Opinions

Niet de topper waar ik op gehoopt had, maar voor de genreliefhebber toch zeker een aanrader. Mijn laatste James Wan, Death Silence, vond ik niet te pruimen, maar naar Insidious was ik na alle positieve commenntaren wel erg benieuwd.

De openingsscène is gelijk sterk en is op een fijne manier ouderwets met de zware muziek en de fraaie shots van het huis. De spanning zit er op deze manier al snel in en blijft ook zeker enige tijd aanwezig, maar Wan maakt wel de fout door het kwaad net wat te snel een gezicht te geven. Al binnen vrij korte tijd verschijnen er een aantal wezens in beeld die de angst voor het onbekende direct wegnemen. Ik had graag een veel tragere spanningsopbouw gezien wat dat betreft; de kracht van de suggestie is voor mij vele malen sterker dan het expliciete. Al is expliciet wel enigszins overdreven, want in vol ornaat zien we de wezens niet in de begin van de film, waardoor er in ieder geval nog wat te gissen overblijft.

Echt eng vond ik de film absoluut niet. Veel schrikmomenten heb ik ook niet geteld en slechts een paar vond ik ook effectief, daar werd ook echt goed naartoe gewerkt. Spannend was de film wel, vooral dankzij een fraaie en welhaast tastbare sfeer die toch een dosis suspense wist op te wekken. Die suspense wordt iets over de helft jammerlijk weggenomen wanneer twee zeer komische (ja, bijna...) semi-ghostbusters ten tonele verschijnen en opeens een volledig misplaatste komische noot in het geheel plaatsen. De plot wijzigt sowieso flink van koers en gaat meer de fantasy kant op. Wel een gewaagde keuze en het pakte in een aantal erg sterke scènes ook goed uit, maar het liet allemaal toch wat te wensen over en was niet zo sterk als het eerste deel, al moet ik zeggen dat ik een grotere terugval had verwacht, wat je toch vaak ziet bij dit soort films. Wel wordt er over de wezens veel meer duidelijk, maar niet altijd in positieve zin. Sommige demonen zagen er echt niet uit, wat hun impact toch aanzienlijk verminderde. Het acteerwerk vond ik gedurende de film erg sterk. Het gezinnetje leek echt een doorsnee familie en ze maakten geen vreemde keuzes gelukkig. Dat had wel echt afbreuk gedaan aan het verhaal. Een aantal scènes in de film vond ik ook wel heel erg donker. Dat trucje is een paar keer leuk, maar op den duur is het wat uitgekauwd. Het einde was niet heel erg verrassend, maar vloeide wel op een logische manier voort uit de rest van de plot en werd gelukkig niet ontzettend geforceerd gebracht.

Uiteindelijk heb ik me prima vermaakt met Insidious. Ik had er nog wel wat meer van verwacht, maar vooral de eerste helft van de film is erg sterk. Jammer is wel dat er net wat te vroeg dingen geëxpliciteerd worden, dat had wat mij betreft best wat langer mogen duren. In de tweede helft zakt het wat in, maar het blijft vermakelijk en bij vlagen ook erg spannend. Eng zou ik de film niet willen noemen, wat dat betreft heb ik toch liever The Others en in mindere mate El Orfanato.

* * * ½

Toen ik het boek dichtsloeg, had ik echt het gevoel dat ik afscheid had genomen van een stel vrienden.

Toen ik op 'play' drukte (na de fantastische theme song) zag ik mijn 'vrienden' weer. Uiteraard totaal anders dan in mijn fantasie, maar dat maakte niet uit.

De film weet wel een fantastische sfeer rondom Derry neer te zetten, maar verder is het vrij goedkoop. Als je het allemaal analyseert kom je toch vrij negatief uit. De acteerprestaties, special-effects en noem het allemaal maar op, zijn vrij goedkoop. Toch heb ik me daar niet echt aan gestoord en heb ik genoten van de cultstatus die de film bij mij verworven heeft. Bovendien deed Tim Curry het als Pennywise simpelweg fantastisch.

De plot vertoont hier en daar wat gaten die je zeker zal opmerken als je het boek niet gelezen hebt. Jammer is wel dat de geweldige passage op Neibolt Street alleen in het boek voorkomt en niet in de film, terwijl die passage toch een vrij essentiële rol speelt in het verhaal.

