Opinions

Misschien interessant voor de natuurliefhebber, maar vond er weinig aan.

''En de mooie beelden dan?'' Tja voor iemand die nog nooit buiten de kikkergrenzen is geweest misschien, maar ik als actief vakantieganger vond ik het maar saai, mede door de weinige afwisseling.

Verder heeft de film ook niet veel anders te bieden. Heb daarbij ook niet bepaald een zwak voor docus, dus nee, 1* voor de ijsberen ofzo.

"Parading without a permit, man"

Is één van de vele fantastische oneliners van Dennis Hopper, die samen met Nicholson vele nutteloze maar komische dialogen voert.

Een simplistisch verhaal over twee dudes, Billy (Dennis Hopper) en Mr America (Peter Fonda) die een roadtrip maken met hun luidruchtige motoren. Veel road (natuur) shots met een relaxed achtergrond muziekje vrolijken mij wat op. Met dit als de vierde film van vandaag hoopte ik op zijn minst één te zien van degelijke kwaliteit. Met z'n tweeën maken ze van alles mee, katholieke mimespelers, een koppige geit, wat knappe dames en een gigantische parade. Waar de jongens dan ook brutaal aan deel nemen, dit lijdt tot een avontuurtje cel waar ze de bijdehante Nicholson ontmoeten.

Ze besluiten naar een hoerenhuis in New Orleans te gaan, maar onderweg wacht hen een onverwacht obstakel. Alhoewel tegen het einde aan het e.e.a. word afgeraffelt is deze film een prima invulling van een zaterdag avond.

Klokkijken voor gevorderden,

Ik heb het voor het gemak maar even opgezocht, want de Italiaanse definitie van romantiek was me niet helemaal duidelijk. Thefreedictionary zegt over de difinitie van romanze het volgende: Ardente attaccamento emotivo o coinvolgimento tra persone; amore. Voor de Nederlanders onder ons: Iets met betrokkenheid en het verbonden zijn met elkaar, hoe vaag dat ook mag klinken.

Enfin, pronto per il romanticismo! (laat zien die romantiek) Nouja je moet even geduld hebben maar na precies 1 uur, 28 minuten, en 28 seconden had ik enig gevoel van romantische speelsheid (de sproeier). Daarvoor was het bij elkaar zo'n 37 minuten schreeuwende Italianen op de beurs, en de rest was waarschijnlijk de build-up van het verhaal. Ik moet toegeven dat ik niet wist dat dit onderdeel was van een trilogie, dus echt zeker weten doe ik het niet.

Maakt ook verder weinig uit want zoals het op mij overkomt is de romatiek in Italië puur zakelijk; ik mis vuur, passie en onbegrip. Ik mis speelsheid, en non-verbaal gewostel. Iets wat in de laatste 15 minuten nog enigszinds te zien valt. Het gebrek van een soundtrack was ook een behoorlijk gemis, simpelweg met de reden dat ik nogal lastig vaar zonder geluid.

Wat rest zijn de af en toe wat mooie shots en de belichting. (Lampen, lanterenpalen, koplampen) , maar verder dan opnieuw de bevestiging dat Italianen gewoon fucking druktemakers zijn, dat rtl Z op mute toch een fijne uitvinding is, en dat Italiaanse romantiek puur zakelijk lijkt, kom ik niet. Met als gevolg dat ik van mezelf zo om de 6 minuten op de klok mocht kijken, iets wat moeilijk bleek, maar ik durf mezelf na 127 minuten toch wel een gevorderd klokkijker te noemen.

Leuk natuurlijk, maar had graag de film goed gevonden zonder die titel, nu zal ik het er echter mee moeten doen.

