Opinions

Een simpele maar geslaagde film. Hoewel er weinig gebeurt en het acteren/script verreweg van realiteit staat, heb ik erg genoten. Ook visueel was de film niet erg bijzonder. Toch was het een bovengemiddeld filmpje. Het had iets. Iets... En wat een schatje is Kané toch, Aziatische oma's zijn altijd lief, haha.

3,5 ster

Prima sentimenteel filmpje die mij wel wist te pakken. Hachiko steelt weliswaar de hele show zodat je het nodige vergeet en wilt vergeten om van deze film te genieten. Ben totaal geen fan van Richard maar met name doordat dit een van de dingen was die ik wilde vergeten, vergat ik het door Hachi. De band tussen baas en hond was wel erg goed en geloofwaardig. Ik heb zelf geen hond thuis, nooit gehad, maar ze vergrootte wel mijn wil om ereen te nemen (ooit), mooie speciale band. Afgezien van de opgroeiende liefde die de film verbeeld was de film vrij standaard en gewoon. Bovengemiddeld dierenfilmpje. 3,5 ster

Met moeite afgezien, ik kan niet geloven dat deze film zoon hoge score verdiend op moviemeter. Het verhaal vond ik erg onrealistisch, ik kan best tegen wat doordachte plotten maar om bijvoorbeeld de vriendinnen op het eind te zien knuffel, terwijl ze een dag daarvoor nog moordneigingen hadden vind ik een beetje te. Ook het acteerwerk was gewoon niet goed. Toch waren een aantal scènes erg spannend en heb ik toch de film afgekeken. 1 ster

I smile at my Mamma. Great meal, Ma. Would you please pass the fucking potatoes.

Min of meer gemiste kans. De film is prima te volgen en biedt een mooi overzicht over hoe soldaten aan het eind van de oorlog werden gedemoraliseerd door alle protesten aan het thuisfront. De actie scènes op de heuvels zien er prachtig uit, vooral in de modder maar de cast is een totale misplaatsing. Geen greintje emotie wordt er in het acteren gelegd, alles komt veel te geregisseerd over. Pijnlijke mannenpraat. Film moet het hebben van het laatste uurtje, maar ik heb een zwak voor dit kleur gebruik (zo lekker echt en niet zo veel gemanipuleerd (zo voelt het tenminste niet). Prima filmpje, maar niet echt een hoogvlieger in het overbrengen naar de kijker.

Kleine 2,5 ster

Behoorlijk saai.

Heldenfilmpje wat me niet wist te boeien. Allereerst is er totaal geen opbouw in het verhaal, spanning of ook maar enige plotwijzigingen. We gaan van hot naar her maar alles blijft nogal oppervlakkig en zonder pit. Ik had me echt geen sterke film verwacht, maar wat Hollywood-arrogantie was wel op zijn plaats, maar kwam niet.

Naast het nogal teleurstellende concept heb je een cast die weinig kan met het verhaal, van moderne superheld gaan we over naar drieduizendjarende goden, alsof ook maar iemand dat kan interesseren. Gelukkig gingen we niet terug het verleden in aangezien het nogal pijnlijk zal worden als iemand in het jaar 4 Hancock genoemd zou worden. Goed over nagedacht dus.

Bijzonder slecht, enkel de scène met de bankoverval was nog wel te doen qua actie, verder blijft het ook op dat punt angstvallig stil.

1 ster om te schitteren in de onderlaag

Teleurstellende voldoening.

Eigenlijk keek ik best wel erg uit naar dit filmpje. Heb nooit echt een fijn gevoel met het genre, en Hangover (''part 1'', als we het nu zo moeten noemen) kwam erg goed aan. Zelden zo kunnen lachen en zo tevreden uit een zaal gelopen als bij een komedie. Due Date ging een stapje terug, maar was alsnog erg fijn en dan Hangover part 2. Nog een stapje terug, klein beetje teleurgesteld maar eigenlijk best wel blij en voldaan.

Vermakelijke en vlotte film die door dezelfde structuur enorm lekker weg kijkt, herkenbaar is, maar daardoor je als kijker wel meer duidelijkheid en houvast hebt aan het verhaal. Wat enigszins als jammer ervaren kan worden, omdat juist in deze ''fucked up situation'' niet erg lekker is. Toch had het op een gegeven moment wel voordelen, omdat dit deel dan ook nog een stukje extremer is als het vorige en daardoor ook uitzichtloos lijkt, juist ja: als je de structuur nog niet kent. We worden eigenlijk met z'n allen voor de gek gehouden, maar ach. Kunnen we het ze kwalijk nemen? Hangover begon en eindigt (nouja... eindigt... Ik zie hier nog wel een trilogie van komen...) gewoon als mainstream, en daarmee is alles gezegd.