Het gedeelte met de kinderen vind ik de beste in de mini-serie. Zij acteren op zich nog best redelijk en de beste scènes in de film zitten mijns inziens allemaal in de eerste anderhalf uur. Het tweede gedeelte, de 'comeback' als volwassenen, is wat minder. Het einde is bijzonder afgeraffeld, maar eigenlijk ook niet te verfilmen, zeker omdat opnieuw een essentiële passage in het boek vergeten wordt. Dat maakt verder niet uit; de regisseur moet natuurlijk ook zijn eigen interpretatie aan het verhaal geven, maar in dit geval was het gewoon een totale anti-climax.

Al met al is het een heerlijk sfeertje dat geschept wordt in de film rond een fantastisch personage. De opvolger van Tim Curry gaat het in de remake bijzonder lastig krijgen om hem te doen vergeten. Ik heb sowieso mijn twijfels over de remake. Als ze het verhaal in 100 minuten willen stoppen wens ik je heel veel succes. Bovendien is het bijzonder jammer dat de film zich, naar het schijnt, afspeelt in het Maine van tegenwoordig, en niet van vroeger.

***1/2

Meer dan vermakelijke rit, maar wel eentje met de nodige hobbels.

Andy Muschietti heeft één ding heel goed begrepen: de film dient te draaien rondom de Losers' Club om niets of niemand anders. Er is dan ook enorm veel aandacht geschonken aan het binden van de acteurs: weken voor het schieten van de film hebben ze al allerlei teambuildingsoefeningen gedaan en uren en uren met elkaar doorgebracht. Niet zonder succes, want de chemie spat van het zevental af. Hoewel Mike en Stan qua aandacht wat achterblijven, zijn de Losers stuk voor stuk voortreffelijk vertolkt. Ook de zeer jonge Jackson Robert Scott doet het erg goed als de kleine, arme Georgie. Eigenlijk is het niet te doen om er eentje aan te wijzen die er echt bovenuit steekt, maar dat zou voor mij iemand zijn uit het rijtje van Sophia Lillis (Beverley), Jack Dylan Grazer (Eddie) en Finn Wolfhard (Richie). Lillis heeft misschien wel de moeilijkste rol van de zeven, maar steelt bij vlagen echt de show met haar vertolking. Hetzelfde geldt voor hypochondere Eddie en grappenmaker Finn, die de zaal regelmatig plat kreeg met zijn fuck-bombs en heerlijk puberale grappen.

Het houdt de boel lekker luchtig, want tussen de onschuldige scènes waarbij de Losers elkaar belachelijk maken, hangt er natuurlijk een onheilspellend kwaad boven Derry. Bill Skarsgard heeft de zware last op zich genomen om horroricoon Pennywise nieuw leven in te blazen. En de te vullen lege schoenen van Tim Curry zijn groot genoeg om er in te verdwalen. Alhoewel ik Curry veel te veel clown vond en te weinig It in de mini-serie 27 jaar terug, is hij voor menig filmliefhebber de definitie van Pennywise. Het is daarom ook goed om te zien dat Skarsgard duidelijk een eigen interpretatie geeft aan de rol, die ook veel dichter bij het bronmateriaal ligt. De eerste scène met Pennywise, uiteraard samen met Georgie, was meteen een kippenvelscène voor mij. De wijze waarop Skarsgard al loensend, kwijlend en verleidend bezig is met zijn jonge prooi, is fenomenaal. De ontknoping van de scène was ook nog erg expliciet. Geweld en kinderen zijn vaak toch een gevoelig thema, maar Muschietti durft er ver mee te gaan - en niet alleen in het begin.

Helaas krijgt Skarsgard nergens meer echt de kans zijn stempel te drukken, en dat is eeuwig zonde. Hij heeft weinig dialoog, wat op zich geen ramp is, maar er wordt vooral veel te veel CGI gebruikt. Bij een aantal van zijn manifestaties is dat ook absolute noodzaak, maar het was te nadrukkelijk aanwezig en te vaak ook van matige kwaliteit. Pas op het eind krijgt hij wat meer de kans om echt te acteren en wat te doen met zijn imposante verschijning, ogen en stem, waar meer dan genoeg potentie in zit voor een angstaanjagende Pennywise. Nu vind ik hem uiteindelijk toch tegenvallen, maar kan hij daar naar mijn idee zelf weinig aan doen. Erg jammer aangezien al het promotiemateriaal enorm veelbelovend was. Positief is wel dat Pennywise niet gebruikt wordt om jumpscare na jumpscare te introduceren. Jumpscares zijn er eigenlijk nauwelijks en als ze er al zijn, worden ze sterk opgebouwd.

