Opinions

Aangezet.

Nu was het doel van het kijken van deze film eigenlijk vrij simpel, ik wilde de avond lekker vlot laten verlopen, en wat doet dat beter dan een wraak-film. Begrijp wel, ik was alleen thuis, dus een wraak-film was toch wel het beste alternatief.

Echter al vlug bleek het om een wraak-film te zijn waar familie centraal staat. Gegeven, ik ben zelf geen familie mens, en de reden waarom presenteert zichzelf al in de eerste 5 minuten van de film.

Echt in detail ga ik er niet op in, maar knuffelen met familieleden omdat zij het geen zijn waar men het meeste van houdt en men er alles aan zal doen om hun veilig te stellen is me toch een beetje te veel drama voor wat een vlot avondje zou moeten zijn.

Maar goed, het spreekt mensen blijkbaar aan, want gezien het verzorgde visuele aspect zou dit niet hoger dan 3* mogen scoren. En men kan er ook onmogelijk met een popcornbak overheen kijken want daarvoor is het drama te ver in het concept gewoven.

Wat rest is een man die uit is op wraak omdat ze hem 22 kogels in zijn lijf gepompt hebben, interessant. Echter naar mijn mening is zijn wraak helaas erg zakelijk en niet afkomstig uit hatelijke emoties. Best wel jammer, want dat maakt de film toch behoorlijk droog.

Desalniettemin toch een redelijk vlot filmpje dat dat vooral te danken heeft aan het goede visuele aspect.

2*

Goed,

Maar hier zat echt veel meer in. Als ik de film na 1 uur en 15 minuten had moeten beoordelen had ik hem denk ik de volle mep gegeven, daar zijn inmiddels nog 4 sterren van over. Het uitgangspunt van de film is echt heerlijk, en de ontwikkeling van James is daarin lange tijd echt zalig. Geen vragen stellen gewoon mee gaan met de gekte die hij voorgeschoteld krijgt.

Audiovisueel begint het ook al erg fraai (die camerabeweging). Dit zet meteen de toon, en beetje bij beetje doet Cronenberg er zelfs stapjes bovenop. Met als hoogtepunt natuurlijk de scene waarin hij samen met Mia "een wortel rookt". Nu ben ik sowieso al redelijk fan van Mia Goth, maar deze scene was echt waanzinnig. Al doet ze het verder ook meer dan prima. Scene daarna ook nog erg fraai waarin ze een bewaker flink toetakelen, maar zodra James al die gekheid niet meer leuk vind gaat de boel wel bergafwaarts.

Beter ging de film gewoon door waar het mee bezig was, nog een paar van die bovengenoemde scenes en je hebt een meesterwerk in handen. Helaas koos Brandon voor een ander pad. Nu kan ik zoals gezegd Mia wel waarderen dus op zich was het best lollig (scene dat hij voor de auto uit moest lopen), maar daar is dan ook alles mee gezegd. Nu lijkt Brandon het nog enigszins te fixen met een fraai einde, maar ook dat verneukt die door de film nog een soort van epiloog te geven ("twee weken later" je kent het wel..). Dat blijft toch altijd wel een major buzzkill.

Nja toe maar, het irriteert ook niet echt of zo, maar met de weg die Brandon inslaat plus het einde voelt dit toch wel zonde. Desalniettemin toch wel een goede film, jammer genoeg niet heel consistent.

4*

(Audio)Visueel gedurfde nightmarecatcher.

Op de laatste pak hem beet 15 minuten na GEnoten. Zeker het begin is ijzersterk, het camerawerk, sounddesign, visuals, weinig dialoog. Perfect voer voor de Boogeyman.

Verder is de gehele setting erg overtuigend, de dromen, het dromerige frame, karakteraankleding, zeker Ink zelf, angstaanjagend figuur.

Maar die pathfinder ... geweldig.

Humor is dan ook een belangrijk sleutelwoord in deze Ink, erg scherp, bovendien houdt het het tempo hoog, met name dus de pathfinder is hilarisch, maar ook het gegrom van Emma mag er wezen.

Enige kritiek puntjes is het acteerwerk en gedeeltes van het script, dat hield duidelijk te wensen over. Zeker de scenes met de blonde mevrouw, en de schoonvader? En het sript was o.a. bij het einde iets te flauw, al irriteerde het verder niet echt.

(Audio)visueel dus erg gedurft, wat dan soms ook prachtige scenes opleverde. Zeer goed.

Lynch truckendoos,

Het is nooit makkelijk om een film van David Lynch te beschrijven, en zeker eentje die lijkt te bloeien in het verwarrende spervuur van verassingen. Met een indrukwekkende speelduur van 172 minuten, worden in Inland Empire continu mysterieuze beelden en geluiden op je afgevuurd, die overduidelijk, en zonder twijfel typisch Lynch-achtig zijn. Lynch heeft duidelijk zweet en tranen in deze film gestopt. van idee, tot creatie, tot distributie, Inland Empire in Lynch zijn nieuwe hompel.