Verder lekkere liedjes onder prachtige beelden van Thailand, de film is erg mooi geschoten en weet Bangkok mooi te weergeven (ik zeg absoluut niet dat de film een beeld van Bangkok weergeeft, alleen de beelden ervan zijn mooi). Humor is in dit deel wat minder, maar Phil en vooral Alan zijn aardig in hun hum en weten me af en toe hard op te laten lachen. Wat me alleen met een dubbel gevoel achter liet, is dat ik eigenlijk tijdens de aftiteling (met de foto's) het hardst heb gelachen. Ze hadden veel meer van het moment zelf moeten laten zien, i.p.v. al die ''what did we do''- gesprekken.

3sterren voor nu, maar wel aardig

We're not laughing AT you, we're laughing WITH you.
But I'm not laughing...

Gisteren op de gok gekeken. Hij zat gisteren nog in de top250? Ach, zo snel kan het blijkbaar dus gaan. Ik vond hem in ieder geval erg bijzonder, triest (woord van paulien cornelisse) en erg aangrijpend op bepaalde punten. Ik wil de film niet oppervlakkig noemen, maar er komt geen duidelijk beeld naar voren van wat wij nou precies goed of fout moeten vinden. Wat ik waardeer, soms worden we zo erg gemanipuleerd door al die close-ups en overdreven achtergrond muziek. Happiness laat je zelf denken en beslissen, een fijne gedachten.

De verhalen zijn geweldig. Ik kan hier min of meer de humor wel van inzien. Verwacht geen komedie waar je hard over kunt lachen. Donkere en soms wat droge humor: helemaal mijn ding. Een film die niet bepaald de gewonelijke huiskamerproblemen laat zien, hoewel sommige lijken er verdacht veel op. Het verhaal met de ''beller'' en de pedofiel sprongen natuurlijk wel naar voren. Af en toe vrij smerig maar aan het eind laten ze toch zien dat we allemaal maar mensen zijn. Dat zelfs een pedofiel een goede vader kan zijn (Tenminste dat maakte uit de teleurstelling van Billy wanneer hij vertelde dat hij ''kwam'' en iedereen hem een beetje ongemakkelijk aankeek.). Mja, een paar nieuwe en bijzondere verhalen die vrij snel in het gehele plaatje vallen. De dialogen zijn naar mijn mening het sterkste punt van de hele film, erg scherp, ongemakkelijk en tegelijkertijd erg goed.

Ik wil ook nog even mijn complimenten geven aan de productie design en eigenlijk de gehele crew. De film zag er, naast het bijzondere verhaal, ook erg mooi en vooral burgerlijk uit. Wat het net ietsje leuker maakt om naar te kijken. Heerlijk gewoon. Ook de muziek, erg grappig. Geweldig gewoon.

Een erg goede en bijzondere film. 4,5 ster

,,This is officially SICK.''

Gistermiddag gekocht (QFC-versie), trailer zag er spannend uit en een bijzondere mooie poster. Ik had er zin in!

Erg spannende, realistische thriller/drama. Je word door zowel door Hayley als Jeff in het verhaal getrokken en het laat je pas los op het eind. De film laat een optie open om een kant te kiezen, van beide partijen krijg je de kans hun slecht en goed te vinden. Het is aan de kijker zelf wie jij goed en slecht vond.

Bah, wat een scène, erg gruwelijk te zien voor het mannelijk publiek! Mensen die de film hebben gezien, snappen mij hopelijk wel.

Mooi in beeld gebracht, moderne montage deed het goed! Ook leuk om een keer een wat lower-budget film te zien uit Amerika, die zelfs (na 3 jaar) geaccepteerd is door Hollywood. (Ik heb de making off er gelijk achteraan gekeken :d)

Aanrader, erg spannende film. 4 sterren omdat ik toch een ander einde had willen zien. Ik haat openeindes

