Opinions

45 Kilometer Potterzweet.

Het is over gebeurd en gedaan, Harry Potter and the Deadly Hallows Part 2 is geschiedenis, en de ideale potterfilm voor het hele gezin is een feit.

Donders en slagers, bekroon dit moment!; Vreugde en blijdschap stormt door het oog van mijn potterhart, ik moet weg, naar buiten, het dak op en schreeuw het van me af: Deze potter was VET!

Een euforisch moment dat langzaam maar onverklaarbaar verdrinkt in haar eigen realiteit; Potterealine. Potterealine is een typisch voorbeeld van het cheerleader effect; als geheel oogt het fantastisch, maar afzonderlijk is het vaak niet best. Een onbedoelde maar niet geheel onlogische transformatie van gedachten, het zijn immers emoties waar de logica vaak aan onbreekt.

Komkomkom kom nou toch, ben je nou helemaal gepotterd?! De vlag kan uit want donkere tijden vliegen als een draak dat wintert in haar slaap. Harry, Ron en Hermelien gaan al toverend de strijd aan met hij die niet genoemd mag worden. Avada Kadavra, obliviate en Reducto, een toverspektakel is er dan eindelijk op het witte doek, althans, zo leek het wel.

Echter viel ook deze potterfilm, langzaam door de mand, want met nog geen uur op de klok was de Lord of the Rings vergelijking daar, en beste mensen van moviemeter: Dat is slecht nieuws. Want ook in deze potterfilm gebeurd er ontzettend veel, zodanig veel dat het een waar spektekel lijkt, maar een scherp oog, toont ons het overduidelijk maar gecamoufleerde gebrek aan detail. Dit is uiterst storend want dit voorval maakt de film noch eb noch vloed. Ik kan daarom ook niet anders dan constateren dat Harry Potter een blockbuster is. En een blockbuster is prima hoor mensen,

maar dat is toch niet het geen wat ons potterfan maakt? Ik wil sfeer, warmte, spektakel in detail. In principe alles waar Yates niet in slaagt waar te maken, alhoewel, we weten allemaal wie hier de echte schuldige is: Warner Bros. Want om een lang verhaal kort te maken, de Potterfilms zijn gemaakt vanuit een zakelijk perspectief; de al brede doelgroep wordt door middel van uberflauwe geintjes, nog breder gemaakt, en dat raakt, het voelt, en het doet pijn. Ron verdedigd zijn vriendinnetje, Anderling is in haar sas, en Marcel Lubbermans is komiek.

Leuke toevoeging van Warner Bros, zal zeker een paar miljoen extra opleveren.

Dat was mijn momentje objectiviteit, maar voor men die kijkt vanuit een subjectief potterhart, is met deze finish meer dan tevree.

Bijna grappig. Iets te soft.

Een puberfilm over sex mag wel wat grover in mijn ogen, vervelende liefdesplotjes maken het hilarische concept nogal lomp. Af en toe wel geinig, kijkt lekker weg. Prima voer voor een regenachtige donderdagmiddag.

Sterk.

Een goed drama over de militaire opstand in Kasjmir. Erg natuurlijk, maar soms net iets te. Mooi in beeld gebracht, veel mooie shots houden mij vrijwel de gehele film geintereseerd.

Hoger dan 3* wordt hem helaas niet, daarvoor heb gewoon te weinig met het aangehaalde thema.

''he its me, god'', ''yo, what's up?'', ''you've gotta let me screw wanda''.

Heavy Traffic is een film waarin iedere vrouw stijve tepels heeft, een film waar afval heilig is, en een film die pas in het laatste half uur echt weet te overtuigen.

Ook al staat hierboven een samenvatting, de film gaat nergens over, geen kanarie aan vast te knopen. We hebben een maagd op leeftijd, een negerin, een pinbalmachine, de zwager van corleone, en de dunne versie van ma flodder.

Stuk voor stuk leuke ingredienten die af en toe belachelijk hilarisch zijn maar soms ook over the top saai. Ook in deze film wordt animatie gecombineerd met real live, al voegt het weinig toe, maar he, wat in deze film voegt wel wat toe.