Het is zeker een smet op een verder heerlijk meeslepende rit. De Losers' Club wint snel de sympathie; niet omdat zij de outcasts zijn of de ondankbare rol op zich nemen om het tegen It op te nemen, maar omdat het echt karakters van vlees en bloed zijn, ieder met hun eigen angsten en vechtend tegen de onvolkomenheden. De scènes die hard binnen moeten komen, komen dat daarom ook. Als Richie plots uit zijn gebruikelijke rol van trashmouth valt, weet je dat er echt iets gaande is. Net als wanneer Bill opeens zonder stotteren hele verhalen achter elkaar vertelt. De scènes in Neibolt Street, waar menig Loser de comfort zone verlaat, behoren dan ook tot de hoogtepunten van de film.

Iets minder enthousiast was ik over enkele veranderingen die zijn doorgevoerd. Laat ik voorop stellen dat Muschietti de ziel van het verhaal keurig in leven laat. Ook zijn verwijzingen naar The Black Spot, Kitchener Ironworks, The Turtle, Eddie Corcoran, Paul Bunyan en nog heel veel meer belangrijke of minder belangrijke onderdelen van het boek leuk voor de lezers van King's meesterwerk om te spotten. De film is en blijft een vrije interpretatie van het verhaal en her en der heeft Muschietti flink wat zaken naar zijn hand gezet. De nieuwe manifestaties van It vind ik maar deels geslaagd. De toevoeging van Judith vind ik maar niets en de rol die voor Beverly is weggelegd op het einde, had van mij ook niet gehoeven. Veel sterker vind ik de projectorscène, die zelfs nog spannender is dan de fotoboekpassage in het verhaal.

Reden voor enthousiasme is er ook als je het hebt over de cinemafotografie van Chung-hoon Chung, die met zijn camerawerk vakwerk aflevert. Het toch al zo herkenbare Derry wordt prachtig in beeld gebracht door hem. De muziek is bij veel scènes ook erg geslaagd met een lekker 80's-vibe, maar is ook wel een beetje hit and miss. Erg geslaagd is ook de schuilplaats van It; het riool en de uiteindelijke put zijn prachtig gemaakt.

Het script is af en toe wat rommelig. Het tempo ligt de gehele film onverminderd hoog, waardoor sommige scènes wat abrupt en onlogisch aanvoelen. Wel is het script tig keer beter dan de eerste draft van Cary Fukunaga, waarvan ik uiteindelijk alleen maar blij ben dat hij het project heeft verlaten. Dat was niets geworden.

Al met al is deze film erg goed als je het beschouwt als een soort horror adventure. Het heerlijke Stand By Me coming-of-age sausje is niet te missen en dat is voor dit verhaal het belangrijkste ingrediënt. Helaas weet Pennywise alleen op het begin en het eind echt te imponeren. In het tweede deel, waarvoor ieder moment groen licht gegeven kan worden, ben ik heel benieuwd wat Muschietti gaat doen. Veel van het verhaal van de volwassenen bestaat uit terugblikken, waardoor er iets meer rust in het script gebouwd kan worden. Een aantal interessante flashbacks kunnen het verhaal nog iets interessanter maken en aantonen dat de greep van It veel verder gaat dan alleen de Losers' Club. Hopelijk wordt er geopend met de Adrian Mellon scène, die ook veel impact moet kunnen maken. Iets minder CGI en iets meer vrijheid voor de talenten van Skarsgard en dan moet het helemaal goed gaan komen.

Denk dat ik nog wel een tweede keer ga kijken vlak voordat de film uit de bioscopen verdwijnt. Heb de totstandkoming van deze film van begin tot eind gevolgd nadat-ie jarenlang in development hell zat. Gelukkig is dat dus niet altijd een slecht teken.

* * * ½

Dit is voor mij de film die 10 Cloverfield Lane had moeten zijn. Meteen zit je middenin het verhaal waarin zowel hoofdrolspelers als kijker vol zitten met vragen. Binnen no-time zat er al een lekker beklemmend en mysterieus sfeertje over de film heen. Dat sfeertje werd goed vastgehouden en nog eens verder versterkt door een aantal beklemmende scènes waar de paranoia en het wantrouwen vanaf droop. Onbewust helpt het ook dat de titel en de poster van de film eigenlijk een ander verhaal doen vermoeden dan je daadwerkelijk te zien krijgt. Wat dat betreft is de marketingcampagne wat raar, maar wat geeft het. Ik heb anderhalf uur aan het beeld gekluisterd gezeten en ondanks dat er echt wel wat op en aan te merken valt, heb ik genoten. Van zo'n laatste shot word ik alleen maar meer enthousiast. Meer van dit!