Opinions

Duidelijke maar langdradige mini serie over de jeugd en ''van jongen naar man'' periode van John. F. Kennedy gespeeld door Dempsey. Hij doet het prima en weet ook deze twee afleveringen genoeg te boeien, echter is er totaal geen op of afbouw van deze serie waardoor je als kijker niet echt een gevoel hebt dat je naar een serie/film aan het kijken bent. Het zijn meer losse gebeurtenissen, die allemaal essentieel, vermakelijk, emotioneel of van belang zijn om een beeld te krijgen van deze, toch wel historische, man. Het eerste deel is voornamelijk veel leuker om te kijken, maar de tweede aflevering is wat meer informatie en heeft wat meer verhaal en herkenning van historische gebeurtenissen (zoals de wereldoorlog en het begin van zijn politieke bestaan). Visueel niet echt een hoogstaander en de muziek was ook niet heel bijzonder. Een tenenkrommend ''Yes Jesus Loves Me, The Bible Tells Me So'' koor was dan wel echt het diepte punt van deze film. Toch een bijna voldoende, omdat het ondanks de langdradigheid in vlagen lekker weg kijkt (vooral het eerste deel), de cast het aardig doet en je op de een of andere manier toch een ander beeld gaat krijgen van John. Deed me met vlagen denken aan de Into The Wild-relatie tussen ouders en zoon. Totale mis communicatie en toch zo veel liefde, en hier in deze film dan WEL connectie (into the wild loopt het natuurlijk een klein beetje anders). Prima te doen, en zeker voor €1,- bij de Blokker een aanrader. Ook te doen voor mensen die zich niet zo geroepen voelen om zich te verdiepen in John, het is vrij commercieel. 2,5 ster

Volle speelduur onderbroeken lol, af en toe erg dubbel gelegen, af en toe mijn wenkbrauwen opgehaald. Ik vind het bv. niet echt een succes om dieren hierbij te betrekken. Dat ze gek zijn snap ik, maar laat dan niet hiermee die onschuldigen opfokken. Qua lol erg sterk, maar qua docu matig. Geen structuur of ook maar enige coördinatie, 3 sterren

Shut your raggedy-ass up, and sit the fuck down!

Sterke en vooral coole, mede dankzij Pam Grier, film die eigenlijk overal werkt, alleen vergeleken Tarantino's andere werk wat minder weet te pakken slash indruk weet te maken. Hoogstwaarschijnlijk is het mijn oppervlakkigheid die snakt naar geweld, of misschien is het de, naar mijn mening, niet zo grappige of a-la-tarantino-dialogen. Het verloopt allemaal lekker, maar is naar mijn idee niet een klassieker zoals we hadden verwacht. Mag ook.

Naast dit is het gewoon een sterke film die elke minuut weet te boeien en lekker vlot en smooth weet te rollen. Door de Quentin-aspecten blijft het altijd leuk om te kijken, het bewust gebruiken van muziek, montage en de kijkers point of view, blijf je bewust van dat het zijn werk is, en dat is fijn. Als fan.

Cast deed het heel leuk, alle credits gaan uit naar Pam de zakenvrouw, echt geweldig hoe ze haar rol wist te vertolken. Ook leuk om Jackson een keertje te zien, met een andere uitstraling, is goed over nagedacht want zo blijft deze rol wel memorabel.

Zeker geen slechte film, maar voor een Tarantino iets te veilig en niet zo memorabel als gehoopt. Minste tot nu toe. 3,5 ster

Japón.

Altijd moeilijk dit soort poëzie te beoordelen, maar dit werkje wist me wel te boeien en te blijven vast houden. Ondanks de vele stiltes, was het echt een beleving wat ik maar weinig heb mee gemaakt. Je volgt als het ware niet de personages (die verdomd echt lijken) maar meer de beelden die het verhaal vormen. Je kijkt naar waar de hoofdrolspelers heen kijken en je ervaart de situaties zoals ze bedoeld zijn. Ik kan me goed voorstellen dat mensen dit bestempelen als rauw, maar ik vond het juist erg subtiel, afgezien van de bizarre situaties die zich voortdoen, vond ik het allemaal erg aandoenlijk en mooi. Bv. die dialogen (van het ene naar het andere onderwerp) is erg goed gedaan, en Magdalena is prachtig in beeld gebracht. Erg mooie troost-scène. Bijzonder mooie filters en kleurcontrasten, de handheld beelden werden nergens irritant en werden gewoon geleidelijk aan gebruikt. Muziek werd gedoseerd gebracht en bracht misschien een klein beetje een geforceerde situatie op. Alsof alles maar met opera goed te praten is... Qua beleving een prachtige aanrader, weet alleen niet of dit heel lang blijft hangen...

4 sterretjes!

Leuk concept wat ook wel uitbreiding heeft tot een wat meer emotioneler arthouse-filmpje of zo. Al met al als echt vermakelijk-filmpje doet het niet meer dan voldoende. Er mist naar mijn mening wat drama, wat het verhaal juist wel kon gebruiken. Er valt veel uit te halen uit dit onderwerp maar de film kiest helaas voor de makkelijke uitwegen die aanslaan bij het publiek. Al met al een grappig concept, hoewel de film niet echt komedie is, is het onderwerp dat wel. Leuk. 3 sterren

Voordeel van de twijfel.