Maar wat ik zeg, de eerste 45 minuten zijn nogal pover, het latste half uur daarentegen geniaal. Geen meesterwerk als Wizards, maar toch weer een ruime voldoende voor de heer Bakshi.

Jezus,

Het is lang geleden dat ik me zo aan een film (lees: personages) geërgerd heb. Onderhond noemde al Toni Collette, maar Alex Wolff is nog veul erger. En dan iedereen de acteerprestaties maar prijzen nou schiet mij maar lek. Mijn hemel. Het begint allemaal nog vrij aardig: Beetje creepy meisje, grommend sounddesign, maar eigenlijk na Charlie de pijp uit ging (wel een tof moment overigens) werd het echt vreselijk.

Nu heb ik sowieso een hekel aan huiselijk drama (elkaar de schuld geven van dingen/onzinnig discussiëren) maar wat Ari Aster hier neerzet spant de kroon. Toni Collette janken/schreeuwen (vooral die scène wanneer ze met z'n drieën avond eten is echt schrijnend) maar Alex weet zelfs daar nog doodleuk een schepje bovenop te doen tijdens de droomscene "you trieed to killl me whyyyyyyyy oh whyyyyyy" jank jank (tis een droom maar tyf op zeg) maar daarna tijdens de seance is hij (net als Collette) ook vreselijk met z'n "Staaaaawwppp staaaawwwpp it noooowwwww pleeeeeeasseee" en zelfs mensen die deze film slecht beoordelen komen dan nog met "goede acteerprestaties".

Naja zal wel aan mij liggen, maar trek dit errug slecht. Midsommar was erg fijn in ieder geval, hopelijk gaat Ari Aster in Beau is Afraid meer op die tour verder want dit was echt vreselijk. Overigens wel jammer, want Ann Dowd vind ik (met name) door haar rol in The Leftovers echt geweldig. Speelt hier overigens ook prima.

1*

127 minuten op het strafbankje van de schoonheid,

Een traantje van troosteloos verdriet en vertederde blijdschap rolde waakzaam over mijn fragiele wangen eenmaal de eindcredits een feit waren.

Vooreerst krijgen we de door de maatschappij aangenomen definitie van schoonheid te zien; de definitie die in stand gehouden wordt door tijdschriften, gossip, en het World Wide Web. Die schoonheid of beauty is waar wij als individu ons mee identificeren; gel, haarlak, parfum, en make-up, we zullen er allemaal aan geloven, en dankbaar daarvoor zijn we ook, tot op het punt dat er geen weg terug meer is.

Schoonheid is echter niets minder dan gezichtsbedrog in haar zuiverste vorm, het hemelse lichaam op de voorpagina van de Playboy, People magazine, of cosmopolitan, is slechts een systeem van vraag en aanbod waar wij als consument, onbewust, maar zo hongerig als een paard met genoegen aan mee werken. Logisch ook, het uiterlijk is immers het geen wat in deze 21ste eeuw van cruciaal belang is, het is de motor van onze hedendaagse maatschappij.

Voor niets gaat de zon op, en ook de schoonheid heeft haar prijs, want onwetende zijn we inmiddels allemaal op het strafbankje van de schoonheid beland. Zonder besef kruipt het bloed langzaam waar het niet gaan kan, geleidelijk begint de schoonheid zich te verkalken en ontpopt zich in een eruptie van verlangens, woede, en verdriet. Wat als ik ik niet meer populair ben, en wat als ik er straks niet meer bij hoor?

Bang voor het antwoord op die vraag, leggen we het naast ons neer, want het carrouselletje van het leven gaat voort, en voor tijdelijke schoonheid is er geen plaats. Plastische chirurgie lijkt de enige oplossing ..

Een korte schets van wat de schoonheid, populariteit, en een 'lekker wijf' zijn allemaal teweeg brengt, een wandelend lustobject willen we zien, en we krijgen het zonder beklaag van ganze harte voorgeschoteld.

Terwijl wij genieten van cup dubbel D en een lekkere kont, brokkelt het lijdend voorwerp langzaam af totdat zij wordt gecamoufleerd door het stille leven van haar eigen teringzooi, en snel in de vergetelheid van de historie zal belanden.

