Opinions

Tja,

3% begon erg goed met een meer dan uitstekend eerste seizoen. Seizoen 2 borduurde daar aardig op voort, maar het derde seizoen ging imho iets te diep op de materie van "het proces" in. Zoals verwacht trekt dit laatste seizoen deze lijn door. Er word meer aandacht besteed aan de frictie tussen het inland/shell en de offshore dan aan het proces zelf (lees: de opdrachten).

Die opdrachten is waar ik vooral mijn plezier uit haalde en ik was blij dat dit dan ook centraal stond in het eerste seizoen. Daarna was het nog steeds goed maar de opdrachten kregen toch elk seizoen net iets minder aandacht dan in het seizoen daarvoor.

Nu snap ik dat het wel deze kant op moest gaan, want na 2/3 seizoen kan je bijna niet anders, maar toch vind ik het jammer. Hierdoor voelt het nogal soap achtig aan en is de pacing soms volledig zoek. Sommige episodes duren nu gewoonweg veel te lang.

Eerste 2 seizoenen erg goed daarna iets minder.

2.5*

Wisselvallig,

Zoals mijn voorgangers vermelden zijn de eerste 4 aflevering echt subliem. Het is een soort Japanse mix van Saw en het Braziliaanse 3%. De games zijn een stuk bruter dan in 3% en iets minder rauw dan Saw. De eerste 4 episodes is dit echt een heerlijke combinatie. De games zijn high pace en intensief waardoor de episodes werkelijk voorbij vliegen. Echter na episode 4 komt er iets meer verhaal en filosofisch gebrabbel tussendoor waardoor de pacing opeens volledig zoek is.

Episodes duren plots nét iets te lang, we krijgen flashbacks, monologen, en veel bombastische violenmuziek waar eerder in de serie vooral de games centraal stonden. Alice in borderland is daarom echt enkel geschikt als binge-materiaal gezien het dan makkelijker als geheel te zien is. En in z'n geheel is het een prima vermakelijk tussendoortje van ongeveer 200 calorieën. Het stilt de trek voor een paar uur, maar er moet nog wel een fatsoenlijke maaltijd gegeten worden.

3.5*

Verslavend!

Dat ik dit seizoen in een dag heb gezien is op zich niet heel gek, gezien ik als 30 jarige single man perfect in de doelgroep val, echter als je bedenkt dat deze serie al een paar jaar oud is, is het toch opvallend dat ik er nu pas aan toe ben gekomen.

Ook weer niet heel gek als je bedenkt dat er inmiddels 38 episodes zijn en de barrier voor entry dus iets hoger ligt dan bij de meeste lopende series. Desalniettemin toch maar in het diepe gesprongen onder het motto van "veel sex" en "veel actie". Daar was geen woord over gelogen.

De vele sex en actie is overigens niet per se wat de serie zo verslavend maakt, want los van vele intrigerende verhaallijntjes (tjes ja, het blijft natuurlijk een actie serie), is het vooral het gebrek aan echte drama dat hier de show steelt; er is een situatie, vaak onlogisch, en in plaats van de boel uit te leggen gaan we gewoon knallen zonder dat er te veel vragen worden gesteld.

Natuurlijk hier en daar wel een beetje, maar het vermaak en actie staan voorop. Personages zijn soms wat plat en motieven zijn soms wat scheef, maar dat mag de pret niet drukken.

De enige reden dat dit eerste seizoen niet hoger scoort dan vier sterren is dan ook enkel dat het nergens echt in verder gaat, zij het spanning, verhaaltechnisch, of visueel.

4*

Meer!

Wij zijn inmiddels weer een dag verder, en ook seizoen 2 is verslonden. En weet je nog mijn enige puntje van kritiek op het eerste seizoen? We hebben meer! Zowel verhaaltechnisch, als spanning, maar ook zeker een hogere kwaliteit aan actie en hogere kwaliteit aan seks.

Wat dat laatste inhoud zal ik maar in het midden laten, maar goed, iedereen heeft zo zijn voorkeur. Los van de wat brutere actie is er ook meer spanning en dreiging voelbaar. Dit begon al even tegen het einde van het eerste seizoen natuurlijk, maar het gaat hier zeker door. De continue dreiging van Rabbit, Kai, maar ook zeker Gordon is goed voelbaar.

Dit met als kers op de taart de finale. Echt een perfecte samenvatting van dit seizoen in een episode. Iets meer verhaal, iets meer spanning, en iets meer actie.

Erg benieuwd waar dit strandt (ergens bij Siobhan hoop ik ).

4.5*

En door!

Dit derde seizoen is wederom onverwacht sterk. Hoe is het mogelijk? Vaak blijven dit soort series toch wel waar ze aanvankelijk voor bedoeld zijn: Vermaak. The Boys, Black Sails, Orphan Black, en Suits om er maar een paar te noemen. Daarom was ik ook zo verbaasd dat seizoen 2 echt stappen wist te maken ten opzichte van het zeer vermakelijke eerste seizoen.

Het bizarre is vooral dat het qua entertainment value niks heeft ingeboet. Allicht iets minder seks scenes maar zoals eerder aangegeven was dat uiteindelijk niet per se de charme van de eerdere seizoenen. Dit derde deel borduurt echt verder op de laatste episodes van het vorige seizoen door een flinke schep meer spanning, dikke actie, en voornamelijk sterkere verhaallijnen.

Ik had tijdens seizoen 1 nooit gedacht dat een aantal verhaallijnen mij zo konden intrigeren en zelfs konden raken. Vrijwel elke episode is een hoogtepunt op zich, het complimenteert elkaar echt feilloos, en net wanneer je je op je gemak voelt wordt er een slinger aan gegeven.

Ja, dit is echt geweldige televisie!

5*

En oh, ik schreef aan het einde van het vorige seizoen dat ik heel graag wou dat we meer Siobhan zouden zien. Nou geloof mij maar dat episode 5 dan ook als een Red Wedding 2.0 aanvoelde. Emotioneel gebroken, maar zo ongelofelijk sterk gedaan.

Heerlijk slotseizoen,

Ik snap dat veel mensen na seizoen 3 allicht ietwat teleurgesteld zijn met dit vierde en laatste seizoen. Echter heb ik persoonlijk enorm veel waardering voor een seizoen als deze. Een seizoen dat vooral draait om de puntjes op de i te zetten. Niets afraffelen, maar de tijd nemen om een waardig einde aan een fantastische serie te geven.

Alle verhaallijnen worden opgepakt en langzaam naar hun conclusie gebracht. En wat mij betreft hebben ze bij alle karakters een passend einde gevonden. Nergens wordt er een poging gedaan om goedkoop te scoren of toch dingen te forceren die eigenlijk niet in de serie zouden passen. Je ziet het namelijk zo ongelofelijk vaak..

maar niet hier! Echt een verademing om met een volledig voldaan gevoel een serie te verlaten. Ik bedoel, we hebben allemaal Game of Thrones gezien, en recente voorbeelden van Raised by Wolves en zeker Westworld laten toch zien dat het niet altijd even makkelijk is om een bevredigend einde/vervolg aan een verder geweldige serie te geven. Banshee laat zien hoe het wel moet: Een geweldige serie van begin tot eind.

4.5*

Prima vervolg.

