het allemaal te luchtig wordt.

Het verhaaltje is op zich niet bijster origineel, maar voelt door de frisse aanpak van Jonze niet als een herhaling van.

4.5*

Hardgekookte spruitjes,

Ongeinspireerde bagger, ik heb er geen goed woord voor over, afval. Hup verbranden die hap, ja ook ik heb zo mijn rituelen. Cage, Cage, wat moet je nou met zo´n babbelende jurk?! Op het eiland, vol met uitgenaaide theemutsen in de overgangsklasse, raakt Cage een beetje in de war, domme Boterkoek kijk toch, gelukkig voor hem zijn het maar wat amateurs, helaas voor mij, anders was ik een half uur eerder klaar geweest met deze onzin. Een remake alá, maar dit slaat echt alles.

Lege dialogen, acteerwerk is van het niveau van een pizzapunt, en niet eens een lekkere, van de New York Pizza, maar zo'n verlepte kleine, van de pizza hut. Oh, het camerawerk was houterig, lege shots, niks. Nee, ik verwachtte niet veel, maar ik heb helemaal niks gekregen.

Weird at heart with wild on top,

Er zijn verschillende manieren om een verhaal te vertellen binnen een film. Een film kan 'character driven' worden genoemd als de film sterke driedimensionale personages bevat. Als de personages leeg zijn maar het plot sterk is word het 'story driven' genoemd. De zomerblockbusters, hersenloze karakterontwikkelingen en eenvoudig plot worden vaak als 'effects driven' beschouwd, de inhoud boeit niet zolang de effecten maar gelikt zijn.

David Lynch is apart, verteld een verhaal op zijn eigen manier, de manier die ik verwoord onder de 'What the hell?' methode. Lynch vermijd karakteropbouw of een solide plot, maar spoelt het verhaal door het bizarre het vreemde op te laten volgen, de kijker roept: "What the hell?" ... Tenzij ze stoned of andersinds gedrogeerd zijn, in dat geval zijn Lynch zijn films waarschijnlijk prima te volgen.

In Wild at Heart gooit Lynch het verhaal van het smoorverliefde koppel Sailor (Cage) en Lula (Dern) naar het publiek, de relatie wordt bedreigd door Lula's moeder (tevens haar echte moeder), zij vindt dat Sailor van slechte invloed is op Lula en verdenkt hem ervan meer te weten over de criminele geschiedenis van de familie. Uit voorzorg wordt er een huurmoordenaar ingehuurt, zonder succes want Sailor mept em zonder moeite, morsdood.

Een celstraf voor Sailor, wanneer hij vrijkomt staat Lula met open armen te wachten, echter wordt het koppel opnieuw bedreigd en zijn ze gedwongen de weg op te gaan, weg van haar paranoïde (schoon)moeder.

Als het verhaal zo verteld word is er geen kind aan, maar wel te begrijpen. Maar Lynch met zijn "What the hell?" stijl blikt terug op gebeurtenissen uit het begin van de film, tevens blikt hij vooruit naar dingen die kunnen of zullen plaatsvinden in een later stadium, ook zoomt hij in bij elke keer dat er een sigaret word aangestoken. Verder komen we meerdere bizarre personages tegen, zoals Crispin Glover's Dell die verslaaft is aan kerst, de hele nacht wakker blijft om broodjes te smeren en kakkerlakken in zijn ondergoed te stoppen. Jammer genoeg hebben personages als Dell geen fluit met het verhaal te maken en werken ze alleen maar als 'storende factor' in het basis verhaal. Hierdoor word het warrig, opzich niet erg als er later maar iets me gedaan word.

Voor mensen met een scherp oog zit de film vol symboliek. Patronen van slangenhuid beschrijven Sailor, zijn slangenlerenjasje representeerd zijn individualiteit en eigen vrijheid. Halverwege de film kauwt nostalgie blijkbaar aan Lynch zijn geweten want 'the wizard of Oz' geloof het of niet, speelt ook hier een rol, een geschifte heks en referenties naar Emerald City. Wild at Heart gaat diep genoeg om dit soort dingen achterwegen te laten, het verstoord de film en kijkplezier.

Sommigen spreken vol lof over dit verhaal van geweld en erotiek. Ik persoonlijk, zie het niet zo. Het erotische aspect is verder nogal saai/nietszeggend. Het is nooit echt een zoet, teder en puur moment. Het is eerder wat stoten op het randje van verkrachting, niet dat daar iets mis mee is, maar het maakt het contrast van de film nogal groot en heeft het weinig invloed op de film, wat het overbodig maakt. Nee ik word niet wild van Wild at heart.