Gistermiddag was ik dan eindelijk aan de beurt, na te zitten miepen over wel of niet naar de nachtpremiere te gaan heb ik gekozen om gezellig met mijn familie, gratis , mee te gaan. Het waren 4 vreselijke dagen, om om je heen overal verhalen te horen, maar het was het waard. Harry Potter is terug!
Ik kan er lang of kort overlullen maar ik ben nou eenmaal bevooroordeelt omdat ik een ontzettend grote fan ben, daarom vind ik elke nieuwe seconde die ik van dit grote avontuur kan zien al helemaal geweldig. Helaas had mijn onbewuste gevoel een beetje te doen met mijn aanstaande toetsweek (die vanmiddag begint) en daarom kon ik op het begin nog niet helemaal ervoor gaan, maar dat is een enorme bijzaak naast dit spektakel!
7 is gewoon een hele andere soort film. We kijken nu naar een roadtrip ipv ons veilige ritueel van de wegisweg, zweinstein, de klaslokalen, hagrid's huisje, met af en toe een uitschot om het spannend te houden. Het is oorlog. Ik was zelf erg blij dat het drietal wat meer karakter kreeg, met name Ron. Harry vond ik ook groeien, het moment dat hij bij zijn ouders graf staat, gaf echt een gevoel van verlossing. Na 18 jaar ziet hij nu eindelijk waar zijn ouders omgekomen zijn en heeft hij nu pas een teken van hun leven op aarde gezien. Wat een lange tijd is, en wat minder hard aankwam dan ik dacht. Gelukkig veel aan het boek gehouden, maar ook fijn dat Yates toch zijn eigen draai eraan geeft en wat scènes toevoegt zodat de lezers ook wat nieuws zien.
De acties scènes zagen er fantastisch uit en eigenlijk alles, werkelijk waar hele mooie landschappen gefilmd. De bos scène maakte me op een gegeven moment wel een klein beetje misselijk (of was dit het onbewuste gevoel weer?). Naja het was heel modern. Wat mij ook opviel was de manier van filmen, het leek wel alsof ze heel erg inzoomen en uitzoomen. Want gezichten werden duidelijk de hele tijd scherp en vaag gemaakt tijdens dialogen. Mijn neef en ik dachten eerst dat het lag aan de bioscoop, maar gevorderde de film bleef het zo. Iemand anders ook opgevallen, of zie ik dementors?
Applaus voor de Anime met een hoofdletter A, geweldig!
Het einde zag ik liever iets eerder komen, maar wekt wel nieuwschierigheid op voor de mensen die niet weten wat voor een geweldige dingen erin part 2 gaan gebeuren! Ik zit al klaar voor 15 juli.
4,5 ster

Harry Potter and the Deathly Hallows Part 2 is niet zo maar een film. Dit is het einde van 14 jaar Harry Potter, het einde van een wereld waar veel mensen over de hele wereld over hebben gedroomd, het einde van Harry's jeugd, mijn jeugd, en het begin naar volwassenheid.

Wellicht dat enkele fans me snappen, maar deze boek/film-reeks is als het ware iets wat bijna als een standaard jaar-procedure bij mijn leven hoorde. Je groeit met de karakters en wereld mee, het is iets magisch wat we nooit zullen hebben. Iets magisch wat we misschien altijd al wilde hebben, maar nooit zullen krijgen. Dat ik min of meer dezelfde situaties (qua school en leeftijd) mee maak met de hoofdpersoon, is een nog betere band tussen kijker en film, lezer en boek. Kortom: HP7p.2 is iets wat ik ongelofelijk waardeer, maar ook haat omdat een eind aan iets goeds, een eind op het hoogtepunt, verschrikkelijk is. Ik zal het missen.

Hoe part 1 zo verschillend is als alle andere delen, zo rustig natuurlijk en filmtechnisch heel hoog zit, keert part 2 toch wel weer terug naar de Zweinstein-jaren. Op de een of andere manier zat ik zo in de part 1-sfeer, dat ik echt moest wennen aan het spektakel en de gebeurtenissen die ik te voortduren kreeg. Er gebeurt ook zó veel tegelijk, na elkaar. Het is een achtbaanrit, chaos. Wellicht werd er te weinig tijd genomen voor de overgangen, het was allemaal erg plotseling. Ik denk dat mensen die niet het boek hebben gelezen het nogal verwarrend vonden. Ook de overgang en sfeer verschillen tussen begin, midden en eind vond ik niet zo sterk overkomen. Het begin vond ik eigenlijk gewoon slecht, er was geen mooi of spannend begin en de betekenissen van bepaalde situaties en shots deed me te boven, ik zat pas te klappen, nerveus te worden en te trillen wanneer Zweinstein weer in beeld kwam. De battle was ongelofelijk sterk gedaan. Woorden schieten te kort. Hoe spannend, meelevend het was. Geweldig. Na Harry's dood vond ik de sfeer heel anders en eigenlijk niet-mijn-straatje. Erg sentimenteel met een veel te aanwezige muziek, dat stuk mat Marcel's speech sloeg de plank mis, en ook het einde met Voldemort's dood had ik heel anders verwacht, iets spannendst en nieuws. Dit was gewoon echt de grootste teleurstelling... Klein beetje balen.