Het heeft uiteraard iets aan originaliteit moeten inboeten maar is verder gewoon vermakelijke televisie.

Het frisse is er wat af waardoor het soms wat dood valt, maar over het algemeen nog steeds lekker quirky en awkward.

Ook de makers houden zichzelf niet voor de gek, want met 8 afleveringen precies duurt ook dit tweede seizoen niet langer dan nodig. We duiken iets meer in de inner dominatrix en de gevolgen ervan, maar altijd oppervlakkig en met een knipoog.

3*

Huiveringwekkend,

Zwetend toets ik bibberend op de toetsen van mijn toetsenbord. Een poging doen tot een coherent verhaal te typen ofzo. Nou sorry, maar dat word echt helemaal f*cking niets. Werkelijk, hoe is zoiets in godsnaam mogelijk?!

Ik kijk nu ongeveer 12 jaar series, en dan zou je denken dat je toch alles al wel een keer gezien hebt. En naja, als we eerlijk zijn laat Euphoria echt niks nieuws zien hoor. Dat is het niet. Het is de voorstelling, die als een levensgevaarlijke achtbaan over mijn netvlies rolt.

Bij het begin beginnen dan maar: De voorstelling. Sam Levinson schetst een stereotype middelbare school; we hebben de populaire en knappe sports-bad-boy, we hebben de prom queen, het net iets te dikke vriendinnetje daarvan, de wannabe-prom queen, een nerd, het buitenbeentje, en we hebben Jules, een onbevangen transgender.

In een mix van Noé, Lynch, en von Trier krijgen we ongekende televisie wat nooit haar gelijke zal zien. Een inheemse trip. Elke episode, elke scène, en elk frame is een perfect gestileerde illustratie. Dergelijk camerawerk zie je überhaupt nooit. Qua stilering en montage zijn er nog wel eens wat series die hip durven te doen, maar vaak blijft het daar dan ook bij. Niks mis mee, daar kijk ik ook geen series voor. Echter als je dat mixt met een intrigerende rode draad, bijzondere personages en een setting uit het boek van Requiem for a Dream blijkt het een ongeëvenaarde injectie aan dopamine te zijn.

Ik was dan ook extreem angstig toen het er op zat en ik aan de specials moest beginnen. Je weet wel, het Game of Thrones syndroom. Maar toen dacht ik weer terug aan "White Christmas" van Black Mirror en had ik weer hoop.

Met messcherpe dialogen duiken we dieper in het zwarte gat dat symbool staat voor de relatie tussen Rue en Jules. Via het rechterneusgat worden we opgesnoven langs de prefrontale cortex naar het cerebrum wat ons mensen zelfbewust maakt.

"Waarom?" en "Hoe?"

Geen idee.

De twee specials brengen je met breed gesponnen dialoog naar een emotioneel kookpunt waarna je huilend klaarkomt en je met een leeg maar compleet gevoel achterlaat eenmaal de eindcredits over het scherm rollen.

Euphoria!

Toch wel het minste seizoen,

Seizoen vier was al iets minder, en ook dit seizoen haalt het niveau van de eerste drie seizoenen niet. Daarbij moet wel gezegd worden dat dit, gezien de verhaallijn, inherent is aan de serie. In den beginne was alles spannend en nieuw en was de protomolecule een enigma. Dit leidde tot een beklemmende climax in het derde seizoen. Echter nu het mysterie er enigszins af is, is daarmee ook de spanning er wat af.

Seizoen 4 had dit probleem ook al een beetje maar werd gered door een intrigerende verhaallijn met Holden en Miller. De verhaallijnen in seizoen 5 zijn een stuk minder interessant en dus is die beklemmende sfeer ook als sneeuw voor de zon verdwenen. Dit vijfde seizoen is namelijk vooral "in your face": Het is duidelijk waar de dreiging vandaan komt en wat deze dreiging is.

De verhaallijnen zijn wat minder interessant omdat iedereen hun eigen ding doet hier. Ik snap dat dit na vijf seizoenen best even kan, maar een heel seizoen was voor mij iets te veel van het goede. Tel daarbij op de hoeveelheid monologen (vooral van Avasarala, Naomi, en Peaches op het laatst), de opmerkelijke keuzes (maken er vooral op aarde een potje van waardoor ik absoluut geen sympathie kon opwekken voor het geen wat daar gebeurd), en de wat irritante Avasarala (fucking dit fucking dat, scheldwoord hier, scheldwoord daar).

Al met al zeker niet slecht, want het blijft een Manjefiek spektakel, maar The Expanse heeft absoluut betere tijden gekend.

3.5*

Gemengde gevoelens,

Aan de ene kant is dit gewoon een heerlijk seizoen. Het is even een half uurtje inkomen maar daarna is het gewoon weer genieten geblazen; de politieke intriges, space battles, maar ook de dialogen tussen de personages onderling. Zo af en toe wel een klein beetje cringe maar nooit vervelend lang uitgerekt of écht overdone. Ik blijf het gewoon een heerlijke setting vinden. Holden als grumpy wijsneus, Amos en Bobbie als sympathieke krijgers, Marco Inaros als bad guy, en Avaserala als stereotype onsympathieke politicus.

Echter is er wel een klein probleempje met dit seizoen: Het is het laatste seizoen. Nu moest er een keer een einde aan komen, en op zich kon dat ook prima dit seizoen, maar het laat de kijker alles behalve voldaan achter.

Sterker nog, ik vond het seizoen eigenlijk zo lekker dat ik een 'second wind' voelde en een vleugje protomolecule magie van de eerdere seizoenen voelde. De stukjes Laconia werden interessanter en interessanter en tegen het einde verwachte ik een enorme climax maar in plaats daarvan kregen we niks.

Ik heb de boeken niet gelezen dus misschien dus misschien mis ik iets maar het is nu een beetje een gezegde met een dode mus geworden. Jammer, het leek veelbelovend.

Allicht is de show toch te duur om nog langer draaiende te houden. Iets wat me overigens totaal niet zou verbazen zo vet als het eruit ziet. Want dat moet absoluut nog wel even gezegd worden, de CGI is echt awesome.

Jammer dat de rit er op zit, het was overall echt een heerlijke serie waar ik me uitstekend mee heb vermaakt.

TL;DR: Goed seizoen echter als laatste seizoen iets minder geslaagd.

3,5*

Dan eindelijk toch gezien. Best wel maf dat het zo lang geduurd heeft gezien het een van de hoogst beoordeelde series is en het maar 1 seizoen heeft.. mja altijd wel wat lastig qua beschikbaarheid. Serie is verder erg fijn met een heerlijke cast die hun karakters echt tot leven weten te wekken. Nathan Fillion als heerlijke norse captain, Jessica uit Suits (oke oke Gina Torres) die hier een lekker lompe vechtdame is, Alan Tuduyk, de komische navigator, Adam Baldwin als antiheld en de sterren van de Show Morena Baccarin, die ik eigenlijk vooral ken als Chloe uit How I Met Your Mother (die meid met crazy eyes waar Marshall mee date) en Summer Glau. Baccarin vond ik eigenlijk ook al betoverend in HIMYM en dat was maar 1 episode, hier is ze een lustige companion die het hele gebeuren gek genoeg net wat meer classy maakt.