1*

Mals vlees,

Wat een film! Vanaf het begin zit ik gekluisterd aan mijn stoel, ik zweet, zelfs mijn kont is nat, het jeukt, onbewust begin ik te krabben, overal, de hardheid en kilte heeft mij in zijn macht, een doffe knal. Het is over, ik kijk op mijn horloge hoe laat het is, ik schrik, niet van de tijd, maar ook mijn hand zit onder het bloed, een gesprongen ader, van de spanning? Wie weet. Langzaam kom ik bij zinnen, ik probeer wat goeds neer te pennen over deze film, maar wat? Het briljante acteren? Oh, Kudos Miss Reilly! De subtiele gore? Ik weet het niet, het viel wel mee toch? Maar waarom die 4 sterren? Nou niet voor het einde, nouja in zekere zin wel, maar ik dwaal af. Het verhaal was ook niet heel bijzonder.. Verdomme, focus! Hm hij was spannend, hij was hard, kil, rauw, maar bovenal hij was mals. Heerlijk gegeten.

Verduisterd Maanlicht,

Films die openen met naakte, verwarde, verdwaalde hoofdpersonen met hoofdletsel zijn misschien wel net zo origineel als films die openen met een voice over of achtergrond tekst. In tegenstelling tot die films, overtreft Eden Log zijn "simpele" (niet overweldigende) opening, dit creërd een intuïtieve ervaring die elke hollywood thriller in zijn ballen schopt.

Overleven, ontvluchten, verzetten en ontsnappen. Fan van het oude point en klik computer spel Myst? Houd je vast, deze film blaast je van je stoel en zelfs de bank is niet veilig. Een éénmans missie, overleving en ontsnapping uit een ondergrondse hel waar mysterieuze boomwortels de weg leiden. We volgen Tolbiac, gespeeld door de onbekende Clovis Cornilliac, hij zit diep onder de grond, alleen, zonder weet van hoe hij daar gekomen is. Met zijn ranzige uitrustig en lichtgevend harnas zoekt Tolbiac naar aanwijzingen terwijl mysterieuze geluiden hem achtervolgen zoekend naar een uitweg.

Vanaf het eerste oogcontact met Tolbiac, stort de film je kopje onder in een bedreven werkelijkheid die volledig tastbaar is, jij, jij vergezeld hem bij zijn zoektocht naar een uitweg. Weinig personages, en weinig dialoog creëren een fantastische sfeer, wat tevens de motor is die dit meesterwerk op het witte doek heeft weten te krijgen.

Een spookachtige soundtrack en griezelige geluidseffecten maken het compleet. Twists en plotwendingen waaien zo af en toe de film binnen en houden het verhaal interessant.

Toch is Eden Log niet perfect, het plot is wat wazig en het einde wat teleurstellend, maar dit zijn tamelijk kleine kritiekpuntjes, Eden Log is gewoon te magnefiek om het beetje kritiek echt serieus te nemen.

Eden Log is niet alleen een film voor mensen die van spooktochten houden, maar ook voor mensen die opzoek zijn naar een uitdagende tocht door een zee vol integriteit die je werkelijk kippenvel bezorgd is dit een must. Mensen die opzoek zijn naar schrikmomenten, gore en goedkope spanning, laat deze film alsjeblieft met rust.

Precies wat je verwacht, een prima drama met hier en daar wat subtiele humor om het zware thema wat dragelijker te maken, al viel het drama gehalte in deze film wel mee, ben ik blij met het resultaat. Gewoon gewoon, Duitsers spreken Duits en de Fransen spreken Frans, geen gehuil en tóch serieus, lekker melige soundtrack ook past prima bij het plaatje.

Er zitten veel elementen in deze Van Sant film, "Elephant," die ik niet snel zal vergeten: De manier waarop Beethoven deze eenvoudige high school setting een mystiek tintje geeft; de welsprekendheid van Harris Savide's cinematografie staat in bruut contrast met de vreemde tieners die voor of van de camera weglopen; het levensechte, verschrikkelijke bloedbad waar de film naar toe werkt.

Maar wat mij het eerst raakte als een bliksemlicht was een schot van het meisje, het doodgewone meisje in haar sweatshirt., die in beeld verschijnt, ze kijkt omhoog naar de onheilspellende lucht die wij niet kunnen zien maar zij weet, dat het uiteindelijk zal instortten. En ze heeft gelijk. Het stort in. De hemel valt te pletter op de aarde, regelrecht naar hel.

