Opinions

Film die op zijn tijd kwam, in een periode van strijd om overtuigingen en vrijheden, studentenbetogingen, revoltes...

Ondertusen zijn er al heel wat werken over politieke intrige, corruptie en doofpotoperaties de revue gepasseerd.

"Z" vind ik een goede film, zonder meer. Toch wel meerdere al te lange scènes, die soms niet erg significant zijn voor de verhaallijn.

Het is de eerste keer dat ik de film zag. Moest ik hem destijds hebben kunnen bekijken dan zou ik hem mogelijks hoger hebben ingeschat.

Wat de acts betreft : Irene Papas is nergens, Yves Montand, één der beste Franse acteurs van de laatste 50 jaar, daarentegen overtuigt des te meer, een jonge Jean-Louis Trintignant, kort na zijn "Un Homme et une Femme", bewijst alweer zijn heel apart talent en Jean Bouise, zoals zo dikwijls in een belangrijke bijrol, is uitstekend.

Dit is niet bepaald mijn genre maar men moet toch toegeven dat dit van een veel hoger niveau is dan hetgeen we doorgaans te zien krijgen met dezelfde gegevens.

Subliem acteerwerk.

Niets erger dan valselijk te worden beschuldigd.

De broosheid van verklaringen en getuigenissen in deze film die je omwille van het extreem dramatische van het gebeuren aangrijpt en je een tijdje met een onbehaaglijk gevoel opzadelt.

Goed naverteld. Intelligente opbouw.

Flirten met de hoogste score deze uitmuntende film die me aanvankelijk totaal op het verkeerde been zette, want geen sprake van het klassieke verhaal van onmenselijke omstandigheden waarin immigranten het Westen trachten binnen te geraken en er uiteindelijk erbarmelijke ervaringen opdoen, maar een aangrijpend gezinsdrama, gestoeld op het uiteenlopend omgaan met de traditionle waarden van een cultuur
De grondgedachte van het verhaal is er van in het begin, maar de film blijft boeiend en indrukmakend tot het slot met meerdere mooie scènes onderweg mede mogelijk gemaakt door het werkelijk mooi en gevoelig, acteerwerk van de hoofdpersonages met niet te vergeten het negenjarig meisje. Feyyaz Duman zag ik reeds in "My Sweet Pepperland", maar dan niet in de hoofdrol.
Voor een eerste langspeler heeft Sahim Omar Kalifa beslist een voltreffer neergezet.

Origineel idee en zeker niet slecht en bijwijlen raak en guitig uitgewerkt, al zou ik niet direct amoureuze hindernissen vergelijken met de gevaren die de zalm loopt bij zijn instinctmatige voortplantingsdrang.

Natuurlijk lopen ook wij gevaar, figuurlijk dan, in de muil van de beer te lopen, maar toch liever mens dan vis.

En de papa in wording is wel te begrijpen...

Na het zien van Robbe De Hert's "Hollywood aan de Schelde", even trek in zo'n Vlaamse film van vooraleer dat er sprake was het Vlaams Audio Visueel Fonds, crowdfunding en andere tax shelters.

Mijn keuze viel op "Zaman", nog niet zo'n heel oudje. 37 jaar toch.

Een politieverhaal waarbij het doen en laten en het hoe en waarom bij de politie aan bod komt, maar dat minstens evenveel aandacht schenkt aan het pribvébestaan van zo'n man die in zijn job volledig opgaat maar terzelfdertijd zijn eigen familiaal leven verder aan flarden ziet wegscheuren.

Geen piëdestal voor de politieman en evenmin voor de familieman, wel een schets van een mens met inzet maar ook zwakheden.

Zeker een behoorlijk film voor zijn tijd, die geen vergelijk doorstaat met de vele politieseries met veel actie en suspens die toen op de kijker werden losgelaten.

Goede vertolking van Marc Janssen in de hoofdrol en ook wel van Herbert Flack en toch even goed de ondertussen al heel wat ouder geworden bekenden in hun "jongere" jaren aan het werk te zien, zij het dikwijls in een kleine rol : Mieke Bouve, Ann Petersen, Ann Nelissen, Marilou Mermans...