Verder nog echt een geweldige rol van Christina Hendriks. Ik vond haar twee episodes denk wel de beste vooral omdat zij zo'n heerlijke bad guy/woman speelt. Ohja Summer Glau, het grote enigma van de serie heeft echt een knap personage neergezet. Dat "einde" kon echt alle kanten uit, en hoewel ik met dit einde best kan leven had ik het persoonlijk wel vet gevonden als ze gewoon echt Serenity was geworden. I mean, the signs were there... al weet ik niet hoe dat gevallen was bij het grotere publiek. Nu denk ik vooral dat Joss Whedon er wel meer mee had willen doen als het kon want er is nog echt veel uit te halen. Ook die Sheperd (wat geen Sheperd is) ben ik nu wel nieuwsgierig naar... Zal de film Serenity binnenkort ook eens opzetten.

Voor lui die dit in de toekomst lezen en in de war zijn dat de streaming order van de eps niet overeenkomt met de air date van de eps op IMDB: Geen zorgen dit is de volgorde die Joss Whedon blijkbaar voor ogen had. Geen idee waarom dat anders is gegaan, maar vond het iig een goede volgorde.

Fijne serie maar doodzonde dat er niet meer seizoenen zijn.

Pfoe,

Waar seizoen 2 nog redelijk tam en rustig was, is seizoen 3 van begin tot eind een ongetemde hongerige leeuw die zelfs tot na de finale nog in je huiskamer staat te brullen. Wat we hier voorgeschoteld krijgen is echt televisie van het hoogste niveau. De opzet is zo ontzettend groots zonder dat de kleinste details verloren gaan. Het is gewoon heerlijk om van een volledig uit de hand gelopen veldslag naar rumdrinkende bandieten naar een overvol hoerenhuis te gaan. De wereld ademt.

Neem daarbij de verschillende radicale wendingen en stuk voor stuk intrigerende karakters en je hebt een fantastisch schouwspel dat je continue geboeid laat blijven gissen wat er gaat gebeuren. En alles kan, het is echt een verademing; van incest tot het sterven van een van de hoofdpersonages het kan allemaal.

Er is eigenlijk geen saaie verhaallijn te ontdekken: De haat-liefdes verhouden tussen Jon en Ygritt, de heerlijk dubbele relatie tussen Brienne en Jamie, Arya en de Brotherhood, Tyrion en nja Tyrion, de Starks, Stannis Baratheon (ook heerlijk dat ik bij de simpelste series de meest simpele naam niet kan onthouden en ik hier de hele geschiedenis van de families en hun namen kan opdreunen), en natuurlijk onze draken moeder stuk voor stuk zijn ze een genot om naar te kijken.

En dan te bedenken dat ik absoluut geen fan ben van het genre. Over het algemeen vallen series maar vooral films als deze te veel in een bodemloze clichéput.

Ik verwachtte serieus niet heel veel van Game of Thrones, en hoewel nog steeds heel goed was seizoen 2 een beetje het niveau wat ik verwachtte. Maar als de lijn van seizoen 3 wordt doorgezet ben ik heel blij dat ik het dan toch eindelijk ben gaan kijken.

Oh en brawljeff: The Reins of Castamere zorgde voor een acuut slachtveld in mijn brein. Ik heb met open mond naar de tv gekeken en als mijn vriendin me een paar uur later niet gevonden had zat ik er nu nog precies zo. Verbaasd en sprakeloos. Maar ik vind het prachtig. Absoluut 1 van de beste losstaande episodes die ik tot nu toe heb gezien.

Wow.

Het is lang geleden dat ik zo teleurgesteld was in een serie. Het kon ook moeilijk van hetzelfde niveau blijven als de vorige twee seizoenen en dat had ik al wel vrij snel door toen ik de eerste 3 episodes van dit seizoen had gezien, maar het werd alleen maar erger en erger. Ergernis na ergernis, frustratie na frustratie.

Nu zijn hier echt heel veel redenen voor, maar de grootste reden is dit denk ik:

Deze hele verhaallijn ging echt nergens over. Hebben nog geen 3 woorden over de Sparrows gehoord in de voorgaande seizoenen en nu zijn ze machtiger dan de Iron Throne zelf? Elke keer dat we naar deze verhaallijn gingen ergerde ik me kapot. Zonde, want het was best vet wat Cersei moest doorstaan, maar kon me enkel ergeren. Jammer ook dat de scene daarna direct de dood van Jon Snow is, want de irritatie zat echt veel te hoog om me ook nog maar ergens om te bekoren. Misschien ook maar beter want ik ben die violenmuziek tijdens 'zielige' gebeurtenissen na dit seizoen ook wel spuugzat. Ik weet wel dat als er mensen dood gaan in combat dat dat erg is, heb ik geen muziek voor nodig. Stel je voor dat Reign of Castamere dat had. Pfff.

Als de andere verhaallijnen nou nog enigszins oke waren was het nog niet zo'n punt. Maar dat zijn ze niet. Dany stuurt ons van het kastje naar de muur met haar beslissingen (wel draken niet draken, wel fighting pit niet fighting pit, wel Jorah niet Jorah), Sansa heeft een kut tijd (niks mis met de verhaallijn maar tussen alle frustratie zou iets positiefs ook wel leuk zijn), en Stannis? Nou dat is toch misschien wel het dieptepunt van dit seizoen. Op zich geen probleem dat hij z'n dochter op de brandstapel gooit, en op zich geen probleem dat hij zijn mannen de dood in stuurt, maar geef het dan wel voldoende aandacht. Dit was een scene van nog geen 3 minuten. Bovendien was zijn death echt te gênant voor woorden. Iedereen dood op de battlefield maar hij is nog alleen en komt heel toevallig Brienne tegen.

En dan heb je nog Myrcella. Jamie en Bronn samen zijn wel leuk maar die hele poppenkast in Dorne kon ik zonder. Maar haar death is net als die van Stannis gewoon erg gênant. Tof dat ze dood ging daar niet van, maar gewoon de manier waarop: Stervend in haar vaders armen die z'n longen uit zijn lijft schreeuwt op violenmuziek in plaats van hulp te halen.

Ik zei in mijn review bij seizoen 3 dat ik geen fan was van andere series in films in dit genre omdat ze te vaak in een bodemloze clichéput vallen. Nou ja, dat is precies mijn probleem met dit seizoen. Er zijn gelukkig ook nog hoogtepuntjes hier en daar, en de wereld ademt nog steeds, maar dit seizoen wekt gewoon te veel onnodige frustraties op.

2.5*

Twee gezichten.

Dit seizoen was voor mij echt heel dubbel. Aan de ene kant heb je een paar geweldige episodes (The door, Battle of the Bastards, en deels The winds of Winter) maar aan de andere kan toch ook wel weer veel te veel sparrows en violenmuziek. Ik zie hierboven veel lovende commentaren over de muziek dus ik ben gelukkig in de minderheid. Nochtans haalde het de kracht uit veel scenes en dat is zonde. Doe mij dan maar liever de wat onorthodoxe up-beat track tijdens measter Pycelle z'n dood. Überhaupt zou wat variatie met electronic, rock of geen muziek ( zoals bijvoorbeeld tijdens Tommen z'n jump) wel fijn zijn geweest, maar goed genreclichés.

