Opinions

Hartverwarmend soms wat slecht geborduurd avontuur.

Kikujiro is een alleraardigst filmpje met een aantal leuke momenten en een fantastische soundtrack. Hup met de yakuza de wijde wereld in, de boel uitschelden en jongleren tot je er dood bij neer valt. Toch bevat de film ook een hoop saaie momenten en hier en daar wat storende slechte overlays (slingeren aan lianen). Vooral het begin is wat lastig doorkomen, gelukkig word dit deels opgevangen door de soundtrack.

Als de twee eenmaal bij de renbaan weg zijn wordt het aangenamer en met vlagen zelfs erg goed (liften). Ze ontmoeten twee niet al te snuggere bikers, een energiek stelletje en een sympathieke maiskolfdief, elk z'n eigen verhaal en invulling, invulling in de reis naar moeder. Het minst leuke personage is zelfs de koter zelf. Hij is eigenlijk maar saai en irritant. Verder een zeer vermakelijk filmpje, maar de 'beste Kitano' zoals velen zeggen, is het in mijn ogen niet.

Gemalen gehakt.

Hier met die arm, fontijnen van bloed. Kill Bill blijft een sterke film met een aantal toffe scenes, met name het begin is superstrak geschoten. Lekker debiele Tarantino sounddesign en over the top geweld maken dit een bloederige utopie. Helaas is de film soms wat te houterig om echt te schitteren, met name de editing laat te wensen over, zeker de garden (sneeuw) scene is wat slordig genaaid, verder zijn het kleine puntjes zoals, ''1 month later'' die de film wat stroef maken.

Desondanks weer een zeer vermakelijke Tarantino met sterke personages. Oh, en een vet manga stukje. Geen Reservoir Dogs maar gelukkig ook geen Jackie Brown. Goed.

Tsja,

Film viel eigenlijk wel wat tegen. Zeker als behoorlijk wat mensen dan ook nog eens de film Martyrs noemen dan kom je bij dit werkje vrij snel van een koude kermis thuis. Dat is het namelijk verre van. Film kent eigenlijk een vrij karige aanloop van 45 minuten waarin vooral het huiselijk drama centraal staat; een etentje met vrienden, aangezette ruzies, nog een verhaaltje voor het slapen gaan voor de kleine en ga zo nog maar even door.

Wanneer het eindelijk een beetje los lijkt te komen, blijkt ook dat vervolgens weer een nieuw opzetje te zijn. Wel een aanzienlijk beter opzetje overigens, want eindelijk "gaan ze aan het werk" en zodoende komt er een stuk meer tempo in de film. Mja dan is er na een uur ofzo wéér een tussenstuk huiselijk drama van pak hem beet 15 minuten..

En dan blijven er nog zo'n 20 minuten over om er "wat leuks" van te maken. Gelukkig haalt Ben wel alles uit de kast om de film nog het kijken waard te maken, want die laatste pak hem beet 15 minuten zijn wel echt heel fraai. Jammer dat de film zo'n lange aanloop nodig had.

Na het einde snap je wel direct waarom Ben zoveel tijd nodig had met z'n aanloop, mja had persoonlijk het drama rondom z'n vrouw wat mooier gemaakt en wat minder huurmoordenaar dan. Tegen de tijd de desbetreffende pay-off kwam gaf ik eigenlijk al vrij weinig meer om de personages in kwestie. Waardeer de poging absoluut en zodoende 3 sterren, mja dit moet echt beter kunnen.

3*

Yorgos doet dit wel slim ja door met dit nummer te openen. Je moet overigens wel wat oplettend zijn (of gewend zijn naar symboliek te kijken) want 2 vrienden van me hadden het niet direct door. Ze vonden desondanks de film erg vet, maar zo'n laagje van herkenning geeft het toch net wat extra's.

Was zelf wel benieuwd hoe Yorgos twee dikke films maken kort achter elkaar zou handelen, maar Kinds of Kindness is ook weer heerlijk Yorgos eigen. Wel iets minder qua stilering dan Poor Things, maar dat is volkomen logisch. Wel krijgen we heerlijke Lanthimos weirdness waar mensen dialogen voeren zonder al te veel emotie. Dit zorgt voor een lekkere mix aan thriller en komedie. Doet me ook altijd weer even denken aan Black Mirror.

Verder heerlijke rollen van Stone, Qualley, Dafoe, en Plemons. Dafoe is natuurlijk perfect voor dit werk, zeker dat eerste verhaal ligt hem als gegoten. De toevoeging van Plemons is een schot in de roos, die is echt perfect voor Yorgos zijn stijltje. Leuk ook om wat meer van Qualley te zien hier (uiteraard ook al veel te zien in The Leftovers), en ze speelt haar rollen ook echt geweldig.

Mooi dat de verhalen niet per se met elkaar te maken hebben maar het op het einde toch weer rond is.

Wederom een film die lekker blijft hangen, heel blij dat Yorgos ondanks z'n nieuwe populariteit nog gewoon even Yorgos is gebleven. Hopelijk blijft dat zo want dit soort films zie ik graag.

