Zoals Leatherhead al schreef bestaat de film uit 3 fases waarvan de eerste met afstand het beste is. Heerlijk hypnotiserend maar tegelijkertijd zoals we van de beste man gewend zijn ook zeker ongemakkelijk. Daar draaft Philippe in de overige twee delen wel een beetje in door eigenlijk. Z'n films zijn altijd al wel een beetje slow-paced, maar dit is wel next level. Bovendien ook geen echte soundtrack die de boel nog een beetje elkaar kan houden.
Nu is de film nergens saai of vreselijk om te kijken maar iets meer cayennepeper voor de volgende keer zou wel fijn zijn. Ik kan hem dan ook echt enkel aanraden aan die-hard Grandrieux fans, en zelfs dan ligt die op het randje denk ik.