Film werd gemaakt in 1989 (Toevallig het jaar van de sloping van de Muur en de verdere afbrokkeling van de sovjet-Unie ?) maar lijkt eerder uit de periode te stammen van waarin hij zich afspeelt, kort na het beëindigen van WO II. Het bewijst de sterke sfeerschepping van het werk.

Niet bepaald sappige film natuurlijk maar het spel van de twee kind-hoofdrolspelers is zo onthutsend, realistisch mooi, dat ge toch enigszins geboeid blijft kijken. Sommige bronnen vermelden dat de regisseur, Vitali Kanevski, een periode uit zijn eigen jeugd beschrijft.

Een vergeten pareltje zou ik het nu niet noemen, maar toch een stevige, bijwijlen indringende film.

Deze TV-film verhaalt over een overenergieke jongen die op school moeilijkheden veroorzaakt, zodanig dat zowel bij de onderwijskrachten als bij de ouders van de medeleerlingen meningsverschillen ontstaan over de aanpak van het probleem. Zo wordt o.m. geopperd dat het niet opportuun is veel tijd en aandacht in de jongen te stoppen, wat ten nadele uitvalt van de anderen.

Interessant om volgen tot het verhaal plots een verrassende wending krijgt die de film naar mijn gevoelen naar een al te gemakkelijk slot leidt.

Wordt er doorgaans goed geacteerd, die Anton Wempner als de 10-jarige probleemjongere eist toch wel de meeste aandacht op met zijn goed vertolkte rol.

Het is waar: de zee ontneemt levens, ook van deze die zielsveel van haar houden....

Toch wel een gevoelige film deze "Zeevonk" die het verdriet om het tragisch verlies van een vader mengt met de fantasierijke gedachten van een jong meisje, dat daarin de troost en de geruststelling vindt en haar vader nog meer op de troon zet.

Domien Huyghe zet hier een zeer degelijke film neer dat het klassieke patroon van verdrietverwerking enigszins ontwijkt. Maakt hem bijzonder en belofte inhoudend voor de toekomst wat het werk van deze filmmaker betreft.

Op zakengebied zijn het onverbiddelijke haaien. In werkelijkheid zijn het kleinzierige, egoïstische en laffe schepsels die hoog van de toren blazen als ze macht hebben, totaal hulpeloos als de realiteit opduikt.

Eigenlijk een kritisch portret van de zakenman en omdat het zo extreem en karikaturaal is, voelt het wel af en toe humoristisch aan.

Stevig en scherp dialoogwerk, waarvoor de film wel mag worden geprezen.

Het trio Blomberg-Strieso-Schüttler schittert in zijn vele rolfacetten.

Speelse muzikale overgang tussen de verschillende scènes.

Gekke titel voor deze film die 3 personages volgt die ondanks het dramatisch toeval die hen elkaar heeft doen leren kennen, toch ook wel een stevige portiet humor inhoudt, maar het hoofdthema blijft een soort mijmering rondom wat het leven hen gebracht heeft en de realiteit van hoe het verder moet.

Lijkt het gedrag van het hoofdpersonage, taxichauffeur "Gavro" in de beginne op zijn minst ongewoon, achteraf wordt het allemaal aanvaardbaarder, boeiender en speelser, al is een link naar de vroegere oorlog nooit ver weg.

Karakterontleding, zeker van Gavro, is uitstekend, in een film, geen topproduct, maar toch een behoorlijk creatief geheel met goede vertolkingen.

Komt wel eerder onwennig en eigenlijk weinig toegankelijk over deze Indische prent, nagenoeg volledig met handcamera opgenomen, vooral omwille van de toch wel merkwaardige activitieten, gebruiken, gewoontes en opvattingen van de bewoners van de grootstad.

In ieder geval wordt met dit toch wel nerveuze manier van filmen en de vaak bizarre montage en opeenvolging van de verschillende scènes, de nadruk gelegd op het woelige en het onzekere van de samenleving in Kashmir.

De close-ups die de gemoedstoestand van het hoofdpersonage moeten onderlijnen zijn wel geslaagd en passend ingelast.

Interessant maar al bij al niet zo sappig om te volgen omwille van de vele personen en namen.

Veel wordt echter gered door de zeer uitgebreide en indrukwekkende finale, het doden van Osama Bin Laden.