Acteerwerk was echt voortreffelijk, visueel ziet het er fantastisch mooi uit, mede dankzij de creatieve sets. Special effects en muziek bij battle was echt helemaal geweldig, erg goed. niet te aanwezig, maar ook niet te veel verstopt. Ik had alleen, al eerder vermeld, moeite met de overgangen tussen scènes, hier hielden ze de part-1 stijl aan, terwijl het weer juist magie nodig had i.p.v. realisme.

Nu al een herziening nodig, licht teleurgesteld door het einde. Verwachtingen waren natuurlijk veel te hoog. Maar al mijn credits uit naar het meest fantastische en meeslepende film-battle/scène(s) ooit gemaakt, en naar de film reeks die mijn leven heeft verandert, en heeft geleid. Dank je wel Potter! 4 sterren met hopelijk een verhoging (snel ), misschien dat 2D versie me beter staat.

Bier ontspoort.

Waar de grijze, rauwe en realistische settings in Brodre en After the Wedding mij zo enthousiast maakten over deze regisseuse is het in deze film ver te zoeken. Er wordt optimaal gebruik gemaakt van aanwezige verlichtingen en veel scènes waren tegen het Hollywood/GreysAnatomy aan, vooral qua dialogen vond ik het niet al te best. Ik heb niets tegen verwijzingen op het begin van een film, naar het einde van een film, maar voor een drama was dit zeker na het eerste halfuur al makkelijk uit te stippelen, en ja hoor. Het kwam ook nog uit. Juist de realiteit in haar andere films, waar gaat dit heen?-gevoel, ontbrak hier volledig. Ook kaart de film naar mijn idee te veel hoofdpersonen aan, het ene moment zijn we weer betrokken bij een vader en daarna weer bij de jochies. Het loopt niet lekker langs elkaar heen, wellicht had ze er een halfuurtje aan moeten plakken om de karakters wat meer uit te diepen.

Toch een sterk drama met goede acteerprestaties van de gehele cast, het kijkt lekker weg en weet te boeien. Helaas niet te ontroeren. Voor Bier een oppervlakkige film, komt dus niet alle verwachtingen na. Toch nog een 3,5 ster

Vanmiddag gekeken en een leuke komedie met de grap naar de andere. Aantal grappen erg standaard maar een aantal erg gedurfde grappen waar ze gek genoeg eens wel tijd voor namen. Film is natuurlijk heel erg standaard en niet erg origineel of vernieuwend, maar wat scheelt het. Een leuke 100 minuten heb ik beleefd en er was helemaal niks mis mee. Een voldoende, 3 sterren.

Jesus wept.

Als aanrader maar gelijk de hele reeks in handen genomen en vandaag begonnen van vooraf aan. Hoewel ik ''pinhead'' wel al kende van verschillende Halloween evenementen, was het verhaal eigenlijk helemaal nieuw. Ik wist dat de films bestonden, maar had eigenlijk een soort horror/roadmovie verhaaltje verwacht. Niet dus. Ik vond dat de film erg fris aanvoelde, hoewel het al een paar jaar mee gaat, was dat een aangename verrassing. Natuurlijk ken ik al zat van dit soort verhaaltjes, maar toch had het iets eigens en baanbrekend. Lekker veel gore, spannend verhaal, goede opbouw, mooie werkende muziek en memorabele karakters. Het heeft alle ingrediënten voor een goede film, dat is het ook, maar toch had ik liever Frank en ook de demonen/engelen wat meer bad-guy-houding hadden, het was allemaal een beetje lief en als kijker wil ik ook bang zijn voor het duister. Dat miste ik enigszins in deze film, en daarnaast kan je mij niet zo heel enthousiast maken over dingen uit andere werelden, maar ach. Als film erg lekker vlot en fris, en sterk. 3,5 ster en op naar part 2

Minny don't burn fried chicken.

Voor mij geslaagde sentimentaliteit. Hoewel ik er liever niet ''oppervlakkig'' voor wil vallen, doe ik dat toch. Je geeft mij wat ''zegjes'', Emma Stone en een klappend verhaal en je hebt me om. The Help is een soort maatschappelijke Desperate Housewives, lekker vrolijk gefilmd, chocoladetaarten en een status zijn de hoogste prioriteiten maar dan wordt het hier gelukkig gecombineerd met wat misplaatste en stijlloze situaties die aan de ene kant heel gemaakt overkomen, maar toch een kern van waarheid bevatten. Door het bevoorrechte evenwicht is de overgave er snel, en moet je er voor vallen of niet.