Joy heeft me al een paar weken/maanden nieuwsgierig gemaakt. De prijzen die de film had gewonnen tegenover haar grote concurrent Tirza, die mij meer dan goed bevallen was, maakte het enorm spannend en leuk om naar deze film uit te kijken. Vandaag vond ik de kans, mentaal voorbereid. Geen idee wat ik kon verwachten, en de film maar gestart.

Hoewel Joy niet echt teleurstelt wordt het ook nergens waar gemaakt. Filmtechnisch zit alles picco bello in elkaar. Mooi op de huid gefilmd, camera beelden en erg veel stiltes zorgen voor mooie emoties. Ook het acteerwerk is verreweg van slecht, Joy is dan duidelijk wel de beste en ook haar vriendin en vriend doen het goed, de rest van de cast stelt zich een beetje amateuristisch op. Jammer, want het drietal doet enorm hun best. Figuranten en bijrolletjes zijn dan misschien wel minder belangrijk, een film maakt een film met alle factoren, en hier horen ook die rollen bij die naar mijn idee een beetje te snel en te onpersoonlijk werden neer gekauwd. Het verhaal doet er niet zoveel toe, we kennen de zoektocht-films maar Joy wilt een andere kant op, de stiltes en de emoties van Joy maken de film wel echt het kijken waard en ook de dialogen tussen Joy en haar vriendin en de gesprekken/gekibbel van haar en haar vriend waren erg sterk neergezet.

Voordeel van de twijfel. 3,5 ster, tipt niet aan mijn andere 7s maar ach, Nederlandse film is een film op zich. Aanrader!

Deed iemand anders, net zoals mij, Samira Maas ook aan Hanna Verboom denken?

Smakeloos.

Erg eentonige en weinig interessante film. Hoewel er met de cast vrij veel te doen was, kreeg Streep haar meest irritante rol voorgeschoteld met een onnatuurlijke stemverheffing, deed me niet veel goeds. Gelukkig laat de film min of meer twee (bijzonder gelijkmatige) verhalen zien, waar hun wereld alleen maar draait om eten en hun man. Niet echt mijn straatje waar ik als iemand die gewoon een simpel drama wilt op staat te wachten, simpel is het, maar over verhaal valt te twisten. Ik kon weinig sympathie krijgen voor deze twee snel-(on)gelukkige-egoïstische-huisvrouwtjes die niks anders doen dan (werken en) koken. Ik kan best tegen een simpel verhaaltje en simpele personages, maar er gebeurden gewoon niks (niks kan ook interessant zijn, mocht het goed uitgevoerd zijn). Nee, niet mijn ding, met een glimlach gekeken maar na dik 60 minuten was het uitzitten. Onvoldoende, 1 ster voor de feelgood-achtige sfeer d.m.v. het felle lichtgebruik en het af en toe leuke manier van gerechten in beeld brengen.

Nooit echt mijn-film geweest. Vond altijd alleen de olifanten leuk. Naar mate ik ouder word, en de film heb herzien moet ik eerlijk bekennen dat het een goede film is. Alleen bevooroordeel ik jeugd-films, hoe ik ze vroeger leuk vond. En dan kom ik op een 6je. 3 sterren

Ik sluit me hierbij aan. 4 sterren

Documentaire zonder enige structuur of inhoud, maar als divertissement is het een geen vervelende 105 minuten die je moet uitzitten. Ik ben absoluut geen Bieber fan, maar was wel nieuwsgierig of dit werkelijk zo beneden peil was als velen hier vertellen en daarnaast vind ik zijn muziek op de radio niet vervelend, plus kan ik enorm lachen om de gillende meisjes die hysterisch verliefd zijn op deze tiener. Dit aspect draagt ook de hele film, het deed me vrij weinig hoe Bieber tot Bieber is geworden, en naast zijn harde werken en ook zijn negatieve kanten van het sterren-bestaan, was het geschreeuw, het gejank en het springen van deze tienergolf ongelofelijk, bizar maar fantastisch om naar te kijken. Er is inderdaad genoeg op en aan te merken. Ten eerste is het echt geen visueel hoogstandje, er zitten voornamelijke veilig concert beelden in en over de interview perspectieven moet ik maar mijn mond houden, dit was gewoon werkelijk op een soort Oprah-manier gefilmd, wat natuurlijk totaal geen creativiteit of inspanning heeft gevraagd. De montage is rommelig en geeft geen duidelijke stijl aan, waardoor je als kijker bewust naar een MTV-productie kijkt. Nu moet ik toegeven dat een docu altijd wel meerdere stijlen kan aannemen, toch werkten het niet echt lekker. De sentimentaliteit viel mee, ik had een tenenkrommend ''never say never'' filosofie verwacht, maar Justin bleef voornamelijk op de achtergrond. Ach. Al met al een prima filmpje om aan te zetten, door zijn fans heeft de film wel een charme, ook kent de film een paar grappige stukjes in, bv. als zijn haar wordt omschreven, maar echt verder dan ''it's perfect'' gaat het natuurlijk niet. 2 sterren voor zijn ontiegelijk leuke fans, ik neem al mijn woorden terug. Al is de rest van het jaar #prayforjustin een trending topic, het geeft niets meer. Ik ken nu het gezicht van de fans en ben enthousiast. Prima te doen dus.