Opinions

Heb je de film nog niet gezien? Zonde dat je ogen van de plotomschrijving en de poster zijn losgekomen en de reacties eronder bekijken. Hopelijk heb je de trailer nog niet gezien, want ook die laat al meer zien dan wenselijk is. Bekijk de plotomschrijving en de poster, vlieg naar de bios en laat je verrassen. The Cabin in the Woods is een heerlijke horror/komedie die zichzelf niet serieus neemt, op een prettige manier alle clichés uitmelkt (ja, dat is echt positief) en dat samensmelt in een hoogst origineel plot waarin alle registers worden opengetrokken.

Alles wat ik meer zeg, zou een misdaad zijn.

* * * *

Het aantal toevalligheden en gaten in de plot is echt te groot om een heel hoog cijfer uit te delen. Desalniettemin heb ik me vooral met het eerste uur van The Call prima vermaakt. Halle Berry en Abigail Breslin doen het erg goed, het verhaal heeft een lekkere vaart en het is aardig spannend. Helaas ontspoort in het laatste halfuur de boel nogal en wordt het een soort spoorzoekertje voor amateurs. De killer is wel lekker geschift, maar heeft ook het IQ van een baksteen en voldoet daardoor toch niet helemaal aan zijn rol.

* * *

Goed. Vrij indrukwekkende start met de jonge Tim die in alle eenzaamheid aanhoort welk lot zijn moeder te wachten staat, om vervolgens jarenlang met de moordenaar van zijn moeder opgescheept te zitten. Tikkeltje langdradig her en der, maar vooral Vincent D'Onofrio doet het erg goed en de wisselwerking tussen Tim en Bob is prima. Ik kon me daarom ook niet storen aan de gaten die in het script zitten. Half puntje erbij voor het mooie slot en dito aftiteling.

* * * ½

Absolute meevaller. De meeste producties van James Wan vind ik tot op heden niet zo indrukwekkend. Het eerste deel van The Conjuring was wel oké, maar niet veel meer dan een brave invuloefening van clichés. Een haunted house verhaal kan niet zonder, maar ik miste de creativiteit. In het tweede deel zijn er ook talloze clichés die je zo weg kunt strepen. We hebben uit zichzelf bewegende objecten, wederom een muziekdoos, wederom een tv met een eigen willetje, stommelende geluiden uit verlaten kamers, een bezeten kind, de spiegel en natuurlijk het onweer om maar een kleine opsomming te geven. Het grote verschil is dat Wan in deel twee een veel leukere invulling geeft aan die clichés en de film veel meer weet te boeien.

Plaats van handeling is dit keer zowaar geen afgelegen landhuis, waar overigens nog wel leuk naar verwezen wordt voor de oplettende kijker, maar een eenvoudig hoekhuis in Londen. Aldaar woont de familie Hodgson en uiteraard worden zij door iets geteisterd. Het eerste uur staat de spanningsboog onverminderd strak. Wan maakt niet de fout door in te zetten op jumpscares; de schrikmomenten die er zijn, komen doorgaans voort uit een goede spanningsopbouw. Daarbij heeft Wan ook begrepen dat de kracht van horror zit in datgene wat je niet ziet. De film is een aantal keer ook heerlijk subtiel, al had dat van mij nog net wat vaker gemogen. Vooral het moment in het begin van de film waar Bill na zijn slokje drinken half slaapdronken naar boven loopt en de kijker in zijn ooghoek iemand in de schommelstoel ziet zitten, terwijl Bill het niet opmerkt was erg sterk. Het camerawerk is ontzettend strak en de sfeer heerlijk authentiek.

De 'in your face' momenten kunnen niet ontbreken en ook op dat gebied boekt Wan progressie. Hetgeen we zien en horen, is veel strakker dan het eerste deel, al vind ik de Crooked Man uitzondering op de regel. Jammer is wel dat de film echt aan de lange kant is. Het tweede uur wordt deels volgemaakt met wat niet al te boeiende subplots en de impact van de griezelige momenten verdwijnt wat, omdat ze te talrijk worden. Het verhaal in dit soort spookhuisfilms is natuurlijk ook nooit van dusdanige aard dat dat echt lang blijft boeien. Het einde kan het wat mindere tweede uur ook niet redden en is wat aan de simpele kant. De start van de credits is overigens wel leuk gedaan.

Hoe dan ook, The Conjuring 2 is voor de liefhebber van het genre een bezoekje aan de bioscoop waard.

Barbara Brancaccio en Joshua Zeman zijn niet de meest getalenteerde interviewers, maar ze hielden mij aan de buis gekluisterd en daar draait het uiteindelijk toch om. Het verhaal barst van de mysterie en de setting die daarbij om de hoek komt kijken kan niet beter. Een oud en vervallen opvangtehuis in het bos waar vroeger geestelijk gehandicapten onder erbarmelijke omstandigheden 'verzorgd' werden. En als je denkt dat het niet mooier kan, blijkt er ook nog eens een ondergronds tunnelstelsel te zijn die door daklozen regelmatig gebruikt wordt. Menig horrorregisseur verzint het niet beter en in het geval van Cropsey is het niet eens fictie.

Het hele uitgangspunt sprak me al erg aan. De docu is helaas niet erg gepolijst en Brancaccio en Zeman springen wat van de hak op de tak richting einde, als ze wel heel weinig aanknopingspunten gebruiken om er maar wat extra sensatie in te gooien in een welhaast Blair Witch-achtige sfeer. Onnodig, want het verhaal op zich is al spannend genoeg. De vraag wie zeven kinderen heeft ontvoerd (en omgebracht?) staat centraal. Andre Rand draait voor de ontvoeringen (en moorden) op, maar overtuigend is het bewijs tegen hem niet. Verschillende mensen worden geïnterviewd, van een drugsverslaafde die zich 'plots' weer herinnert wat twintig jaar terug is voorgevallen tot politiecommissarissen: een breed scala betrokkenen wordt ten tonele gebracht. De een is betrouwbaarder dan de ander, waardoor het lastig is om zelf een oordeel te vormen. Drugsverslaafden die jaren na dato ineens de waarheid claimen te hebben, kan ik niet serieus nemen. Maar betrouwbare getuigen die welhaast te toevallige zaken aankaarten, zijn weer een ander verhaal.

Positief is dat de makers je niet sturen: de documentaire claimt niet de waarheid te achterhalen, maar is op zoek naar een waarheid. Fijne insteek. Rand heeft zijn uitstraling en verleden niet mee, maar is hij ook echt een doorgedraaide moordenaar of heeft de kleine gemeenschap hem aangewezen als zondebok? Zeg het maar.

* * * ½