Opinions

Zeer teleurstellend vervolg. Heel veel herhaling en nauwelijks nieuwe ontwikkelingen. Erg jammer dat de crew niet meer in de rechtszaal mocht filmen, waardoor ze ook wel beperkt werden in hun materiaal. Maar dan nog voegt dit vervolg nauwelijks wat toe. Het is ook allemaal wat stuurloos. Je ziet hoe de drie veroordeelde jongens eraan toe zijn en het is nog wel interessant om te horen hoe ze er nu in staan, vooral bij Damien. Maar verder stelt het allemaal weinig voor. De Free West Memphis Three Club krijgt wat aandacht, er worden wat betrokkenen aan het woord gelaten, tevergeefs gezocht naar grootse nieuwe aanwijzingen en verder is het vooral de grote Byers-show. Wat een clown is dat. Moest erg om hem lachen, al is dat misschien wat cru gezien zijn ziekte en medicatie. Maar die blikken in de camera en zijn teksten en acties zijn soms hilarisch. Hopelijk kan deel drie dit verhaal nog met wat nieuwe inzichten afsluiten.

Stuk beter dan het tweede deel gelukkig. Eindelijk echt nieuwe informatie in de zaak en afronding van het verhaal. Jammer dat de eerste drie kwartier meer voelt als een herhaling van alle informatie die in de eerste twee delen al gepresenteerd is. Daarna wordt het echt interessant als een paar professionals in verschillende vakgebieden hun nieuwe vondsten uit de doeken doen. Uiteraard kan Byers niet ontbreken en ook in dit derde deel heeft hij weer zijn bijzondere momentjes. De interviews met de drie veroordeelden hadden van mij wel meer aandacht mogen krijgen, net zoals het verleden van Damien. Je ontdekt toch veel dingen over hem als je zelf nog even wat research doet en dat is nu in drie delen totaal niet ter sprake gekomen. Gemiste kans, al komt de docu na deel één sowieso al niet meer objectief over. Aparte constructie trouwens, die Alford plea.

Mijn interesse in deze documentaire werd gewekt door Making a Murderer. Die docu wordt vaak vergeleken met Paradise Lost en de overeenkomsten zijn ook niet te missen. In beide docu's gaat het om verdachten die absoluut niet beyond reasonable doubt schuldig zijn, maar waar de rechtsgang een loopje met de feiten neemt. Making a Murderer heeft me echt weggeblazen, voor Paradise Lost geldt dat in iets mindere mate. Wel zat ik regelmatig met verbazing te kijken, want wat komen er toch idiote mensen naar voren in die tweeënhalf uur. Alsof ze een leger dorpsgekken hebben opgetrommeld en die bij elkaar hebben gezet. Het leverde af en toe nog een lach op, in een verder pijnlijke zaak waarin de kwetsbaarheden van het Amerikaanse rechtssysteem duidelijk blootgelegd worden. De vooringenomenheid en de tunnelvisie zijn schrijnend. Gelukkig blijven de makers behoorlijk objectief in de zaak staan zo lijkt het. Er wordt geen kant gekozen en voor- en tegenstanders krijgen de kans om hun zegje te doen. Leuk dat er ook nog een twist in zit. Ik was overigens erg verrast door het feit dat ze de foto's van de slachtoffers toonden zonder enige censuur of aankondiging dat de beelden als schokkend ervaren kunnen worden. Ik miste in dit eerste deel voor mijn gevoel nog wel een behoorlijk stukje context, maar ben zeker benieuwd geworden naar deel twee.

Ophef om niets. Anderhalf schrikmoment, dat was het wel.

De vergelijkingen met The Blair Witch Project zijn terecht. Net als TBWP is Paranormal Activity slim gepromoot en heeft het de lage productiekosten er talloze keren uitgehaald. Bovendien zie je in beide films eigenlijk vrijwel niets.

Paranormal Activity is eigenlijk een uur lang suggestieve horror, maar het is totaal niet meeslepend. Wat beelden, wat geklop en wat suggestieve geluidjes: veel meer is het niet. Bovendien verdwijnt iedere vorm van realisme, wat de film nastreeft, als je bij elk geluidje je camera pakt en koste wat het kost alles wil filmen, terwijl je vriendin wel de nodige hulp kan gebruiken.