Verder zoals gezegd ook wel weer heel veel sparrows dit seizoen. En hoewel dat op een hele leuke manier ten einde kwam kon ik gezien mijn irritaties naar deze hele verhaallijn er minder voldoening uit halen dan ik zou willen. Maar goed, die zijn nu weg dus ik hoop dat we met seizoen 7 gewoon weer verder kunnen waar we bij seizoen 4 gebleven waren.

Verder gewoon een goed seizoen overigens. Alles gaat in rap tempo verder, paar mooie gevechten en zelfs de meest doodgewone verhaallijnen zijn interessant (Clegane en Sam). Wel heel voorspelbaar natuurlijk dat zowel Jon als Clegane 'terug' zijn, maar ik vind het prima, ik heb ze er graag bij.

Ook Dany eindelijk naar Westeros en Arya met een mooie wraakactie. Al met al een goed seizoen die voor mij enkel wat punten aftrek krijgt omwille van de sparrows en soms overdreven violenmuziek. Maar nog steeds ruim voldoende.

3.5*

Beter,

Hoewel dit seizoen echt een pak beter was dan de vorige twee seizoenen is het zoals anderen al gemeld hebben wel vrij voorspelbaar. Nou hoeft voorspelbaar niet per se slecht te zijn, maar het zorgt er wel voor dat seizoen 3 en 4 nooit meer geëvenaard zullen worden.

Is wat ik eigenlijk ook wel miste aan dit seizoen, maar ook de voorgaande 2 seizoenen al. Ik heb de boeken nooit gelezen maar ik heb begrepen dat we daar inmiddels voorbij zijn en met als gevolg maar 7 episodes hebben omdat de schrijvers niet genoeg fantasie hebben (en het budget te krap zou zijn) voor nog 3 episodes. Toch jammer, want uiteindelijk was dit ondanks de voorspelbaarheid en cheap tricks (de veelbesproken Jamie actie, was natuurlijk beter geweest als hij of Bronn gewoon dood ging in dat gevecht) een uiterst vermakelijk seizoen.

Er gebeurde misschien niet zo bijzonder veel maar heb daar op zich geen problemen mee, want zoals ik al eerder schreef zijn de meest saaie dingen nog steeds fascinerend om naar te kijken. Wel jammer dat we dit volgend seizoen waarschijnlijk moeten bekopen, want als dit seizoen al afgeraffeld voelt, zal seizoen 8 wel drama zijn. Toch jammer dat zo'n serie dan als een nachtkaars uit zal gaan. Maar misschien praat ik voor mijn beurt en zal de Night King Westeros over nemen.

Nou ja, van mij mag Dany de Iron Throne hebben hoor, mag haar eigenlijk wel als personage en het allerliefste zou ik haar gewoon met Jon zien trouwen maar ja, dat zal er nu wel niet inzitten . Had het desondanks nog steeds graag willen zien. Why not.

4*

Lmao,

Ik weet niet of ik nu misschien de troll ga voeren maar dit seizoen voelde echt aan als eentje voor de lolz. Nu viel het begin van het seizoen op zich nog wel mee en was de slag om Winterfell best tof gedaan. Maar net als de rest van het seizoen steekt het gewoon vreemd in elkaar:

Arya slacht 50 undead af maar schiet om een of andere reden in paniek en is doodsbang voor 3 lopende skeletjes. Helemaal in paniek rent ze door de smalle gangetjes in plaats van haar super reflexen en mobiliteit te gebruiken die ze geleerd heeft. Waarom? Oja Beric moest dood en Arya redden zodat zij de Night King kon doden. Ok.

Dany: Hey Jorah come, it is safe back here

Jorah: Nah I'd rather die fighting these 2 Skeletons

Dany: Why?

Jorah: Because it says so in the script

Ok.

Sam ligt op de grond en Edd helpt hem overeind en chillen hem even 5 seconden in het midden van een gigantische battle en hups Edd dood. Ok.

Muziek keuze was wel veel beter tijdens de Battle of Winterfell met wat up-beat piano (vlak voor Theon z'n dood) en Bellen. En verder jammer dat de Night King zo dood moest, maar kon me er ook niet te veel aan ergeren want die kerel hakt iedereen in een halve seconde doormidden dus het moest wel zo eindigen helaas. Maar een epische battle met Arya was vetter geweest natuurlijk. Ook was die Undead dragon echt wel gruwelijk gedaan. En verder was Misandre haar death wel netjes.

Kon slechter maar kon ook zeker beter. Maar helaas werd het enkel minder in de finale. En hoewel het nog wel mooi was om Dany heel King's Landing plat te zien branden (kon haar overigens volledig begrijpen als ze toch geen Koningin kon blijven). Ja, dat kon immers niet want Jon blijkt Aegon Targaryan te zijn en heeft dus meer recht op de troon. Op zich een vette twist maar toen de koning gekozen werd waarom zeiden Bran en Sam niks? Nee hij is gewoon ja oké ben ik wel koning dan... Waar was die hele verhaallijn van Jon dan voor? Nog meer incest en zodat Jon iets meer recht had om Dany te killen? Ok (noteer de mensen die dit schrijven krijgen hier gewoon voor betaald he).

Maar wacht eens even. Wat doet Jon überhaupt in leven???? Op het moment dat hij Dany vermoorde waren enkel Tyrion, de Unsully, en de Dothraki in King's Landing. Tyrion zat in de gevangenis dus Grey Worm heeft dan blijkbaar een raven gestuurd naar iedereen in Westeros en gezegd "Mja Jon heeft de koningin vermoord ik heb hem in een cel kom zo snel mogelijk hier" XD. Nee natuurlijk niet, die hadden hem 50 keer gevierendeeld.

Verder gaan Cersei en Jamie gewoon dood door het puin, en hoewel ik daar op zich nog mee kon leven was het huilen van Tyrion natuurlijk super fake.

En waarom hebben we seizoenen lang gekeken naar het opbouwen van de bovennatuurlijke skills van Bran en Arya als ze het uiteindelijk voor niks relevants gebruiken? Ik hoopte gewoon dat Arya Dany zou vermoorden en met haar face verder zou regeren of iets dergelijks. Of een White Walker zou worden en zo de Night King zou killen. En Bran heeft zijn skills dus gebruikt om te achterhalen dat Jon de rechtmatige troonopvolger is, nou ja blij dat we dat weten zeg.

En Bronn is insta terug en opeens master of coin? Die wist niet eens wat een lening of bank was. Ze doen het er om hoor . Zoals ik al zei dit is echt een seizoen voor de lolz. Ik kan me er ook verder niet te veel aan ergeren maar heb meer gelachen dan in spanning toegekeken.

2.5*

Edit: Dit alternatieve einde had me toch wel weer hyped. Velen waarschijnlijk al gezien, maar ik dacht ik deel het toch even.

Terechte kritiek.

Seizoen 1 was voor mij echt genieten geblazen. Helemaal mijn ding, en ondanks de vele terechte kritieken op dit seizoen heb ik me wederom weer volledig aan de buis gekluisterd. Ik kan absoluut begrijpen als mensen last hebben van het gebrek aan progressie en de simpele voorspelbaarheid.