Ik denk dat als je de film zag als een hoera tegenover onze hedendaagse samenleving, welke vooruitgang we hebben gemaakt je dan op het verkeerde spoor zit. Ook het verwijten van blanken tegenover donkeren vind ik nergens voor nodig, je hoeft je als blanke kijker totaal niet schuldig te voelen. Ze kozen niet voor niets voor het blankste van het blankste: de ginger, om de hulp een duwtje in de rug te geven. Zo ook in deze film, zie je juist dat het niet uit maakt of je blank of zwart bent. Je leeft als individu en kan zelf, helemaal alleen, het verschil maken.

Film kent een lekker positief sfeertje, al is het diep triest wat er voorgeschoteld word, het had gewoon een vrolijke setting. Lekker veel kleur en veel speling in de camera's zorgen voor een comfortabele (toch wel lange) zit. Als de film is afgelopen wordt je nog even getrakteerd door een prachtige soundtrack die de kersen op de bijna smeltende sentimentaliteit brengt. Ach, nu we toch bezig zijn...

Het is wellicht een beetje fout en gelakt, maar het beviel mij prima. Mocht je dit soort films niet smaken, dan is het het proberen toch waard voor Stone, iemand die het ver gaat schoppen.

4 sterrentjes

Leuke horror met een mager-verhaal. Je word heel erg opvallend misleid door de gebeurtenissen, wat de film juist weer zo voorspelbaar maakt en een stuk minder spannend. Ze hebben zoveel cliche-horror-elementen gebruikt in een film die juist onderscheid kon, ja KON, maken, een gemiste kans in vooral het verhaal.

Met het acteerwerk is niks mis, Robert vond ik maar een creep. De beelden mochten van mij wel iets donkerder, en iets grauwer maar alsnog redelijk vermaakt.

2,5 sterren

Hobo with a shotgun.

Er is al veel over geschreven en ik ben het met de meeste wel eens. Deze film is bijzonder vermakelijk, kijkt heerlijk weg en is een audiovisuele trip. Erg lekker aanwezig lichtgebruik en mooie afwisseling tussen locaties met sfeer verlichting. De kleuren waren erg duidelijk (leek vaak gebruik gemaakt te worden van black light!) en mooi, erg fijn om naar te kijken. Stijl deed me enigszins een heel klein beetje denken aan Tarantino, maar dit kent toch meer boodschap. Lekker gewelddadig en over-the-top. Jammer dat het zo kort duurden, maar wel fijn dat een film als dit bij mij goed scoort. Had een akelig gevoel dat de film me niet zou liggen, maar wilde wel graag weten of het iets was. Prima filmpje met een zeer hoog entertainment gehalte. 4 sterren

Schitterende documentaire over een van de grootste problemen waar de mensheid recent mee te maken heeft, wat je aan de ene kant schuldig en waakzaam maakt en andere kant verliefd laat worden door de overweldigende beelden. In combinatie met fantastische muziek die zich aanpast aan de stemming van de documentaire denk ik dat elke film en docu-liefhebber hier wel van smult, inhoud of inhoudloos. Dat maakt niet uit. Toch heeft het wel degelijk een boodschap en verhaal, het zijn voornamelijk allemaal aardrijkskundige feitjes die me niet zo veel doen, en eigenlijk wist ik alles wel, maar toch is de opsomming en de toon waarop het in beeld wordt gebracht sentimenteel en aangrijpend. Ik had eerst zo mijn twijfels, omdat het een erg negatieve nadruk legden op de overschakeling van landbouw en dat alles sneller en sneller kon, maar gelukkig wist de docu nog wel wat positiefs uit de mens te halen waardoor het niet een al te deprimerende en schuldgevoelige strijd werd. Als activerend doel is dit een prima geslaagd werkje, met een boven gemiddelde audiovisule uitwerking en een kracht die me (nog wat) bewuster maakt. 4 sterren en een aanrader. Binnenkort maar eens Earth kijken, wellicht doet het positieve karakter me nog beter

Mislukt.