Van Sant, met de onmisbare Savides aan zijn zijde, krijgt ons vertrouwen. De wereld die zij voorhouden, is verschrikkelijk, verschrikkelijk bekend. De gangen zouden de gangen kunnen zijn waar jij gelopen hebt. Het drukke schoolhoofd kantoor word degene die jij vermeed. De Kinderen -- Blank -- zijn de kinderen die je was of ag op TV. De Camera weerspiegelt de verschillende rollen (De eikel, het populaire meisje, de goth, het buitenbeentje) opnieuw en opnieuw, totdat je gehypnotiseerd bent. Uiteindelijk, word het duidelijk dat hij deze visuele ritmes gebruikt om ons, op ons gemak te stellen -- Hij geeft ons het vertrouwde high school gevoel weer terug, om deze vervolgens weer 2 meter de grond in te stampen.

"Elephant" gaat niet zozeer over waarom mensen moorden, maar wat we doen wanneer andere mensen het doen, waar kijken we, hoe leggen we het uit. Deze 86 minuten provoceren je om te denken over hoe je dingen uitlegt die niet uit te leggen zijn of hoe je met dingen omgaat waar niet mee om te gaan is, welke ontsnappingsroute kies je, en welke herinneringen we verbranden.

Van Sant, kampioen Amerikaanse tiener, geeft "Elephant" iets om over na te denken. Maar de vraag die overblijft is, waarom.

Geen Marilyn Manson posters of drugs te vinden, is het de video-game die Eric speelt? Is het de Nazi documentaire die ze ongestoord kijken? zijn het de kinderen die Alex pesten? of zijn het de ouders, die we nooit te zien krijgen. Zou het iets met het zoenen in de douche te maken kunnen hebben, of met het Beethoven stuk dat Alex oefent op de piano? Het zijn maar details, overigens ook irrelevant.Nazi, videogames, piano : Het maakt niet uit wat een moordenaar doet of is, alleen dat hij een moord gepleegd heeft.

'The elephant man' is niet alleen boeind, maar vooral meeslepend. Of zoals mijn vriendin het noemde 'meesleurend'. Hoe de mensheid profiteerd van John Merrick is heel duidelijk gemaakt in deze film, soms wat overdreven, maar ach, het zijn de jaren 80.

Los van alle emotionele ellende die John meemaakt of eerlijk gezecht overkomt, is Hopkins heel overtuigend en gaat helmaal op in zijn rol als 'Guardian Angel' . Maar toch wil ik de meerderheid van de credits aan John Hurt geven, steengoed. En natuurlijk niet te vergeten de knappe Lesley Dunlop (Ja de film is 30 jaar oud, bite me!).

Pracht film, die ondanks het zwart wit beeld, sublieme blu-ray kwaliteit heeft. Stop hem snel in de kast en zet een vrolijk muziekje op. Beetje hypocriet maar daar ben ik wel aan toe na deze zware zit.

Oh Eraserhead, jij raarderd. Hoe Kan ik zo veel van je houden? Het hartverscheurende, schreeuwend, beukend hart, pure angst, overlevingsdrang....

Vechtend om me heen, waar is een uitweg? Waar moet ik heen? Ik gil, echt waar. Ik hijg, echt waar. Bezweet, waar ben ik? Waar kom ik vandaan? Ik huil, voel de dreiging, zo echt, zo dichtbij, zo verrekte dichtbij...

Dromen zijn er om te beleven, dromen zijn er om ui de weg te gaan. En soms als je wakker bent, herbeleef je ze.

Zo ook in deze film, gefilmd over een periode van 4 jaar, in 1977 dan eindelijk op het witte doek, Eraserhead was zo raar, vreemd en bizar dat hij alleen maar als nachtfilm draaide. Een restrictie die de reputatie van Eraserhead nog jaren lang beïnvloed heeft.