De scènes overdag voegen eigenlijk niets aan het geheel toe en voelen nutteloos aan. De scènes in bed zijn de hele tijd meer van hetzelfde. Het meest trieste moment is als de paranormale man even ten tonele verschijnt en komt zeggen: "Oeh, dit is niet goed. Ik kan jullie niet helpen. Tabee." De film kabbelt dus maar wat voort. De laatste twintig minuten zijn iets beter, al wordt het einde al verraden door het huis-tuin-en-keuken onderzoek van Micah. Op het einde valt er dan zowaar nog wat te zien, maar dat was te voorspelbaar om verrassend genoemd te worden.

Twee sterren voor de aardige ideeën die er wel in zaten, maar de film wist zich nergens te onttrekken aan het niveau van de gemiddelde spookhuisniveau.

Wat een verschrikking. De serie had al geen bijster hoog niveau, maar in de voorgaande drie delen had je nog wat inventieve vondsten of spannende scènes. Bijvoorbeeld de bewegende camera in deel drie of de zeer lange scènes in deel één waar de spanning te snijden was. In Paranormal Activity 4 zit heel weinig creativiteit. De variatie met Kinect was leuk gevonden, maar daar stopt het ook. Er werd veel te veel met de camera gelopen dit keer. De 'schrikmomenten' zijn steeds hetzelfde. Opeens een hard geluid of een personage dat begint te bewegen. Er zijn bijna geen langere scènes waar je in spanning wacht totdat er al dan niet wat gaat gebeuren. Erg teleurstellend.

De poging om de verschillende delen aan elkaar te schrijven, mag je ook mislukt noemen. Het is hilarisch om te zien hoe de personages zich maar in allerlei bochten blijven wringen om te filmen. De makers doen ondertussen hetzelfde om er maar een vijfde deel uit te persen en gezien het belachelijk slechte einde, zit dat er nog wel in ook. De rek is er echter al lang en breed uit.

*

Solide thriller. Knap dat de film blijft boeien, ondanks dat je zeventig minuten naar een man in een telefooncel kijkt. Colin Farrell doet het erg goed en de korte speelduur helpt ook mee. De spanning wordt prima opgebouwd, al zitten er hier en daar wel wat momenten in waar ik mijn twijfels bij had. De stem van Kiefer Sutherland vond ik er niet echt bij passen, maar dat is vooral een gevoelskwestie. Positief is wel dat je weinig te weten komt over de schutter. Kleine brokjes informatie worden er wel losgelaten, maar heel veel kun je er niet nee, wat ook bijdraagt aan de spanning. Op het eind verandert dat iets en dat had van mij niet gehoeven. Haalde toch net wat mysterie weg. Al met al prima vermaakt.

* * * ½

Heel leuk, al heeft de film twee gezichten die nogal in schril contrast met elkaar staan. Daardoor heb ik het idee dat er uit Pontypool nog wel meer te halen valt.

Het begint al leuk met het radiofragment. Een paar minuten daarna zit je als kijker ook daadwerkelijk in de studio, om er vervolgens niet of nauwelijks meer uit te komen. Daar zit direct de grootste kracht van de film: het zet je fantasie vrijwel non-stop aan het werk. Alles wordt aan de verbeelding overgelaten. Beeld is eigenlijk niet nodig. Stephen McHattie doet het uitstekend als Mazzy Grant, hij heeft echt de perfecte stem voor deze rol.

De film begint al snel te boeien als kleine beetjes informatie de studio binnendruppelen. Buiten de muren van de studio is er namelijk het een en ander gaande, om het maar zachtjes uit te drukken. Via een soort van hoorspel kom je te weten wat dat precies is. Zoals gezegd speelt je eigen invulling hierbij een belangrijke rol, waardoor de film met minimale middelen en slechts één locatie er met vlag en wimpel in slaagt om je aandacht erbij te houden.

Iets over de helft verandert dit stramien. De hele tijd zie je vrijwel niets van buiten de studio en teert de film op de kracht van de suggestie. Helaas slaat dat om naar een meer uitleggerig karakter in het laatste deel van de film. Jammer, want dat had van mij absoluut niet gehoeven. Het wordt minder suggestief en uiteindelijk volgt zelfs de verklaring van de gebeurtenissen. De verklaring zelf vond ik wel leuk gevonden en erg origineel, maar de manier waarop ze achter de verklaring komen, voelt nogal goedkoop aan. Het kan de ervaring voor mij niet verpesten, maar is wel een smet op een verder prima film.

* * * ½