Opinions

Weinig verrassende misdaadfilm die door de prima cast toch het aanzien waard is. Vooral Edward Norton steelt de show. Er wordt flink de tijd genomen voordat de daadwerkelijke overval volgt en soms is dat net iets te veel van het goede. Het verloop van de plot is ook wel aan de clichématige kant. Gelukkig zijn er ook een aantal scènes die de boel op de rit houden en de twee gezichten van Norton leveren leuke taferelen op.

Het einde is toch wel een smetje. Dat was echt belachelijk voorspelbaar en leverde wat belabberde momenten op. Verder heb ik met plezier gekeken. Robert de Niro doet het alleraardigst als meesterdief en Marlon Brando benutte zijn weinige screentime zorgvuldig.

* * *

Hier had ik toch wel heel veel meer van verwacht, maar het is een fikse teleurstelling geworden. Het begint heel leuk met de mysterieuze tape. De tapes zijn sowieso wel een goede vondst en lange tijd weet de film hiermee wat clichés te vermijden, maar de clichés komen in de laatste drie kwartier toch massaal om de hoek kijken. Erg jammer.

Ook de schrikmomenten vallen vies tegen. Niet zozeer kwantitatief, maar het is elke keer hetzelfde. Geluid omhoog en boem, daar veer je dan van je stoel. Matige opbouw. De vreselijke muziek hielp overigens ook niet.

Gelukkig blijft het verhaal rondom de tapes wel vrij interessant en er zitten een paar spaarzame hoogtepunten in, maar de klassieke fout van net te veel laten zien, wordt ook hier niet ontweken. Weinig verrassend laatste shot ook.

* *

Fijne film. Knap dat McCarthy het voor elkaar krijgt om medeleven te creëren terwijl de uitkomst van het verhaal van tevoren al vast staat. Het eerste kwart vond ik ietwat te langzaam, maar daarna wordt er een perfecte balans gevonden tussen het uitdiepen van het onderzoek en het behouden van de vaart in het verhaal. De morele keuzes waar het onderzoeksteam mee geconfronteerd wordt zijn interessant en goed uitgewerkt. De acteurs doen het stuk voor stuk prima. Niemand valt uit de toon, al moet ik ook zeggen dat ik de Oscarnominaties voor hen wat te veel van het goede vind. Mark Ruffalo is niet helemaal mijn acteur. Zijn maniertjes, houding en gebaren vind ik net wat too much. Wel bezorgde hij mij kippenvel tijdens zijn emotionele uitbarsting, wat voor mij gelijk ook het hoogtepunt van de film was. Rachel McAdams was wat vlakjes, al bood haar rol ook niet ruimte voor heel veel meer. De andere Oscarnominaties voor de film zijn eerder op hun plaats in mijn ogen. Knap hoe dit gewaagde onderwerp is verfilmd.

Direct na het lezen van het verhaal waar deze film op gebaseerd is, Stephen King's The Body in Different Seasons, besloot ik de film een kans te geven. Meestal blijf ik van de King-verfilmingen weg omdat veel films de verhalen absoluut geen recht doen, maar over Stand by Me hoorde en las ik toch positieve verhalen. Ik sluit me daar bij aan.

Natuurlijk, de plot is simpel, maar daarin schuilt toch vooral de kracht van deze productie. Vier (pre-)pubers trekken de natuur in om een lijk te gaan zoeken, waar ze toevallig het een en ander van te weten zijn gekomen. Het levert naast een vermakelijk verhaal met enkele schitterende dialogen ook een aantal leuke shots van de omgeving op.

Dit alles gaat gepaard met een aantal goede muziekkeuzes. Normaal gesproken let ik daar niet echt op, maar de soundtrack is erg geslaagd en de andere nummers zijn ook erg goed gekozen en functioneel. Het zorgt voor een vrij tijdloze film, waarin de kinderen niet altijd even sterk acteren, maar wel het sentimentele gevoel bij mij wisten op te roepen. Dat ligt er niet al te dik bovenop; ik had de novelle al gelezen en wist dus wat er zou gaan komen (de film volgt het verhaal erg trouw), maar de boodschap wordt gelukkig niet erg opdringerig overgebracht.

De vier jongens zorgen voor een erg vermakelijk verhaal gedurende de tocht en leveren zelfs nog een aantal memorabele scènes af. Het doet je beseffen hoe bijzonder de jeugdige jaren zijn, maar ook iets gevoeligere onderwerpen worden aangesneden, waardoor de kinderen ook nadenken en praten over de komende periode, die een stuk meer volwassenheid vereist. Voor het viertal is dat nog wel ver weg, waardoor ze regelmatig al scheldend een vriendschappelijk robbertje vechten. De vriendschap komt ook goed over. In het boek is dat vanzelfsprekend nog een stuk beter, maar aan King kun je het overlaten om een aantal sterke personages neer te zetten.

Da bad-guys zijn niet zo heel bijzonder in dit verhaal, maar gezien de lengte van de novelle is dat ook niet heel vreemd. Toch zet een jonge Kiefer Sutherland de leider van de bende, Ace Merrill, heel aardig neer. Ze horen natuurlijk ook bij het verhaal: dat jeugdige wij tegen zij gevoel zal iedereen herkennen en past daarom perfect in het plaatje.

Iets minder vond ik het verhaal van Gordon dat hij vertelde tijdens het kampvuur. Natuurlijk, het is wel typerend voor de fantasie van jongens van zijn leeftijd, maar het haalde het toch al niet zo hoge tempo (waar ik overigens geen problemen mee heb) er nogal uit. In de novelle zitten er overigens twee van dit soort onderbrekingen, voor de liefhebber.

Stand by Me vertelt - in een rustig tempo - het verhaal van vier jonge jongens die er met verve in slagen om het sentimentele gevoel van de onbezorgde jeugd op te roepen. Hier en daar valt er met name over de acteerprestaties echt wel wat op te merken, maar vervelend is het absoluut niet en over het algemeen doen ze het prima. Een aantal geweldige scènes en muziekkeuzes maken deze film tijdloos en absoluut de moeite waard.

Heerlijk vermaak. Ross Noble doet het van meet af aan geweldig als (killer)clown en draagt de film absoluut. Buiten Noble is het allemaal niet heel erg bijzonder, maar er zijn zeker een aantal hoogtepunten die goed doorwerkten op mijn lachspieren. Een paar leuke kills deden dat vooral, maar ook momenten daaromheen waren heel aardig. Een paar lekkere one-liners erbij en je hebt al snel een avondje vermaak. Het deel tussen de dood en de wederopstanding van clown Stitches was nauwelijks de moeite waard en de special effects waren niet best, maar ach.

* * *