Al een hele tijd in mijn kast liggen en gister eindelijk mezelf er toe gezet om hem aan te zetten. Met, in mijn ogen, een geslaagde openingsscène stort de film drie keer onder het niveau om vervolgens de ''thuis-battle'' te verfilmen. Pijnlijke dialogen en nog pijnlijkere acteer prestaties. Na drie kwartier wilde ik de film stop zetten om dit pijnlijke geschenk stop te zetten, tegenover respect voor de cast. Ik kan niet precies uit leggen wat ik er zo slecht aan vond, ik vond het gewoon slecht. Als voorbeeld de scène dat de vader in de garage zijn zoon probeert te kalmeren... Pijnlijk met de hoofdletter P. Het was zo'n standaard emotionele uitbarsting en heel ongepast. Ik moest er zelfs even om lachen (ook om Samuel Jackson wanneer hij zijn familie dinner verstoort.) Toch maar uitgekeken, maar helaas niet bijgedraaid.
1 ster voor de moeite en de openingsscène die bovengemiddeld was, voor een film als deze.

Leuk!

Horrible Bosses verdient alle belovende recensies die hij heeft gekregen. Erg fijne luchtige komedie die nergens te geforceerd of te grappig over wilt komen maar toch aardig de lach spieren weet op te krikken, en wat eigenlijk nog fijner is: sfeer heeft. Cast doet het gewoon leuk, allemaal veel plezier in hun rolletje en iedereen kent zijn plek. Film is vooral erg vlot, door toch wel drie verhaallijnen gaat het allemaal heen en weer en heb je echt een gevoel dat het in een knip omvliegt, wat soortgelijk staat aan een vermakelijke tijd. Liedjes tussen door vond ik ook erg leuk, ken er nog veel niet; altijd leuke manier om aan nieuwe muziek te komen. Gewoon erg leuk, nergens nieuwe of gedurfde grappen, mooi gemaakt of knap gedaan. Gewoon gewoon. Geslaagd.

3 sterren

Prachtige film, geen woorden voor. Vooral het liedje Home Sweet Home aan het einde van de film was zeer ontroerend. Ik denk dat ik mijzelf maar eens zwaar ga verdiepen in de animatie-wereld, want hier komen volgensmij hele goede vandaan! 4 sterren voor nu

Teleurstelling.

Het probleem van Hotel Rwanda is is dat het ontzettend Westers is dat ik haast als een walgelijk product aanschouwde. Niet dat ik het Westen associeer met iets walgelijks, het gaat meer om de te kortkoming van eigen cultuur, ingeving en plaatsgebondenheid. Krijg je waarschijnlijk met een Westerse crew. Punt 1: had dus wat meer moeite in gestoken kunnen worden.

Ik had veel verwachtingen en na meerdere tips te hebben gekregen om Afrika wat beter te ''leren'' kennen, begon ik eens met deze ''classic''. Nou, niet dus. In ruil voor loze verwachtingen krijg je een redelijk oorlogdrama met less originaliteit, opbouw of geslaagde sentimentaliteit. De film zit vol met aparte situaties, plotselinge emotie veranderingen en bedenkpunten hoe mensen werkelijk met oorlog om gaan. Zo is het normaal in deze film dat je een mes op je keel krijgt en dat je een paar uurtjes later een romantisch etentje op het dak krijgt aangeboden. Het kan in Rwanda...

Ondanks dat het een wrede gebeurtenis is, vond ik het nergens heftig. Alles wordt zo geregisseerd vertoond dat de acteurs niet eens de kans hebben om zich totaal in te leven om deze genocide eens lekker dramatisch over te doen. Ik ging me bijna schamen dat ik het op een gegeven moment zelf saai begon te vinden. Had ik liever meer bv. van het vluchtelings kamp gezien.

Vergelijking met Schindler's List vind ik een beetje te overdreven, misschien het thema maar de rest is totaal verschillend. SL is tenminste nog uit op enige fotografie en toont zijn werk als kunst. Dit is gewoon een verfilming van een hangend verhaaltje rond om een van de ergste gebeurtenissen van Rwanda als land.

Nee, dit was niet de klassieker die ik had verwacht. Wel is het een vermakelijk filmpje, kijkt het goed weg ondanks de speelduur, en daarnaast krijg je wel de informatie te weten over bepaalde situaties uit deze tijd. Als film voldoende.

3 sterren, op naar Sometimes in April zou ik zeggen...