Grappig,

Ik lees nu even de melodrama discussie terug en hoewel ik op zich wel snap waar de "irritatie" bij sommigen vandaan komt is het in deze film natuurlijk vooral een kapstok voor alle visuele glorie. Al moet ik wel zeggen dat juist ik vaak de gene ben die zich aan melodramatische onzin stoort; Lilja-4-Ever, Changeling, Revolutionary Road noem ze maar op. Zelfs in een film als Grave of the Fireflies werd ik er helemaal gek van. Het grote verschil tussen deze en al die andere producties is dat het met een redelijke knipoog verteld wordt. Als de film zichzelf niet heul serieus neemt dan doe ik dat ook niet. Sono kan bijvoorbeeld ook enorm overdrijven, maar vanwege de komische lading en gekheid van het alles vind ik ik het echt helemaal prima.

Mja, dan moet je daar wellicht wel doorheen kunnen prikken, want zo'n einde tsja, dat zie ik toch vooral als kapstok om visueel nog even alles uit de kast te kunnen trekken. Is er natuurlijk een perfect moment voor. Een beetje hetzelfde als waarom Noé z'n personages vol met drugs pompt. Zo heb je een excuus om visueel (in dit geval met de camera) nog wat extra's te geven.

Al zal ik je ook eerlijk zeggen dat als Lilja-4-Ever zo hypergestileerd en kleurrijk was ik het ook gewoon 5 sterren had gegeven, maar dat terzijde. Ja, Tetsuya haalt qua kleur en stilering echt alles uit de kast: Heerlijke contrasten zoals blauw en groen, maar ook rood en wit, en soms gewoon alle kleuren van de regenboog op drie vierkante meter. Want tja, waarom niet? Nog een mooi J-pop nummertje eronder en done. En het knappe is dat werkelijk elk shot er wel iets is gedaan met kleur, of het nu een paarse jurk is of een groene ventilator, alles heeft kleur. Bovendien valt Tetsuya nergens in herhaling, sterker nog, hij blijft nieuwe kleurrijke dingetjes erin slingeren ook nog na dik 2 uur film dus..

Doe daarbij een heule hoop J-pop nummertjes (love it) en een aantal excentrieke personages en je hebt een film die bijna speciaal voor mij gemaakt lijkt te zijn. Ieder z'n ding, maar dit is zeker helemaal de mijne.

5*

Gebakken lucht,

het begon met een lach die onbekommerd van de springplank

duikelde, op het plat van het water, en nog eens en nog eens en nog eens, tot de lach, zoveel harder en grijzer, binnen bleef. ik doe niet meer mee, schreef de lach, de tanden hebben het koud gekregen.

Het kwam nog tot een eind toen het water, plat en hard, al onder het maanlicht lag, als een hoofdstuk afgesloten.

Tja, de film vind zichzelf echt te grappig, de moorden zijn ook te zien in een doordeweekse CSI aflevering, en die luchtige dialogen zijn ook maar vanille vla.

Beter dan deel 1, maar een beetje snotterig.

Zij met een snot fetish zullen wel lekker aan hun trekken komen bij deze film, verder is deze een stuk vermakelijker dan het vorige deel, lekker puberale sextalk en preutse shots. Vermakelijk.

Doorboord is mijn hart.

Een hart is verdeeld in twee kamers, Confessions in een vorm van een dolk boort dwars door de thoraxholte die mijn emoties door de tedere wortels van het aorta bedient. Een baanbrekend genrefilm maakt zijn concurrenten met de grond gelijk door de 'fun' weg te nemen, en deze met hachelijke kotsneigingen in diens keel te snijden tot men stikt in het eigen wanhoop waar men anders om gelachen zou hebben.

Visueel verpletterende cinema, een climax die dit nare gevoel bestempeld en bevrijd. De verwonde luchtwegen krijgen na 106 minuten precies, dan eindelijk weer lucht. Confessions is een voorbeeld van magistraal sounddesign, en was het niet tegen de wetten van de natuur, dan kwamen mijn oren spuitend klaar.

Confessions is feel kut cinema van de hoogste keel dichtknijpende naargeestigheid wat het braaksel van de gemiddelde mens aan de kook brengt. Emoties borrelen op het vuur, wachtende op een eruptie van de prikkels van het brein dat ons mensen zelfbewust maakt.

5*

Handig zo.n draagbare liefdesgrot, Air Doll is lekker voorverwarmde opblaaspop die langzaam leegloopt. Air Doll is een echt hier-krijg-ik-vlinders-van-in-mijn-buik filmpje, mede mogelijk gemaakt door zwoele muziek briljant acteerwerk van de Annie in kwestie. Vooral het eerste uur is erg sterk, daarna loopt de film langzaam leeg, het blijft welliswaar boeien maar de nieuwe frisse wind is inmiddels vervangen door zacht briesje. Gelukkig bevat deze zeilboot dan ook een fatsoenlijke motor. Een levensecht poppenspel waar Pinnoccio jaloers op mag zijn.

Al met al erg leuk.

Noem me een notenraper maar ik had meer verwacht, ronduit geniale scenes worden afgewisselt door hele matige, zolang er geen dialoog is, is het prima, ook een aantal personages vond ik vervelend, met name de chigger en de alchemist, simpelweg omdat, dialoog. Ik ben bijna klaar met zeiken maar verder had het wel wat extremer gemogen in de zin van nudity en meer bizarre dingen in de zin van, bloedvaten!

Wat ik zeg, eigenlijk alle scenes zonder dialoog zijn geniaal, met name de (hele)kusscene. Hilarisch! Ook de gore en alles wat daar toe behoort is erg creatief in elkaar geknutseld. Hoogtepunten zijn toch wel de openingscene en de eindbattle.