Wij als consumenten en slaven van de maatschappij zijn al onbewust voor eeuwig verbonden aan het op de hals gehaalde feit, maar Herutâ Sukerutâ biedt de mogelijkheid dit 127 minuten lang, volledig bewust te ervaren. En ik zou me maar op mijn woord geloven als ik zeg dat deze perfecte combinatie van beeld en geluid als een messenblok in je rug voelt, waar je maar niet vanaf komt.

Dat is misschien wel overdreven maar als je in de beeldspraak wilt blijven, zie ik er vier. Het eerste koude stuk staal wordt subtiel in het zenuwstelsel gestoken door de oceaan van lust, glorie en wilskracht van de pas ondekte schoonheid die de spiegel ons voorhoudt.

De tweede steek komt in de vorm van de eerder besproken, maar nog steeds perfectie combinatie van beeld en geluid; het beeld schetst met haar mooie kleuren de juiste sfeer, een sfeer die schommelt tussen sprankelende passie en geluk tot naargeestige weemoe en onderhuids verdriet. Het geluid speelt geheel in op de geschetste sfeer en heeft de emoties van de kijker volledig in haar macht.

De derde stoot ontpopt zich op het hoogtepunt van het allermooiste, het hemelse lichaam dat zich in de spiegel weerkaatst beseft zich te bevinden op een doodlopende weg, en plots blijken alle felle kleuren die hoogstwaarschijnlijk symbool staan voor geluk, blijdschap en erkenning, onterecht en misplaatst; de felle kleuren worden in sneltreinvaart gedoofd, en de lampen gaan uit. Overgave aan de harde en lelijke realiteit, lijkt nog slechts een kwestie van tijd.

De climax van dit confronterend stukje perfectie maakt het kwartet steekwapens vol. Schreeuwend verdriet en selectieve overgave maakt een einde aan deze lange tunnel van sexlust, machteloosheid, en idealen, dat als conclusie dient dat deze wereld enkel tot de droomwereld behoort.

Een traantje van troosteloos verdriet en vertederde blijdschap rolde over mijn fragiele wang eenmaal de eindcredits een feit waren. Even uitademen, en de wonden laten helen; een somber maar hemels vooruitzicht, want de vier messen van het spreekwoordelijke messenblok zijn op het strafbankje van de schoonheid voor eeuwig in het lichaam gekerft.

Overgebleven zijn de littekens die dienen als pronkstuk dat ik dit heb mogen aanschouwen.

5*

Doordeweeks.

Dankzij het vlotte tempo blijft de film gelukkig nog vermaken, maar voor een film die enkel 'thriller' als omschrijving heeft was dit behoorlijk slappe hap. Gelukkig wist ik mij aan te passen in vormde mijzelf in barba-misdaad met komische elementen.

Het verhaal op zich is interessant, maar om daar nu een heel drama omheen te gieten vind ik persoonlijk een beetje jammer.

Het sounddesign was overigens erg goed. Althans, als het een thriller zou zijn geweest. Nu probeerde de film spannend te zijn, maar kwam dat door de te veel komische elementen niet uit de verf. Niet getreurd, het vermaakt goed genoeg, al is de kwaliteit wat doordeweeks.

3*

Versleten jeugdsentiment.

Ik weet het nog goed, die dagen. Toen ik nog een kleine Boogeyman was. Wat een mooie tijd was het toch, Homeward Bound en ik, hand in hand, zij aan zij. Wat heb ik de videoband toch vaan bekeken, wat een belevenis was deze film. Al die mooie oude herinneringen platgestampt door Lynch. Zag zojuist weer een stukje van deze beestenboel, metteen weer weggezappt. Harteloze kastman actie van mij, maar nu vind ik het gewoon kut, zonder peren.

Soundtrack blijft mooi, erg passend ook bij deze viervoeter reis, het was een hardverwarmend avontuur, maar de ijstijd is aangebroken, de humor is nu toch erg flauw en verder allemaal erg voorspelbaar, laat staan de uitbundige typetjes in de film. Vaarwel mooie film, bedankt voor de mooie herinneringen. En wie weet tot ziens.

Een ongelovelijke reis.