Nee er gebeuren geen schokkende dingen met echte gevolgen ondanks dat Offred keer op keer iedereen voor schut zet, sommige keuzes zijn nogal bijzonder (finale), en we zijn aan het einde van de rit net zo ver als s1e1.

Ondanks dat ik dit absoluut zie als terechte kritiek heb ik me er persoonlijk geen seconde aan gestoord.

De sfeer, wereld, en cinematografie zijn namelijk van dusdanig niveau dat ik er totaal niet bij stil heb gestaan. Ik was juist blij dat ze weer terug ging elke keer omdat ik nieuwsgierig was naar de dynamiek met Serena en Fred. Uiteindelijk zullen we wel verder moeten gaan, maar tot die tijd vermaak ik me absoluut met de doodgewone dinsdag in huize Waterford.

Heerlijk.

Zoals Karl aangeeft moet je een beetje van absurdisme houden want de sketches zijn erg overdreven en overtrokken, maar als je ervan houdt is het echt genieten geblazen.

Verder zijn de sketches nog best relevant en toepasbaar op veel ongemakkelijke dagelijkse gebeurtenissen.

Zo zijn het bonnetje, vliegtuig incident, de deur die beide kant op opent, magic show, en het viral video bid bijvoorbeeld erg "herkenbaar".

Dit moet je wel liggen, maar raad het iedereen aan om het een kans te geven. Volledig krankzinnig en doorgeslagen maakt dit avontuur kort maar absoluut ook krachtig

4*

Niet best,

Niet omdat het vermeend pornografisch zou zijn, niet omdat het mishandeling zou goedkeuren, maar gewoon omdat het totaalplaatje echt niet best is. Mikey verwoordt het hierboven al, maar de personages + acteerwerk + script zijn volledig aan de kant geschoven voor wat blote tieten en semi-sexy scenes. Die semi-sexy scenes zijn voor een serie best gedurfd ja, maar als je een aantal IMDB reviews moet geloven is dit op het randje van pornografie, tja, dan kijk je en geen porno en geen Europese films.

Episode 1 begint eigenlijk nog wel aardig met die intimiteitscoördinator en dat schaandaaltje, mja toen was eigenlijk alles wel gezegd. Er is duidelijk voor gekozen om de personages vrij plat te houden (Sam Levinson heeft met Malcom & Marie/Euphoria laten zien prima personages neer te kunnen zetten), mja als je dan verder qua stijl ook niet veel te bieden hebt (visueel is dit toch een pak minder dan Euphoria) krijg je nogal een lelijk zielloos werkje.

Dat goedkeuren van mishandeling, tja, ik maak me er niet druk om, blij dat het erop zit. 2 Sterren voor Depp haar boobies, de sexy scenes, en de soundtrack. Met name That's My Family van Chloe is erg mooi.

2*

Consistent.

Als er iets is waar ik aan moet denken bij Izombie dan is het wel hoe ongelofelijk consistent deze serie is. Vanaf episode 1 tot de allerlaatste episode van seizoen 5, is het gewoon allemaal erg goed. Zonder gekheid, ik zou elke afzonderlijke episode ook vier sterren geven.

Natuurlijk valt Izombie een beetje in de grabbelbox van puur vermaak , maar waar series als Lucifer en Arrow redelijk wisselvallig zijn, heb je hier gewoon de garantie op een heerlijk betrouwbare cheeseburger.

Ik bedoel bij een risotto verschilt de kwaliteit nogal per restaurant, waar een cheeseburger eigenlijk overal wel gewoon prima is. Hoeft ook niet per se een burger te zijn natuurlijk, we hebben allemaal wel een go to comfort gerecht wat we kiezen als we gewoon een goede maaltijd willen en meer niet.

We dwalen hier een beetje af natuurlijk, maar Izombie was voor mij de ideale serie die ik zonder twijfel aan kon slingeren.

Dit wordt met dit laatste seizoen nog maar eens bevestigt. Godzijdank ook dat dit seizoen er nog wel kwam, want het was echt nodig om een mooi einde aan deze serie te knopen en dat is bij deze gelukt.

Ook dit seizoen is gewoon weer erg sterk, er word echt overal aan gedacht; alle verhaallijntjes komen tot een climax d.m.v. dingen aan te halen die in eerdere seizoen aan bod zijn gekomen.

Vooral Blaine zijn verhaallijn is echt genieten hier, hij heeft lopen worstelen met zijn inner good vs evil en de conclusie van het geheel is echt niet alleen goed op gezet (de reporter van mr boss met een verhaal van zijn 'ware aard') maar ook gewoon sterk afgemaakt (Blaine die zich realiseert dat hij inderdaad gewoon een duiveltje is).

het uitstapje van Liv en haar fam was ook een hoogtepuntje. Niet alleen leert ze eindelijk wie haar vader is hij blijkt uiteindelijk gewoon de grootste badass van de serie te zijn.

Maar goed, als we het over hoogtepunten hebben kunnen we episode 12 Bye. Zombies natuurlijk niet vergeten. Absoluut de beste episode van de serie en een heerlijke climax van het "ik krijg de eigenschappen van het brein dat ik eet" fenomeen. Heerlijke oceans 11 vibe en subliem uitgewerkt.

Izombie is een serie die ik zeker ga missen, maar daarom ook zeker eentje die ik in de toekomst nog wel eens op zal zetten. Absoluut aan te raden. Elke episode is het kijken waard.

4*

Prima vermaak,

Niet zo hip en flitsend als homeland maar daardoor lag de potentie ook wel iets hoger.

Echter word die potentie niet echt volledig waargemaakt. Het is al snel duidelijk dat Jack Ryan een stapje verder is met eindbaas Suleiman. Suleiman is een mysterie met veel geld, stalen ballen, en een meesterbrein.

Dat meesterbrein van Suleiman zien we terug in de eerste aanslag in de kerk. Best wel een intens begin gevolgd door een heerlijk kat en muis spel tussen Jack en Suleiman. Echt helemaal niks mis mee. Het is dan ook een beetje jammer dat de boel een beetje als een nachtkaars uit gaat wanneer het meesterplan van deze Bin Laden 2.0 in rook op gaat omdat hij simpelweg word doodgeschoten.

Gemiste kans om deze serie naar een hoger niveau te tillen. Ik bedoel, we volgen deze man al 8 afleveringen. Wie zien zijn beweegredenen, en krijgen geen sympathie, maar wel respect voor zijn statuur. Het begon zo duister met het hele ebola gedoe dus ik had zeker verwacht dat iedereen in dat ziekenhuis een mini Chernobyl zou inademen. Wat een dikke cliffhanger was dat geweest.

In plaats daarvan krijgt elk seizoen zijn "eigen" verhaal. Overigens helemaal niks mis mee hoor, de serie verveelt geen seconde.

3.5*

Meer van hetzelfde.

Toen ik de wat negatieve reviews van dit seizoen las op IMDB dacht ik even dat we de Designated Survivor kant op zouden gaan, maar dat viel gelukkig mee. Sterker nog, ook dit seizoen is gewoon prima vermaak.

Niet te veel bij nadenken dat Jack vorig seizoen nog moeite had om naar Yemen te gaan. Niet te veel bij nadenken dat het hele zooitje mega voorspelbaar is. En niet te veel bij nadenken dat ook dit einde weer veel te zoetsappig is.