Vandaag opnieuw bekeken, ben platgestampt door een kudde gnoes, wat zeg ik, neushoorns. Eraserhead is meer hersenspoeling dan film, iets om te beluisteren, bekijken, of om te ervaren. De complexiteit van Lynch zijn sound design, een kenmerk, "wat hoor ik?", "zonder twijfel Lynch[/i]". Zet de film maar eens op mute, of doe je ogen even dicht, en je weet wat ik bedoel.

Robin Wood zei over Alfred Hitchcock's Marnie "If you don't like Marnie, you don't like Hitchcock" Ik denk dat hetzelfde geldt voor Eraserhead en Lynch.

Ex Drummer is grof, ongenadig nihilistisch en uiterst gewelddadig, maar bevat tevens de beste regie in tijden.

Koen Mortier's zijn flitsende regie raakt je vanaf het begin als een klap in het gezicht, schitterend, de wijze waarop de opening credits gebracht worden, achterwaartse fotografie, geweld en achteruitfietsende gehandicapten. Ook het op de kop-piramidedoosje-kijk-door-het-gaatje-tussen-het-gras camerawerk wat daarop volgt is meesterlijk ingenieus.

Sterk, sterk acteerwerk van o.a. Vanhegen en zijn vrouw Lio. Dikke lul hilarisch, lachspier slopende humor die mij tevens nog lang zal heugen. Voor sommigen waarschijnlijk erg over de top dit geweldadig stukje Belgisch schoon, maar zij met een liefde voor geweld, sex en rock and roll is dit een ultieme liefdesgrot waar de stoutste dromen tot leven komen.

In het kort: De body count is hoog en de karakters klikken geweldig in dit old-school testosterone festifal.

Sylvester Stallone en zijn cast van mede actie helden buigen solide samenspel in dit high-energy gevecht tussen goede mercenaries en slechte mercenaries. Een effectieve mix van pover en over-the-top, 'The Expendables' is nogal dwaas.

Fans van het genre, de mensen die geen overkill kennen, maakten dit een angsaanjagende uitdager in 'The boxoffice' toen deze film 13 augustus in de bios kwam. Zelfs wanneer ze voor het makkelijk vermaak gaan, Stallone en zijn co-schrijver, David Callaham, gebruiken behendig snelschrift om de karakters vetgedrukte omtrek te graveren, en de acteurs zetten hun goed gekarakteriseerde personages in actie om de film compleet te maken.

Een groep freelance vechtjassen wie hun gevoel voor recht en eerlijkheid hebben ingeruild voor geld, the Expendables zijn misschien taaie rakkers, maar onstervelijk zijn ze niet.

Leider Barney (Stallone) groet zijn vrienden en vijanden met een melancholische blik. Messenwerper Lee Christmas (Jason Statham) is mannelijk genoeg om zijn gevoelige kant te laten zien nadat zijn relatie kapot is gegaan, terwijl close-combat expert Ying Yang (Jet Li) aan het vissen is voor een salarisverhoging.

De kleinere rollen, Terre Crews en zijn armspieren handelen de missie's grootste wapens, en Martial arts ster Randy Couture verteld dingen, zoals de oorsprong van zijn misvormde oor, wat hij tot in de puntjes uit weet te leggen. Na de hoge-body-count redding die de film opent, kiest Barney ervoor om sniper Gunner (Dolp Lundgren) uit het team te gooien, Zijn (onopgemerkte) drugsgebruik en extreme geweldadigheid maken hem onbetrouwbaar.

Amerikanen zijn zowel helden als slechterikken in "The Expendables" waardoor het politiek-correct blijft, terwijl brute kracht als rechtvaardige wraakactie word omarmt. Het kan soms een lastige mix zijn, maar over het algemeen is het op een algemene schaal gespeeld dus is het moeilijk om over te klagen. DP Jeffrey Kimball lijst de actie in voor een kenitische invloed en snelheid. De uitgebreide vechtscènes bezorgen de makkelijke zuivering van straight-up geweld, allemaal met een comic-book gevoel van POW en SPLAT.