In het prille 1933 moet een kussengevecht in een slaapzaal nog niet zo déja vu geweest, want het is de enige scène waarbij de toeschouwers uit het dak hadden kunnen gaan. Voor de rest steken er enkele goede gags in het filmpje, maar voor de rest wordt het gebeuren maar wanordelijk voorgesteld.

Beter is dan wel het idee van een opstand van de jongeren tegen de strenge regels van hun kostschool, de overbewaking en bespieding (een wet op de privacy was er toen wellicht nog niet), en de alzo op vele vlakken te grote menselijk afstand tussen scholier en opvoeder, die trouwens meer dan eens potsierlijk wordt voorgesteld, uitzondering is misschien opzichter Huguet, omdat hij speelser met de kinderen omgaat en soms de clown uit hangt, maar eigenlijk is het ook maar een halve gare.

Tweede film die ik zie van Jean Vigo en meteen exit.

Zwakke Urbanus-film, waarbij de komiek nooit een onweerstaanbare lach uitlokt.

Slechts het eerste halfuurtje kan een beetje bekoren, daarna verflauwt het en gaat het zelfs vervelen.

Bijwijlen ontroerende reportage over deze met beperkingen opgezadelde mensen, die toch vaak verrassend helder redenerend voor de dag komen, anderzijds, de ene al meer dan de andere, hulpbehoevend en meelijwekkend zijn.

Bij het zien ervan bedenkt ge toch hoe moedig en bewonderenswaardig de mensen zijn die dit leed helpen lenigen en hoe belangrijk de vooruitgang op geneeskundig vlak inzake het Syndroom van Down wel kan betekenen , al blijft dit natuurlijk een andere, delicate materie.

Wanneer politieke, propagandistische bemoeiingen het repertoire en de houding van een zanggroep bepalen , wordt de eerste wig gedreven tussen de liefdesrelatie van Zula en Wiktor.
Film die de nadruk legt op het kille klimaat tussen het veramerikaansd West-Europa en het strenge Oostblok waar de minste verdenking nare gevolgen heeft, tijdens de vijftiger en zestiger jaren.
Dit laatste maakt eigenlijk meer indruk in de film dan het liefdesverhaal op zich. Indruk maken ook de nette, fraaie beeldcomposities. Ook de optredens van het koor zijn smaakvol gebracht en op het acteerwerk valt er niets op aan te merken.
Bijzondere film, zonder veel tierlantijntjes waarbij de cineast recht op de indrukken die hij wil weergeven afgaat.

Natuurlijk kunnen inzake het verhaal de meningen en appreciaties sterk uiteenlopen, maar het kan niet ontkend dat dit schitterend in beeld is gebracht en met een stevige portie emotie, gewild of niet, in de ontknoping er bovenop.

Eigenaardig, maar de figuur van doctor Wilczur op de dool, deed me bijwijlen denken, alhoewel verschillend in de context, aan Jean Valjean uit "Les Misérables". Een man bovenal strevend naar het goede voor éénieder en bereid tot alles voor wat hij lief heeft.

Goede tijdstekening alleszins met het pijnlijke klassenonderscheid dik in de verf en niets aan te merken op de vertolkingen.

Uiteindelijk waren beiden, op hun eigen manier behulpzaam, maar het emotievolle lijkt toch meer interne warmte te kunnen geven.

Toch wel een niet zo onmiddellijk aanvaardbaar verhaaltje. Een avontuurtje, een flinke portie bloot, mooi maar nutteloos. Niveau stationsroman en het ineensteken van de film is toch niet altijd zo gelukkig. Daarbovenop komt nog een eerder matig acteerwerk

Onthutsende schets van bepaalde gepreviligeerde en ook andere levenswijzen. Een absoluut voorbeeld van ongelijkheid in de maatschappij, waarbij corruptie, zoals steeds, flink aanwezig is.

Vond het boeiend, ondanks de wat moeilijke, verwarde aanzet. Ondergewaardeerd.

Kan met de beste wil van de wereld geen link naar wat er hierboven onder "Plot zonder meer" is vermeld.

Komisch eigenlijk want het is onderdaad "zonder meer" en eigenlijk is het "minder".

