Opinions

Ontzettend genoten. Normaal gesproken niet een film die ik bovenaan mijn nog te zien lijstje zou zetten, maar ik ben blij dat ik deze nog even in de bioscoop meegepakt heb. Energiek, vol met satire en cynisme en een film die verschillende emoties oproept. Ik vond het aan de ene kant heel tof om een klein groepje tegen de stroom in te zien zwemmen en daarmee succesvol te worden, maar de consequenties die daarmee gepaard gaan, zijn weer van heel andere aard en stemmen juist droevig. Die twee gezichten komen beide nadrukkelijk naar voren en is de belangrijkste van de vele tegenstellingen die de film presenteert. Daarbij wordt jargon niet gemeden, maar de grote lijn is eenvoudig te volgen. Het doorbreken van de vierde wand werkt daarbij perfect. De intermezzo's met metaforen zijn kort, krachtig en verhelderend. Ze halen heel even het tempo uit een film die daarna meteen weer vol vaart door dendert; net als het wereldje waarin het verhaal zich afspeelt. Christian Bale en met name Steve Carell stelen daarbij de show en tillen de film naar een nog iets hoger niveau. The Big Short mag van mij de Oscar ontvangen.

Haalt het niet bij het boek; dat verhaal was namelijk wel een klasse apart. Een paar jammerlijke (en ook wat laffe) keuzes zitten een hogere score dwars, maar er blijft nog genoeg over om van te genieten. En ik hou er altijd wel van als er wat aan de eigen fantasie wordt overgelaten.

Deze film toont goed aan wat er mis is met de doorsnee horrorfilm van tegenwoordig.

Het begint al met de belachelijke kunstgreep die er gedaan wordt om dit vervolg maar te legitimeren. Of eigenlijk daarvoor zelfs al, als er in de openingsscène onnodig veel getoond wordt. Vervolgens lijkt de film een halfuur lang een soort remake te zijn, waar de (uiteraard irritante) personages wat rondlopen, de legende bespreken en kamperen. Tot zover niets nieuws ten opzichte van het bronmateriaal. Nou ja, dat is niet helemaal waar, want in het eerste halfuur zitten al een paar ontzettende flauwe schrikmomenten dankzij tegen elkaar botsende personages, krakende walkie-talkies en wat al niet meer.

Toch had ik hoop dat de film nog redelijk subtiel zou blijven, maar nadat er ook takjes beginnen te kraken en de groep geluiden hoort en Wingard duidelijk zijn eigen wending aan het verhaal geeft, ontspoort de boel helemaal. Waar The Blair Witch Project het moest hebben van subtiliteiten, moet dit vervolg het vooral hebben van een volumeknop waar flink aan gedraaid wordt. Keer op keer volgt er een schreeuw van de personages of een keihard omgevingsgeluid. Die geluiden waren sowieso nogal raar van aard en kan in niet plaatsen in het kader van de Blair Witch, maar dat terzijde.

Het is zo zonde. Juist The Blair Witch Project heeft laten zien dat je geen flauwe schrikmomenten nodig hebt om een erg spannende film te maken. Alleen de isolatie in het gigantische bos is eigenlijk al meer dan genoeg. De fantasie van de kijker vult de rest vervolgens zelf wel in. Natuurlijk zijn wat omgevingsgeluiden prima om de fantasie te prikkelen, maar Adam Wingard overdrijft schromelijk. Het wordt zelfs hilarisch als tenten in de lucht vliegen en bomen om beginnen te vallen. Krachtige heks hoor. De locatie van het eindtafereel is uiteraard onvermijdelijk, maar het einde wordt veel te lang uitgerekt, al is de tunnelscène het beste moment in de film voor mij.

Nee, eeuwig zonde dat deze film altijd gelinkt zal worden aan de meer dan geslaagde versie uit 1999. Waar die subtiel en echt spannend was, is dit gedrocht lange tijd min of meer een mislukte remake die halverwege pas een eigen smoel krijgt. Ik moet zeggen dat Wingard binnen de Blair Witch folklore nog wel wat leuke dingen toevoegt, maar het is allemaal te mager om te kunnen spreken over een geslaagd vervolg. Misschien was het wat geworden als de film geleund had op de kracht van de suggesties en niet op de kracht van de volumeknop.

De twist verpest een hoop. Lang zit je te kijken naar een prima genrefilmpje. Mooie locatie, fraai geschoten, geen onaardige cast en een lekker sfeertje. De horrorclichés ontbreken niet en de verleiding om er wat flauwe jumpscares in stoppen, kon Bell helaas niet weerstaan, maar het vermaakt. Jammer dat het einde dan zo teleurstelt.

Best een aardig concept, maar de uitwerking van Buried stelt toch wat teleur. Gek genoeg wist de film bij mij absoluut geen claustrofobisch gevoel te creëren, terwijl de locatie daar toch bij uitstek voor uitnodigt. Toch wel direct het grootste manco van de film.

Verder wordt er wel erg veel met stereotyperingen gewerkt. Dat begon nog wel aardig, maar het gaat snel vervelen en dan begint het ook irritant te worden. Die telefoongesprekken sloegen soms echt nergens op, met nog een vrij triest dieptepunt. De film grijpt sowieso nogal snel naar geforceerde twists; enerzijds is dat welhaast onvermijdelijk gezien de setting, maar er had best wat beter over nagedacht mogen worden. Toch blijft het wel vermakelijk en het einde was eigenlijk ook nog wel een hoogtepuntje, terwijl ik dat niet gedacht had.

* * ½