Opinions

''Look I don't understand. In musicals...why do they start to sing and dance all of a sudden. I mean,

I don't suddenly start...to sing and dance.''

Precies het gevoel wat ik had bij deze film, het drama is best sterk met leuke von Trieriaanse trekjes, maar die liedjes... wat moet een mens er mee....

Afgezien van de wat suffe moodkillers, acteerd bjork uitstekend, soepel camerawerk, vlot sounddesign. Eigenlijk gewoon een uitstekend drama, beetje jammer van de songs.

Maar voor zij die hier wel dol op zijn, zal dit ongetwijfelt de slagroom op het toetje zijn.

Simplistisch, maar levendig.

The Dark Christal is een prima kinderfilm met veel mooie decors en creaturen. De film zweeft een beetje tussen donker en licht. grimmigheid en vriendelijkheid. Hier en daar wat fantasierijke scenes, die ik als kind zeker gewaardeerd zou kunnen hebben. Nu, lijkt het soms wat houterig en cliche.

De wat lompe gelfling, die overigens verdomd veel van MJ weg heeft, slenterd door het eenvoudig maar avontuurlijk verhaaltje dat zelfs op de dag van vandaag, makkelijk wegkijkt.

Quentin Tarentino gooit je met death proof metteen in het diepe en begint weer kenmerkend. Sfeervolle muziek en een intro waar ik kriebels van in mijn buik kreeg.

Na de eerste 15 minuten word het lastig bovenwater blijven. En ben je gedwongen te blijven zwemmen ookal heb je de schoolslag 10 jaar geleden al geperfectioneerd. Niet heel intressant dus.

Maar de film herpakt zich zeer sterk door een paar sfeervolle en sterke actie scenes. Met weer geweldige achtergrond muziek. Hup in de borstkrol richting het einde. En het einde is dan ook geweldig! Heerlijk gewoon.

Doorgeroerde onzin.

Lekkere actie-onzin voor ritalinslikkers. Dead Leaves is een geheel eigen stijl: Snelle montage, onzin-humor, hap-me-slik soundtrack KABOOM, dat grassprietje daar, nee daar in de verte, hier m'n verrekijker hersenloos stuk vreten, zie je het?! Dat is het plot. Blauwe driehoeken eten razensnel geitenkaas, raggen met kannonen supersnelle actie dat zelfs Usain Bolt niet bij kan houden.

Zag deze hyperventillerende dronkenmanstrip zo voor een pond of 6 in de prullenbak bij de hmv. Hup hier die snelle hap! Al met al met al een zeer fijn doorgeroerd actienonense filmpje. Halleluja. Amen.

Zalig!

Het heeft in verband met beschikbaarheid even geduurd maar dankzij wat hulp heb ik deze gister toch kunnen zien. Ze zeggen geduld wordt beloont en dat bleek in dit geval zeker op te gaan. Het is hier al gezegd maar Mika Ninagawa mag zich prima in het rijtje met Tetsuya Nakashima (en uiteraard ook Ken Ninomiya) zetten als het gaat om mooifilmerij. Heel vaak heb ik bij shots wel verbeterpunten in m'n hoofd (effectiever kleurgebruik, andere camera angle, andere edit) maar Mika doet niet alleen precies wat ik wil zien, ze overtreft de boel ook nog eens.

Elk shot leeft (die schilderijen is een simpel voorbeeld) dankzij prachtig kleurgebruik, gevarieerd camerawerk, een effectieve soundtrack (aanwezig, maar nooit teveel of te weinig), en heerlijk gekke personages. Die personages deden me een beetje aan Sono denken, lekker geschift, gewelddadig, maar ook zeker hilarisch. En hoewel de film tegen het einde wat te zweverig wordt (je moet je dromen najagen enzo) is het vooral knap dat de stilering gewoon 117 minuten lang perfect is.

Zo voelen andere films van 2 uur met een dergelijk klein plot al snel lang aan, maar dankzij de stilering, uitwerking van de personages, en voldoende humor blijft het 117 minuten lang genieten geblazen. Overigens zien de gerechten er echt zalig uit.

4.5*

Kneedgummetje.

Een boogeyman met adhd en Dolls, een combinatie die normaal gezien niet helemaal samen gaat. Mijn mede jumpers raad ik dan ook aan om tijdens de film met een kneedgummetje te spelen. Er wordt veel gedult gevraagd van de kijker en met mijn mind occupied elsewhere kon ik dus toch van de film genieten. Tarkovsky bedankt.

Dolls beschikt over een aantal magnefieke scenes: In het park, wanneer het geluid wegvalt, en de wandeling door de sneeuw, beyond perfection. Het 'verhaal' had eigenlijk nog wel minder gemogen en meer bloemmetjes. Verder is het gewoon een mooi geschoten, natuurlijk (liefdes)drama met prachtig sounddesign. Handig zo'n kneedgummetje.

Sterk.

Roerende vraagtekens ondersteund door een dreunende beat is iets wat Refn kan als geen ander. Sfeer en mystiek is iets waar de beste man een behoorlijke bult maaskantje van gegeten heeft, en dat is ook in deze US productie, duidelijk zichtbaar.

Dromerige stiltes maar vaak duidelijke taal. Gosling is de baas zonder woorden, geen punisher met een grote bek, maar een subtiel manneke met sprekende ogen. Lichaamstaal zonder verdriet, een mysterieus individu dat enkel in de schaduw leeft.

Refn gaat duidelijk op de Lynch toer; Enigmatisch en onder invloed van efficiënt sounddesign, waarmee hij de emoties van de kijker veroverd. Echter, gevoelsmatig, is de puzzel niet geheel compleet. Kon het niet iets gedurfder, ruwer, of anderszins tederder? Misschien niet, maar in mijn boekje, is dit toch iets te braaf om écht grote cijfers te gaan geven.