Duidelijk de betere van de twee, al is deze eigenlijk ook niet meer om aan te zien. Duidelijk gemaakt voor kleine Boogeymannetjes en niet voor grote. Daarom ook toch nog een kleine voldoende voor deze film. Vroeger erg van genoten, twee handen op een buik. Gelachen tot ik niet meer kon, en gehuilt tot ik weer moest lachen.

Wauw.

Ik verwachtte eigenlijk gewoon een mooi romantisch filmpje met een beetje coming of age drama, maar dankzij de regie van Yamoto is dit echt heul veul meer dan dat. Zo lees ik hierboven wat kritiek op het melodramatische script, en hoewel ik die kritiek kan begrijpen is het de uitwerking van Yamoto die hier wat mij betreft het melodramatische script ruimschoots voorbij streeft.

Onderhond benoemde het al, maar de editing is echt waanzinnig en tilt deze film van mooi naar (klein) meesterwerk. Wel een beetje jammer dat zo'n review op YouTube dan weer 800K (!) views krijgt omdat ze de editing/camera veel te druk vond. Dat is dan ook direct het nadeel dat deze op Netflix staat.. want zo geeft Netflix haar 96% qua aanbeveling en mij 55% (!!). Nu hecht ik zelf 0,0 waarde aan zo'n Netflix recommendation, maar veel anderen doen dat wel en zo komt een film als deze al snel bij het "verkeerde" publiek terecht. Wellicht is het mijn ADD brein, maar deze zou best wel eens in mijn top 10 films met beste editing kunnen staan. Jammer dat het niet wat meer beloont wordt.

Naast de editing is ook de soundtrack erg fijn. Met name de variaties van Canon in D - Pachelbel en Fur Elise pasten goed bij de vibe van de film. Visueel overigens ook een erg knappe film (sneak peak), mooi kleurgebruik, beeldcompositie, en belichting. Vooral knap dat Yamoto dit 2 uur lang vol weet te houden. Zo had het einde bijvoorbeeld best wel trekkerig kunnen worden (film had prima een half uur eerder kunnen eindigen bijvoorbeeld), maar vanwege de visuele hoogstandjes (vooral de editing) blijft elk "extra" shot genieten geblazen.

Echt behoorlijk onder de indruk, dus als mensen nog twijfelen en vlotte editing kunnen waarderen, zou ik dit zeker een kans geven.

4.5*

Het ziet er mooi uit, maar smaakt nergens naar.

Rijstzakken vol cliches en goedkoop sentiment draaien deze prachtfilm de nek om. Soms mooi goedkoop, maar zeker tegen het eind begint het te irriteren. Toch jammer dat het dan een typisch oorlogfilmpje wordt in een anime jasje. ''Deze indrukwekkende film van studio Ghibli is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Akiyuki Nosaka'', lees ik nu op de achterkant van hoes, verbaasd me niks. Seita een irritante huilebalk, Setsuko een schattig jongens meisje.

Toch beschikt de film over een aantal adembenemende en schitterende scenes, eigenlijk alle scenes met water en vuurvliegjes zijn prachtig, sounddesign is tegen het eind wat tranentrekkerig maar daarvoor eigenlijk prima. Wat ik zeg, waargebeurde verfilmingen stellen vaak telleur, deze ook. Afgezien van het feit dat het visueel prachtig is. Zonde.

Dan toch.

Het mocht even duren maar na wat extra zoekwerk vanavond de film opgespoord. Erg knappe film, zeker als debuutfilm is het vooral audiovisueel veel en veel meer dan menig ander regisseur ooit zal bereiken over een hele carrière. Heeft duidelijk gevoel voor beeldcompositie, camerawerk, aankleding, én kleurgebruik. Wat betreft dat laatste: Was wel vet geweest als de meeste gele (niet alle, soms is het erg effectief al waren ze dan veelal wit) lampen paars waren, had een toffe slinger gegeven aan de mysterieuze droom/nachtmerrie staat waarin de film zich bevind.