Ik vond het vooral leuk om Robert Zane uit Suits en Dough Stamper uit House of Cards samen te zien. En als we toch bezig zijn kunnen we Jordi Mollà (bad guy uit Bad Boys II) niet vergeten natuurlijk. Echt een heerlijke cast.

Wederom geen seconde verveeld.

3.5*

Een slechter slotseizoen dan Game of Thrones,

Je zou denken dat het onmogelijk is, maar met dit laatste seizoen is het de mensen bij de BBC toch gelukt om een nog slechtere finale af te leveren dan HBO met Game of Thrones. Nou, heel eerlijk, aanvankelijk dacht ik dat ik iets te kritisch was, maar na er even een dagje over nagedacht te hebben kwam ik tot de conclusie dat ik juist niet kritisch genoeg was. Voordat ik dieper in alle tekortkomingen van dit seizoen duik wil ik nog wel de kanttekening plaatsen dat het overlijden van Helen Mcrory (Polly) misschien wat roet in het eten heeft gegooid waardoor een deel van dit seizoen op de schop moest (misschien wel alles? zou me niks verbazen)

Enfin, gordels vast? Gaan we.

=========SPOILER WARNING============================
(doe het zo omdat het anders verrot lezen is)

Seizoen 6 is amper 5 minuten onderweg en de toon is gezet. Het is dan weliswaar noodgedwongen maar de "moord" op Polly is enorm en toen die vrij serieuze tante uit Ierland met Tommy ging bellen begon de adrenaline langzaam door mijn lichaam te pompen. De setting was Canada, mysterieus en verder van huis dan we ooit geweest zijn. Michael kondigt aan Tommy te willen vermoorden en wederom zat ik te stuiteren op de bank met smart te wachten op deze ultieme confrontatie. Nog diezelfde episode wordt Michael in de bajes gegooid en de komende 4 episodes horen of zien we niks van hem. Okay.

Terwijl Michael in de gevangenis zit snelt Tommy naar huis om bij zijn zieke dochtertje te zijn. Hoewel ik Peaky Blinders altijd hoog heb aangeschreven voor het beperken van "familie/huiselijk drama" krijgen we hier in de eerste 3 episodes een overdosis waar een vrachtwagen vol cocaïne U tegen zal zeggen. Voor context, ik kan het heel erg waarderen dat we vrij weinig van Charles hebben gezien, of überhaupt het getrouwde leven tussen Tommy en Grace. Dit werd altijd op de achtergrond gehouden omdat Peaky Blinders een show was met de rechtervoet vol op het gaspedaal. Episodes voelde nooit traag, saai, of langdradig, nee het was pure blinders awesomeness van begin tot eind. Nu begon het gezemel van Lizzy vorig seizoen al, maar dit seizoen worden daar een paar flinke scheppen bij opgedaan. Nou, begrijp me niet verkeerd, ik snap volledig dat ze pissed is dat haar man nooit thuis is en er vandoor gaat terwijl haar dochter op sterven ligt, maar dat is geen interessante televisie. Sorry maar dat soort onzin zit alleen in televisieseries (denk Mad Men, Breaking Bad) zodat het was menselijker lijkt. Nu heb ik me sowieso geërgerd aan de dames in dit seizoen maar daar kom ik nog op terug.

Oké, ziek dochtertje. Om wat voor reden dan ook hebben ze er voor gekozen deze verhaallijn 3 en halve episode te geven. Nu was de 1 op 1 van Tommy en Esmee nog wel leuk gedaan. Beetje zigeuners onder elkaar met wat scherpe dialogen. Niks mis mee. Conclusie: Iets met een amulet en een vloek ofzo, maakt ook verder niet uit wordt toch geen reet mee gedaan. Tommy komt thuis en dochtertje dood en vrouw boos. Lekker grafsfeertje.

Even een klein uitstapje: Arthur. Arthur is misschien wel het diepste diepste punt van deze serie, zo'n geweldig karakter de nek omdraaien. Naja, ik moet wel eerlijk blijven natuurlijk, want Arthur was natuurlijk al een zooitje nadat Linda bij hem weg was. Echter hadden ze bedacht dat er voor dit seizoen nog wel een schepje bovenop kon. Arthur is van een van de tofste karakters naar een van de zieligste karakters gegaan. En hoewel Arthur altijd al wel een beetje een man van twee gezichten was (aan de ene kant een heerlijke bad guy en aan de andere kant heel onzeker en continue opzoek naar Tommy zijn goedkeuring), is het hier gewoon triester dan triest. Hij ligt de helft van de tijd maar een beetje op de bank te vergaan in zijn eigen drank en drugsgebruik. En de andere helft van de tijd ligt die te mekkeren om zijn meisje.

Nu we toch bezig zijn is het misschien een goed moment om überhaupt alle dames maar even onder de loep te nemen. Het vorige seizoen kreeg hier en daar al wat kritiek omdat het nogal "woke" zou zijn (vrouwen die dominant waren in de board meeting en een donkere man als kolonel/generaal) iets waar ik persoonlijk eigenlijk totaal geen moeite mee had. Vrouwen hebben altijd al wel een zegje gehad in deze serie en of een donkere man vroeger wel/geen belangrijke positie had vind ik nog niet eens zo storend. Wat ik wél storend vond was de mistress van Mosely. Waar Mosely in het vorige seizoen nog een ultieme bad guy was die eigenlijk al een maatje te groot voor Thomas leek, is hij dit seizoen niets meer dan een lief schoothondje van zijn minnares. Zij doet alle belangrijke dialogen, bezoekjes, onderhandelingen noem maar op. Ehhh??. Dit is totaal niet consequent met het vorige seizoen en dus ga je al snel vraagtekens zetten of er niet misschien een alternatieve (woke) agenda is. Zonde. Nergens voor nodig om Mosely zo naar de achtergrond te wijzen.

Gina. Gina vond ik eigenlijk wel een leuk personage, een rijke wildebras uit Boston die niet zo onder de indruk is van de praatjes in Engeland. Het is enkel een beetje jammer dat haar personage ook niet wordt doorontwikkeld dit seizoen, maar ja we moeten natuurlijk wel Ruby's dood uitgebreid behandelen. Okay.

Lizzy heb ik al benoemd maar doe het nog een keer. Man man man wat is dat een suf karakter geworden. In het begin was ze nog best wel beetje hip en ondeugend maar dit seizoen is het allemaal theatraal gejank.

Alles bij elkaar zorgen de dames er vooral voor dat de pacing volledig zoek is en elke episode 2x zo lang aanvoelt in plaats van de op hol geslagen stoomtrein van de voorgaande seizoenen.

Oh over dames gesproken? Waar is Ada?? Dat is nu juist de dame die ik graag meer had willen zien dit seizoen. Oké ze krijgt heel even haar momentje in de zon (dat was echt heerlijk trouwens), maar te weinig! Ik vond Ada altijd al een tof personage en jammer dat ze niet een prominentere rol heeft in de finale.

En waar is die intromuziek gebleven trouwens? DUNK DUNKA DUNKA DUNK DUNKA DUNKA AND THE RED RIGHT HANNNDD. Nu snap ik dat ze dit in de eerste episode achterwegen lieten in verband met Polly, maar die heerlijke slow walks aan het begin met die brommende soundtrack trokken mij altijd heerlijk in de mood voor zo'n episode. Ook dat was een enorm gemis.