Degene die nog nooit een Lynch film hebben gezien zou ik adviseren deze nog even links te laten liggen, tenminste, totdat je wat bekender bent met zijn werk, probeer titels als Mulholland Dr of The Straight Story. Inland Empire gooit je in het diepe bad, terwijl je nog niet eens geleerd hebt om te zwemmen, er worden letters op je afgegooit, terwijl je niet eens kan lezen, de WC staat daar, maar je kijkt niet op of om, want je bent immers nog niet zindelijk. Inland Empire is een stap in het onbekende, een afslag zonder nummer. Ik moest direct aan mijn jeugd denken, hoe ik altijd weer omviel als het mij eindelijk gelukt was om te staan, hoe mijn mond altijd onder de bagger zat als ik klaar was met eten. Een lange, spannende, maar fantastische weg, die het meer dan waard is om te nemen. Als een duveltje in een doosje, opent Lynch zijn trukendoos en strooit deze geheel over de set.

Het plot van deze film proberen te ontrafelen zal alleen maar frustratie en boosheid opwekken. Maar toch even kort: Simpel gezecht is dit een film in een film: Een bekende actrice, Nikki Grace, speelt een rol in een remake van de Duitse film, On High in Blue Tommorrows, Gebaseerd op een vervloekt Pools volksverhaal. het orgineel hebben ze nooit kunnen afmaken, omdat de twee hoofdrol spelers het slachtoffer waren van een brute moord. Tijdens het maken van de film raakt Nikki in de war, aangezien haar 'echte' leven angstaanjagend veel begint te lijken op die van het door haar gespelde karaker, "Damn! Dit lijkt wel een dialoog uit het script!"

Na deze uitspraak verdwaalde ik, de grond slipte langzaam onder mijn voeten weg, de dubbelgangers werden geïntroduceerd, alternatieve werelden en krankzinnige dromen van gespleten persoonlijkheden lijden mij de weg.

Noami Watts in Mulholland Drive sppelt een jonge actrice aan het begin van haar carrière, in Inland Empire, Speelt Laura Dern een succesvolle actrice die probeerd haar voorgaande successen te evenaren, bijde films verdiepen zich in het verliezen van identiteit en geest, meerdere persoonlijkheden en het vervagen van de realiteit. De film is zoals jij dat wilt, jouw manier, conclusie of theorie klopt, of het nu bedoeld is of niet. Ik denk bijvoorbeeld dat het Poolse hoertje een perfecte werkelijkheid krijgt opgediend, de serie. Zij gaat hier helemaal in op omdat haar eigen werkelijkheid in de prostitutie ondragelijk is geworden.

Inland Empire bevat ook weer een groot deel van Lynch veel gebruikte motieven: Lege kamers, rode gordijnen, schaduwen, dramatische pauzes en muziek, die, toen ik in bed lag, nog steeds in mijn hoofd rondspookte. Grace Zabriskie, Justin Theroux, Harry Dean Santon, Noami Watts en Laura Harring zijn ook weer van de partij, die laatste twee nu als de stemmen van de vrouwlijke konijnen in de sitcom. Maar eigenlijk gaan alle credits maar naar één persoon. Laura Dern. Het maakt niet uit welke rol ze speelt (in deze film), of het nu een prostitue is die de straten in Polen onveilig maakt, een enthousiaste gossip girl is in een LA chat-show, of een brutale bitch, Dern haar prestatie is betoverend.

De film is visueel ongekend, magnefiek. De scène die er uit springt, voor mij, is de scène met de gecarameliseerde prostituees die een gechoreografeerd dansje doen, een scène die alleen Lynch zo bijzonder en memorabel kan maken. Inland Empire is een boek vol emoties, gevarieerd, het ene moment lach je van plezier, het andere bijt je uit angst je pasgeknipte nagels eraf.

Als Mulholland drive een mysterie was dat opgelost moest worden, is Inland Empire een onoplosbaar wiskundig probleem, het is eerder een enkele reis door het zelfbewustzijn en alles wat daar aan vast zit, Inland Empire is een emotie.

Probeer het niet op te lossen, maar laat het je raken

Na lange tijd, komt Ghost in the Shell terug met een vervolg, grensverleggend kaliber Japanse animatie met diepgaand verhaal.