De aankleding van elk shot is verder wel echt on point. Genoeg te zien (kleurtjes, rare objecten). Ook genoeg "vreemde" personages om het geheel fris te houden, niet heel gek ook het is tenslotte een hotel. Ook de aankleding van de personages is geweldig, stuk voor stuk gave/excentrieke outfits die perfect passen bij de sfeer van de film. Sounddesign ook gaaf en bij vlagen verontrustend. De eerdere stukjes in de lift deden me heel erg denken aan Lapsed - Twilight. Verder is de editing ook zeer fraai (vooral die droom/nachtmerrie stukjes)

Twijfel nog een beetje tussen 4* en 4.5*, voor m'n gevoel had de film nog wel een keer (of twee) over de kop gekund, dat miste ik enkel een beetje. Daarnaast mocht de kus met Nora (en de camera om hun heen draaiende) nog wel iets langer duren, een erg mooi shot dat de volgende scene nog wat extra kracht had kunnen geven.

Hoe dan ook een heerlijk fris en vreemd filmpje die als de dagen wat donkerder zijn zeker nog eens op de agenda komt te staan.

Voor nu 4 dikke sterren.

Het laatste deel in The Hunger Games is wederom een teleurstelling, echter niet volledig om dezelfde redenen waarom de andere delen mij mij zou ontzettend koud lieten. Het eerste half uur hebben we een verwaarloosbare introductie welke we maar gewoon voor lief zullen nemen want anders waren we niet eens bij de rest van de kritiek aangekomen. Dan eindelijk maar toch, na een halfuur lang verveeld naar de borsten van Jeniffer Lawrence te hebben gestaard geraakt de film in vlot vaarwater, al is dat waarschijnlijk meer te danken aan de voor-geborduurde rode draad dan aan de kunsten van de regisseur in kwestie. Maar goed, we zullen geen gegeven paard in de bek kijken.

Het vlotte vaarwater neemt ons mee langs booby traps, explosies en 'The Descent-achtige' creaturen. En ondanks dat ik me prima heb vermaakt tijdens dit middenrif van de film, weet Mockingjay part 2 nergens écht uit te blinken en zijn de meest memorabele momenten eigenlijk de Knuffel tussen Katniss en Gale en de ontsnapping uit het bemodderde riool. Desalniettemin was dit in mijn ogen toch bij uitstek het beste deel van de film, want eenmaal de bende in de buurt van het Capitool aankomt ontspoort Francis Lawrence zijn regie volledig.

Hoewel het vooral in de details ligt, heb ik mij na de 'dood' van Prim vrijwel non-stop geërgerd aan de manier waarop het verhaal in kaart wordt gebracht. Laten we beginnen bij aanhalingstekens van de vorige zin en concluderen dat Prim haar dood meer geïmpliceerd wordt dan dat er expliciet op gehamerd wordt. Nu is dat op zich prima, sterker nog, hoe minder overtollig drama hoe beter, maar wees dan ook consequent en ga er vervolgens geen kwartier over natafelen. Tranen en wraakgevoelens barsten van het scherm terwijl ik verbaasd naar de C.V. van meneer Lawrence loop te staren. Maar goed, een klein detail waar de meerderheid zich vast niet aan heeft gestoord. Maar wat dan van de ongelofelijk voorspelbare maar tegelijkertijd ongelofelijk plotse beslissing van Katniss Everdeen om Alma Coin het hart te doorboren in plaats van onze vriend Snow?. Het is natuurlijk redelijk voorspelbaar omdat het gesprek met Snow en Katniss haar emoties plus editing de climax voor de niet-boek-lezers redelijk van te voren prijs gaven, vond ik het toch bijzonder weinig om deze keuze te rechtvaardigen
Ja, we wisten wat er zou gebeuren, maar wederom is Lawrence niet echt consequent met zijn regie. De kers op de taart is dan ook het eindshot met de close-up van Katniss en haar baby (Peeta??), iets wat werkelijk niets maar dan ook niets toevoegt aan deze extreem matige Hollywood productie.

Goed, mierenneuken misschien, maar deze ongelofelijk slordige regie zorgt er wel voor dat de pacing volstrekt waardeloos is en ik niet weet of ik nu een Cola moet pakken of dat ik een belangrijke gebeurtenis mis. Maakt achteraf blijkbaar geen verschil want mede dankzij onze lieve Francis worden dit soort momenten toch gewoon vermeden.

Tja, boek zal ongetwijfeld 4* hebben gekregen, maar alles wat ik hier zie is een klein hoopje potentie op een vermakelijke film.