Nou, waar waren we. Oja, Ruby's dood. Nouja dat waren de eerste 5 episodes alvast. Ergens krijgt Tommy nog te horen dat hij ongeneselijk ziek is (an enemy he can't defeat) iets wat op zich redelijk poëtisch leek maar wederom wordt ook hier geen reet mee gedaan.

De finale begint op zich nog wel leuk (nja leuk) met Michael die eindelijk uit de gevangenis komt. Maar al snel gaan we over in nog meer huiselijk drama tussen Tommy en Lizzy die hem nu dan echt gaat verlaten. Wederom haalt dit het tempo onderuit en wederom is mijn enthousiasme gekelderd tot onder het vriespunt. Het helpt dan ook niet dat Tommy opeens een onbekende zoon uit zijn hoge hoed tovert die meteen even flink gaat huishouden met het ontmaskeren/vermoorden van Billy Grade. Beetje random ook hoe ze dat ineens wisten maar goed dat is verder niet Peaky Blinders oneigen dat gebeurde in de eerdere seizoenen ook.

Die zoon vind ik verder maar een beetje een maffe toevoeging voor 1 seizoen.

En dan de ultieme confrontatie tussen Michael en Tommy waar we zo lang naar uit hebben gekeken: Piew Michael jij bent dood. Nu moest het op zich wel zo eindigen natuurlijk (net als met Billy Kimber in seizoen 1) want tja, wat doe je dan, maar het probleem is dat ze dit enorm hebben opgehyped als ultieme confrontatie en dan boem klaar. Dat vind ik niks. OF je hyped het op en maakt er een ultieme battle/chase van zoals met Luca Changretta in seizoen 4, OF je je laat 1 van de 2 toe slaan wanneer de kijker het niet verwacht. Nu heb je een beetje een voor het zingen de kerk uit verhaal. En het is echt schandalig dat Michael 5 episodes lang in de gevangenis heeft moeten zitten. Bouw op z'n minst een beetje spanning.

Maar nee, want dit seizoen moest de bad guy Jack Nelson worden. Ik vond hem persoonlijk niet zo geslaagd. Hij kwam niet echt intimiderend over, maar dat komt ook omdat er vrij weinig tijd aan werd besteed. Het andere probleem met hem is dat hij in de finale in geen velden of wegen te bekennen was. Okay.

En dan het daadwerkelijke einde.. wederom vreselijk suf. Uiteindelijk blijkt het poëtische einde toch niet voor Thomas weg gelegd (waar was die hele verhaallijn dan voor?) en heeft de dokter hem bedonderd. Op zich kan ik dat idee ook nog wel waarderen, maar maak verdorie een keuze. Vervolgens zegt Tommy "You don't fuck with the Peaky Blinders" en loopt weg.. als je echt "terug" bent schiet je die gast dood en na de BANG van je pistool roll je de credits. Dan heb je tenminste nog een beetje een sterk einde. Nu loopt die weg en zie je die woonwagen met foto's afbranden. Nou poeh.

Nee meer vragen dan antwoorden houd ik over aan dit laatste seizoen en dat is dan waarschijnlijk direct de reden waarom er straks een film over komt.

Dat allemaal gezegd hebbende was de cinematografie ook dit seizoen weer om te smullen. Nu was ik af en toe helaas wat te geïrriteerd om er echt volop van te genieten, maar absoluut heerlijke camera angles. Hip!

Al met al is het natuurlijk vooral veel frustratie. De afgelopen 5 seizoenen waren geweldig, het was oprecht een van de beste tv shows ooit gemaakt. Het is dan ook dood en dood zonde dat ook deze fenomenale serie als een nachtkaars uit gaat.

1.5*

Gemiste kans,

Het eerste seizoen van Sex Education was speels, fris, maar bovenal heerlijk naïef. We leefden in een mooie bubbel waar Otis wat onschuldig seks advies gaf, Eric worstelde met zijn homoseksualiteit, en Maeve als buitenbeentje helemaal op haar plek was. We leefden mee en zaten op het puntje van onze stoel agressief te duimen om Maeve haar liefdesverklaring voor Otis.

Zoals het hoort wist Sex Education het eerste seizoen met een voorspelbare en plagende cliffhanger af te sluiten. Heerlijk! Ik stond werkelijk te trappelen voor het 2de seizoen. Echt, als ik een staart had zou ik niet kunnen stoppen met kwispelen. Echter toen de eerste reviews van dit tweede seizoen binnen sijpelde sloeg het kwispelen al snel over in meelijwekkend gepiep. Om mijn euforie voor deze serie in stand te houden had ik als oplossing bedacht dit tweede seizoen gewoon over te slaan. Zoals je ziet heb ik mij anderhalf jaar vast kunnen houden aan dit idee.

Het mooie zomer weer van de afgelopen dagen heeft er vast aan bijgedragen dat ik meermaals aan Otis en Maeve moest denken. Ik besloot dat het tijd was om door de zure appel heen te bijten.

Naja, zo zuur was die appel helemaal niet eens. Weet je, de grootste reden voor het mijden van dit tweede seizoen waren de berichten rondom de onderliggende (maar eigenlijk niet zo onderliggende) boodschappen.

Waar we in het eerste seizoen dus vooral in zo'n heerlijke naïeve bubbel zaten wordt deze bubbel in het tweede seizoen compleet vernietigd.

De levenslessen van seksueel misbruik en vreemdgaan/scheiden zijn natuurlijk perfecte thema's voor een serie als deze. En gezien de doelgroep zullen deze er wel met voorbedachte rade ingewoven zijn. En hoewel ik het in mijn hoofd veel erger had gemaakt dan het uiteindelijk was, ligt het er allemaal wel nét iets te dik bovenop. Er wordt wel heel veel aandacht aan besteed, werkelijk alle herstel stappen uit het seksueel-misbruik-slachtoffer-boekje zijn uitgebreid in beeld gebracht.

Dat is natuurlijk wel veel te veel saus over rijst, maar toch heb ik mij nergens geërgerd en vond ik zelfs de conclusie(s) erg passend binnen de serie.

Het probleem zit hem onverwachts echter in de relatie tussen Otis en Maeve. Dit seizoen moest voor vuurwerk zorgen, en hoewel er best wat rotjes zijn afgestoken bleven de vuurpijl en duizendklapper in de tas. Een beetje plagen is natuurlijk geen probleem. Daardoor vond ik de introductie van Isaac ook nog wel leuk. Echter met zo'n spectaculaire finale moet je het wel afmaken natuurlijk. Het leek echt een perfecte conclusie van een heerlijk frisse en speelse serie te worden. Eric en Adam eindelijk samen in het openbaar, Ola en Lily vinden elkaar, en zelfs Jackson en Viv krijgen een mooi einde van hun storline.

Alles wees eigenlijk naar een prachtig tweede seizoen met een welverdiend einde van deze serie. Het is dan ook dood en dood zonde dat Otis en Maeve niet hun momentje krijgen en we moeten wachten op een derde seizoen dat als enige toegevoegde waarde de langverwachte liefdesverklaring zal hebben.

3.5*

Hmm.