Een paar lieve shots van spelende kinderen maar er valt inderdaad geen besluit te vormen.

Glazer zet hier een aparte, subtiele film neer, waarin de jodenhaat extreem staat (ook al krijgen we het echte leed achter de muren niet te zien), of hoe anders is de verschrikkelijke onverschilligheid van de villabewoners te verklaren !?

Zelfs voor de nare geluiden en de donkere rook hebben ze geen aandacht, laat staan dat ze het bespreekbaar vinden. Bespreekbaar is wel het ontwerp voor een nieuwe verbrandingsoven waarin het woordje ..."lading" valt, als omschrijving van het onmenselijke van hun acties.

Het slot van de film beperkt zich tot een donker beeld maar wel met doordringende, sinistere sirenegeluiden en geschreeuw. Houdt dit een waarschuwing in ? Mals voor de mensheid is de film trouwens niet.

Nagenoeg 60 jaar oud. De fleurige rokjes zijn vervangen door lange broeken, de stropdassen zijn weg en de fototoestellen hebben de plaats geruimd voor smartphones or whatever, maar eigenlijk is er weinig veranderd.

Bert Haanstra kijkt met een scherpe, schalkse blik naar die plaats waar mens en dier heel dicht bij elkaar staan en waar gedragingen vaak gelijkaardig zijn.

Knap, fris filmpje om altijd van te genieten.

Romance in de dierentuin maar ook puike, avontuurlijke beelden.

Ik maakte de bedenking dat deze film, enkele jaren voorheen, in het stille-tijdperk, eigenlijk onmogelijk zou zijn geweest of toch veel zijn charme zou hebben verloren.

Loretta Young is betoverend mooi als het jonge weesmeisje en de film heeft ook een maatschappelijk puntje, als de totale inzet en de mogelijkheid tot regelingen omwille van een invloedrijk persoon, wordt vertoond, wat in het verhaal uiteindelijk loont.

Een onderwerp dat altijd moet aanspreken en ook deze, op ware gebeurtenissen gebaseerd, is intererssant te vernemen.

Heb echter in dit genre al veel, veel beter gezien. Regie en script stellen teleur. Vond het bijwijlen onsamenhangend en kracht (ook bij de spelers) en overtuiging missend. Vond bepaalde scènes soms wat slordig opgemaakt en met weinig oog voor een correct detail.

Een 3,5 lijkt mij een maximum.

Lang aangehouden en vaak heel mooie beelden zijn het bijzonderste kenmerk en wellicht ook het meest verdienstelijke van deze film.

Wat het verhaal betreft een eerder psychologische benadering van vergane liefde en onbereikbaarheid met ook wat symboliek.

Niet bepaald denderend. De shots met muzikelae inslag waren best sympathiek.

Wat de spectaculaire veldslag vooraf gaat is flauwtjes en weegt niet op tegen wat volgt.

Anecdotisch : film vermeldt in de beginne : .....and introducing Michael Caine...Het is ook al bijna 50 jaar geleden.

Zelden was in een misdaadfilm het privéleven van het rechercheteam zo betrokken bij het intrige van het opsporen van de criminalteit.

Wreed en bloederig over de ganse lijn, zodat het af en toe wel wat onwaarschijnlijk overkomt.

Ook zijn die nevenverhaallijnen er misschieen wat teveel aan waardoor het geheel enigszins overladen wordt, tenzij wellicht voor de absolute liefhebbers van het genre

Een sterke passage in deze film die het heeft over de pijnlijke wonden die het Balkanconflict heeft geslagen, is deze wanneer in het eerste verhaal Jelena haar verdriet uitschreeuwt gevolgd door een rollend beeld van stukgeschoten woningen met de vele kogel-en granaatinslagen. Een heel suggestieve weergave van wat een ellende deze oorlog was.
Knappe opbouw en goed bedacht telkens 10 jaar tussen elk verhaal te laten waarbij aspecten als door oorlogswaanzin onmogelijk geworden liefde, smeulende haat en ook wroeging en uiteindelijk toch ook het signaal dat vergeving mogelijk is, knap uitgedacht aan bod komen.
Mooi camerawerk, ingepaste soundtrack en vlekkeloze vertolkingen.