3 jaar nadat Majoor Motoko Kusanagi haar cyborg lichaam heeft gesurpasserd, en haar ex-partner en vriend heeft achtergelaten afvragende of zij ooit nog terug zal keren. Althans dat denk ik, toegegeven dat ik niet heel nauwkeurig op het breed gesponnen verhaal heb gelet, wel kan ik vertellen dat Batou hier een solitair leven lijd, toekijkende hoe de wereld om hem heen langzaam corrupt word. Zijn partner is ditmaal een, voor een groot deel menselijke politie agent, opgeleid door de vorige majoor -- Batou en zijn partner werken aan een moordzaak; sex droids zijn de verdachte, vervelend is dat deze sex droids naderhand zelfmoord plegen. Waarom? En hoe kan iets dat geen leven heeft nu zelfmoord plegen?

Animé heeft er nog nooit zo mooi, beeldschoon en zuiver uit gezien. De animatie is zo fantastisch dat je onderkaak er bijna van af valt. De 2-D animatie en de 3-D CGI creëren een fenomenaal diepgaand effect, ondersteund door sfeervolle belichting die de gehele film aanwezig is. In woorden niet te beschrijven, elke scene bevat meer detail dan het blote oog kan zien, kan waarnemen, ik adviseer geniet van elk detail, scene in, scene uit, opnieuw en opnieuw, laat maar vallen die onderkaak, die rapen we zo wel weer op.

De artistieke designs complimenteren de vele werkuren die verstopt zitten in deze animatie, een futuristische wereld gecreërd waar machines de wetten van de natuur imiteren. De productie maar bovenal de creativiteid van Ghost in the Shell 2 bewijst maar weer eens, dat

de beste animé films gelijk zijn -- en vaak zelf voorbij stijgen -- aan al het andere op de markt, zij het low budget Von Trier films of grootschalige Nolan Blockbusters.

Kenji Kawai verzorgd ook in deel 2 weer de muziek, hij doet dit met grote stijl, een combinatie van oud en nieuw geeft deze film een diep contrast.

Voor zover de screenplay, met een beetje inzet en oplettendheid, begrijp je hoe briljant dit allemaal vertaald is, en hoe goed Oshii wel niet geïnformeerd moet zijn over de gedachten van Confucius, Shelly, Darwin etc. En daarbij er zijn eigen draai aan weet te geven. Heel knap.

Beter dan perfect? Velen zullen het de balans in het verhaal van het eerste deel prefereren, echter, te veel balans lijd tot saaiheid. Waar ik in het eerste deel op zoek was naar meer, was dit tweede deel een lust voor het oog, na enige tijd dan toch, een welverdient orgasme.

Tja, Nolan´s euroknaller, eenvoudig en vermakelijk. Maar, naarmate het einde kreeg ik er steeds meer spijt van dat ik niet, de ietwat duurdere salade had besteld.

Verhaal hagt eigenlijk aan 2 losse touwtjees, waar de film met wat humor, Acteerprestaties, en Scarlett Johansson nog maar net op kunnen balanceren. Het is natuurlijk vermakelijk allemaal, maar soms zijn de clichés James krijgt een suit en slaat Iron man in elkaar en simpele plot holes Oh ik vind deze nieuwe technologie uit in 1 dag waar mijn vader zijn leven aan gewerkt heeft wat te irriteren. Actie scenes zijn eigenlijk maar schaars, maar de actie scenes die er zijn, zijn ook vermakelijk voor het oog. Een kleine teleurstelling, en een mogelijk vervolg zou mijn stem niet krijgen. Zet gewoon deel 1 nog een keertje op, veel leuker.

Slik.

Eindelijk dan toch, een herziening. Precies 9 jaar geleden. Toen der tijd in een afgedankt filmhuisje of the like bekeken, maar het enige wat ik nog van die herinnering over heb is het gegeven dat ik ik in de pauze naar het toilet ben gegaan en er pas een uur later weer uit kwam. De oorzaak in het midden gelaten, had ik deze film zonder pardon een 0.5* gegeven.

Echter nu 9 jaar later kijk ik daar iets anders tegen aan. Vanaf de dwalende camera begin scene tot de hyperactieveflits eindscene 1 spektakelstuk van camerabewegingen. Vooral die scene met de ziekenwagen, absolutely marvellous!

Ik was natuurlijk al bekend met het een en ander, bijvoorbeeld de vertelstructuur, waar ik in eerste instantie eigenlijk mijn twijfels bijhad, aangezien ik dacht dat ik liever de tunnelscene op het einde wilde zien, voor een 'Antichrist effect', maar naarmate de huiskamerscene vorderde, realiseerde ik mij hou briljant het eigenlijk is. Deze vertelstructuur verdubbeld het uiteindelijke nare gevoel van de tunnelscene.

Uiteindelijk vind ik deze net iets beter dan Enter the Void, dit komt vooral doordat ik in eerste instantie beter kon meeleven met Alex en Marcus, maar ook omdat ik het camerwawerk iets vrijer vind.

Ik wil eigenlijk afsluiten met de naamvermeldingen van Belluci en Cassel, want mede door hun zeer overtuigende spel heb ik 95 minuten lang GEnoten.