Laatst gezien op televisie en toch aardig verrast. Hoewel ik niet een grote fan ben van Nicole, deed ze het aardig in deze film en kon ze me compleet overtuigen, even als Meryl Streep, waarvan ik wel al fan van was (en nog steeds ben). Ik had niet zoveel met Julianne Moore, vond haar een beetje apart spelen en ik kon weinig medelijden of begrip voor haar krijgen. Niet erg overtuigend in mijn ogen. Er hangt een heerlijke, vrij deprimerende, sfeer tijdens de gehele film. Wat alleen maar in he voordeel werkt van het verhaal. Langzaam vallen de puzzelstukjes in elkaar en krijgen we een connectie tussen de drie vrouwen, niet erg verrassend. Een aardig filmpje, bovengemiddeld en leuk voor tussendoor. 3,5 ster

Gisteravond gekeken. Een hele mooie film die zeker wat meer aandacht verdiend. Weinig stemmen Anyway: de vrij populaire en bekende cast deed het fantastisch. Echt, de acteerprestaties waren van top niveau, met als hoogtepunt Meryl Streep Voor de rest was het gewoon een erg mooie film met een mooi verhaal, wat nergens echt spannend word of wat bouwt naar een einde of climax. Maar ach, dat is misschien ook meer het genre hé. Laten we zeggen dat romantiek me niet echt ligt. Toch een bovengemiddeld filmpje. 3,5 ster, mede dankzij Meryl Streep en de waanzinnig mooie beelden van de landschappen.

Herzien en viel eigenlijk wel mee. Als horror filmpje met vrienden is het prima te doen, het kent een heerlijk tempo, spanning en op de juiste momenten wat schrik momenten en gore. Dat dit eigenlijk te slecht is voor woorden mag wel duidelijk zijn, maar wat ik mijn eerste kijkbeurt niet deed was echt genieten. Geen kritisch vlakpunt hier, gewoon lekker vermakelijk en ondanks de speelduur toegankelijk slecht. 2 sterren

Slecht.

Film zonder hart, passie of ook maar enige redenering. Totaal overbodig. Robert speelt ronduit slecht en is totaal niet in een flow die deze film juist nodig had. Van mij mag het best wel vaag, onpersoonlijk en gewoon dom zijn, maar dan moet er wel wat passie of drijfveer achter de cast en makers te zitten. Dit is gewoon te makkelijk, alleen al aan dat haar zie je dat ze er totaal geen zin in hadden. Bloempot.

Beetje niks. Kan me ook niet voorstellen dat dit ook maar iemand wel aanspreekt. Maarja, iedereen zijn ding.

0,5 ster

It's a mess. You must feel horrible. You've lost everything, your father, your tribe, your best friend...

Thank you for summing that up.

Een ontzettend mooie, vermakelijke en grappige film. Wellicht Dreamworks beste film, in ieder geval in tijden echt genoten zonder te veel trucjes uit te hebben gehaald. Hiccup is een echte hartendief, hij neemt je mee met een klein maar leuk avontuur met spannende geslaagde actie scènes, draken die geheimzinnig kat/honden-trekjes hebben en wat vader-zoon problemen. Best ontroerend allemaal, ook al had ik een gevoel dat het alsnog weer een mix is van een aantal films door elkaar stoorde het niet. Het is in zo verre vermakelijk dat je geen zin hebt om heel erg kritisch hier na te kijken, want dan zouden er wellicht wel wat meer dingen opvallen. In ieder geval heb ik niks aparts gevonden, wel gewoon 98 minuten vol puur vermaak. Het ziet er allemaal heel mooi uit en de muziek is werkelijk prachtig. Mede dankzij de veelzijdigheid van het verhaal krijg je van alles wat, wat tempo en afwisseling geeft: wat fijn is. Zeer geslaagde film, weet niet of het in 3D een meerwaarde had, maar ach. In 2D is 'ie ook prima te doen! 3,5 ster

Oh victory, forget your underwear. We're free.

Aangename film die wat onwennig kijken is qua structuur, maar daardoor juist erg bijzonder over komt en eigenlijk precies het karakter van het verhaal weet te vertolken, gezien de gedichten van Allen Ginsberg. Ja, je moet wennen, maar eenmaal in het ritme gaf de film me enorm veel rust. Geen spanningsboog, geen verhaal. Gewoon poëzie en wat achtergrond informatie over een bijzonder man. De film voelt soms ook meer aan als een docu dan als een echte speelfilm.

Gedichten vond ik erg mooi, vooral het laatste ''Holy'' gaf wat tranen in mijn ogen, wat weinig gebeurt. Verder is het mooi gecombineerd met animatie en muziek en door de mooie kwaliteit van de beelden is het ook dragelijk qua visueel aspect. Denk dat de meeste mensen moeite hebben met de structuur, maar laat dat nou net het onderwerp van de film zijn die mensen, anno 2012 moeten los laten, en er blijft een bovengemiddeld filmpje over over een man met verklaarbare woede die zachtjes voelbaar is in de film.