Shadow and Bone begint eigenlijk wel lekker. Beetje mysterieus, slicke vormgeving, prima tempo, en een lekker sfeertje. Echter gaat het vanaf aflevering 2 eigenlijk al bergafwaarts. Het grootste probleem is dat het echt extreem soap-achtig is. Heel veel uitgesponnen side-drama wat helemaal niets met het verhaal te maken heeft.

Erg jammer want het verhaaltje intrigeerde me wel in het begin. Denk Pirates of the Caribbean meats Harry Potter met de mystiek van Harry Potter en de vormgeving van Pirates of the Caribbean.

Geen slechte combi, maar het wordt continue onderbroken door uitgerekte scenes met karakters die geen flauw idee hebben wat ze nu eigenlijk willen. Hierdoor is de pacing vaak volledig zoek en dan zijn die 55 minuten opeens wel erg lang.

De eerste 800 reviews gister deden vermoeden dat we hier een nieuwe Netflix-hit als Stranger Things te pakken hadden, maar na de eerste episode was het al wel duidelijk dat dit maximaal door kon gaan voor bovengemiddeld vermaak. Een missie waar het zeker in slaagt, maar daar houdt het ook wel op.

Wel aan te raden voor fans van mystery-soaps met een makkelijk wegkijk gehalte (Once Upon A Time). Echter zal de gemiddelde serieliefhebber hier niet echt op zitten te wachten.

3*

Heel erg dubbel dit,

Aan de ene kant echt geweldig, aan de andere kant clichés tot in den treure met als dieptepunten Billy zijn re-mindcontrol door El (erg jammer dat een episch gevecht met de mindflayer so anticlimactisch moet eindigen), het leger dat precies op tijd komt om vervolgens niks te doen, en natuurlijk het Hopper incident (het doen alsof hij dood is, vervolgens 20 minuten (!!!) een brief voorlezen om hem te rouwen terwijl we allemaal wel weten dat hij toch wel leeft zoals ook op het allerlaatst nog gehint wordt). Hierdoor kwam ik er als kijker gewoon volledig bedrogen uit.

Het is heel jammer want ik vond dit seizoen verder heel erg vermakelijk; Robin is echt een leuk karakter met een heerlijke dynamiek met Steve, Suzie (ondanks dat we haar maar 1 keer zien) is een leuke toevoeging waar in het begin grappen over worden gemaakt dat ze niet bestaat en tegen het einde de fantastische never ending story scene, de haat-liefde verhouding tussen Hopper en Joyce, de lelijke eend in de bijt Smirnoff, en mini nerd Erika.

Verder deel ik het sentiment wel dat dit seizoen meer van hetzelfde is al zie ik dat persoonlijk niet echt als een puntje van kritiek. Het is echt doodzonde dat ik na dit uiterst vermakelijk seizoen zo'n zure nasmaak overhoudt. Om verdere irritatie te vermijden zal ik seizoen 4 overslaan (tenzij de irritatie over 1 of 2 jaar voldoende is weggeëbd ), en me aan de hoogtepunten vast houden, want ik vond Stranger Things echt een heerlijk frisse wind waar ik echt wel even aan toe was.

4*

Niks mis mee.

Als gevolg van de negatieve reviews, met name vanwege het vertrek van Rachel en Mike, zag ik toch een klein beetje op tegen dit seizoen. Toegegeven, de eerste episodes waren even wennen, maar al snel is het gewoon weer typisch Suits. Lekker verstand op 0 en vol gas op het awesome pedaal.

Ik lees vooral kritiek op de toevoeging van Katherine Heigl, maar ik vond haar toch wel een toegevoegde waarde. Samantha haar battle met Alex, maar ook de band met Robert Zane is heel herkenbaar. Dan denk ik natuurlijk vooral aan Harvey en Jessica in de eerdere seizoenen. De finale is daarom ook wederom erg sterk gedaan.

Grootse televisie is het natuurlijk allemaal niet, maar het doet precies wat het moet doen. Absoluut een van de vermakelijkste nog actieve shows (voor mij dan). En ik zal het jammer vinden als het straks klaar is. Seizoen 9 is al even uit, maar het duurt helaas vaak even voordat NetflixNL het op pikt.

4*

Vorige week seizoen 1 gezien en hoewel ik zeer positief was over de eerste 5 afleveringen vond ik de afronding echt bijzonder matig. Ik had hem voor de finale op een dikke 4* staan en ik dacht dat het misschien wel een slim idee was om eerst dit tweede seizoen te kijken om zo seizoen 1 wat beter als geheel te kunnen beoordelen. Nou, ik heb nu zo'n 30 minuten gezien van dit tweede seizoen en daar ga ik het bij laten.

Het eerste seizoen begon al direct met een zeer overtuigende Armond, en deze babbelende jurk kom niet eens in de buurt van dat niveau. Verder vooral geforceerd grappig met scheetjes van Murray Abraham en personages die vanaf seconde 1 al met elkaar in de clinch liggen. In 30 minuten alleen maar geruzie, overdreven accenten, en scheetjes van Murray Abraham. Tja, dan mag het einde van seizoen 1 matig zijn, de rest was zoveel beter. Ja daar kregen personages het ook met elkaar aan de stok, maar eerst leerden we ze kennen etc...

Seizoen 1 zet ik zodoende mooi op 4*, maar zal dit seizoen verder overslaan. Wellicht tune ik bij seizoen 3 weer in.

Nou ook maar even wat positief geluid dan. De comment over geloofwaardigheid is hier natuurlijk totaal niet van toepassing, het gaat om de abstracte uitwerking en onderliggende betekenis. Het gaat om waar iemand toe in staat is om de liefde te bewaken. YOU is als poëzie: Abstract, gevoelig, maar vooral ook mysterieus en onverklaarbaar.

YOU is de eerste serie die ik twee keer achter elkaar gekeken heb; YOU is intrigerend, zit vol zwoele spanning, heeft een hoog tempo, vlotte uitwerking, is goed gestileerd, functioneel schrijfwerk en mysterieuze karakters. Veel karakters zijn inderdaad zo plat als een dubbeltje, maar dat is ook de bedoeling, de intrige van het verhaal staat immers centraal.

Is YOU een serie met veel karakterontwikkeling en memorabele personages? Nee. Maar is YOU een serie die met haar beklemmende spanning en unieke combinatie van thriller en romantiek in een moordend tempo je al strelend bij je keel grijpt? Voor zij die het toelaten, absoluut.

Leuk!

Z Nation is een bom van creativiteit welke explodeert in scherven van schater en gelach. Weliswaar een kaasfestijn waar het potje kaasfondue U tegen zegt maar wat kan het schelen. Wat kan het schelen als we worden bekogeld met drama in The Walking Dead, wat kan het schelen als Netflix en HBO met de zoveelste 'kwaliteitserie' komen, wat kan het schelen na een drukke werkweek van 60 uur?

Dit potje aan keiharde-zombie-apocalypse-actie wordt in sneltreinvaart opengemaakt zodat zelfs korrels van verhaaltechnische momentjes weten te ontsnappen. Gooi hier een mix van flitsende editing een voorspelbare humor aan toe en we hebben een uitzonderlijk friss tussendoortje met een erg hoog vermakelijkheidsgehalte.

4.5*