Natuurlijk kent de film ook minpunten, zo vond ik het acteren niet altijd even mooi en ook bepaald soort effecten om tijden aan te tonen, zoals een movie maker sepia-effect red het bij mij niet. Zulke dingen storen en hadden voorkomen kunnen worden. Doordat het af en toe erg chaotisch is, al is het de kern van de film, wekt het soms wat verwarring en weet je niet goed wat je ervan moet denken. De film duurt ook veel langer dan de echte speelduur. Iets wat ik als negatiefs beschouw.

Het is in ieder geval bijzonder en heeft me wat mooie gedichten achter gelaten die best inspirerend zijn. 3,5 ster

Mooie film die met name door het realisme erg weet te scoren. Door dat het vrij low budget is, en af en toe een beetje zoekend naar identiteit, concentreert de film zich met name op de acteurs die geweldig werk afleveren. De film vond ik wel wat lang duren, en daarom is het wel een film waar je echt voor moet gaan zitten. Goed. 3,5 ster

Goedwillig.

Mooi Frans drama over de levensmoeie Harry die zijn relaties met zijn dochters verpest en de geestige ''down''-George die elkaar ontmoeten op een kruispunt. De film is een heerlijke mengeling tussen realisme en cinema, waar verhalen elkaar soms te goed aanvullen of bepaalde situaties te goed en te voorspoedig uit de verf komen. Aan de andere zijde is er ook een soort dubbele laag die de film siert. Het gaat hier toch om de instelling van mens tot mens op het leven. We kunnen treuren, kreunen en zeuren over bepaalde dingen, maar we kunnen ook erom lachen.

Hoewel Harry's personage vrijwel duidelijk is en misschien een klein beetje de hedendaagse man voorspiegelt is George heel interessant om te volgen. Zijn zoektocht naar vrouwen, zijn moeder en/of zijn vriendin was erg mooi verfilmd en ontroerd ook op sommige momenten.

Film bevat een leuke stijl die soms wat sarcastisch of cynisch overkomt, met als hoogtepunt het einde natuurlijk. Lekker fris kleurgebruik die erg afstemt op de natuur waardoor het daarom ook zo fris voelt. Lekkere duidelijke kleuren en mooie plaatjes: goed.

Ook een mooie titel.

4 sterren

Op zich een leuke popcorn film die ondanks de vrij lange speelduur weet te vermaken, maar door de verschillende stijlen en het nogal vage verhaal wat ik eignelijk helemaal niet zo bijzonder vond toch niet echt onderscheidend. Hoeft ook niet, maar door belovende woorden wel meer van verwacht. De film heeft te veel kwaliteit-verschille en het acteren is dramatisch (thank god the script) waardoor het af en toe moeilijk mee-avonturieren was. Zonde, maar zeker geen slechte film. 3 sterren

Goed.

Na dat hele Oscar gebeuren is de interesse snel gewekt, echter verbaast het me dat ik the hurt locker toch wel enige tijd heb laten wachten. Gelukkig vandaag de tijd gevonden en gelukkig maar want het is een aardig sterk filmpje. Best interessant is dat deze mannenwereld toch mannelijk verfilmd is met een vrouwen visie en regiseusse. Verder dan wat sfeerbeelden van figuranten kom je eigenlijk geen vrouwen tegen (behalve dan als we op het thuisfront zijn, laatste scène).

Cast doet het prima, hoogtepuntje was dan toch wel de breakdown in de auto. Prachtig gefilmd vanuit de rug, alsof je in de auto zit als zwijgende lifter. Verder wel aardig in beeld gebracht, soms random prachtige beelden, afgewisseld met wat handheld, deed wel goed aan de sfeer. Film is opvallend spannend en weet de aandacht vast te houden, kakt wat in richting het eind, maar dat is vergeven.

Echter had ik wat meer de filosofische kant willen zien, kon makkelijk met bv. wat meer dialogen. Oké, we zien dat ze het druk hebben. Maar juist door het intense werk heb je een gevoel dat je elkaar beter zou moeten leren kennen, waar ik af en toe mijn twijfels bij zetten bij deze locker... Ook heeft het spannende sfeertje een keerzijde. Situaties zijn al los erg intens en heftig, vind het lichte voorkeur-beelden hebben door de sfeer en bepaalde beelden. Naja het zal wel allemaal met het God bless America-virus te maken hebben...

Als film goed. 3,5 ster

p.s wat een belachelijk goedkope tagline heeft dit dan weer wel trouwens...