Opinions

Ik vond het zeker geen slechte film, maar hij kwam nogal traag op gang (tot de Duitse herstelduikboot de Amerikaanse boot kapot schiet gebeurde er bedroevend weinig).

Het kat-en muisspelletje dat zich nadien afspeelt is wel de moeite waard en ondanks de soms clichématige wendingen (herstel torpedobuis gebeurt juist op tijd, maar met verlies van eigen leven) blijft het al bij al spannend om zien. Een topper kun je dit natuurlijk niet noemen.

Ik heb Das Boot nog niet gezien (en The hunt for Red October is reeds erg lang geleden), dus kan ik niet echt vergelijken.
Ik neem deze film dus als maatstaf en zal dan ooit eens vertellen wat ik de beste vind

Na vorige week "The sixth sense" gezien te hebben, waren de verwachtingen gisteravond hooggespannen, toen ik in de krant las dat er weer een film van Shyamalan met Bruce Willis op TV was.
Zo enthousiast ik was na het zien van "The sixth sense", zo ontgoocheld was ik echter na afloop van "Unbreakable".

Hoewel de film in mijn ogen tamelijk sterk begon en ik toch al gauw wilde weten hoe de film afliep, vond ik het verhaal nogal verkeerd ingedeeld. De inleiding is juist goed van lengte, maar dan komt er een naar mijn mening veel te lang middenstuk. Na lange tijd wordt dit gevolgd door een versneld stuk (waarin de held zijn heldendom onder ogen ziet en besluit om kindjes te gaan redden) waarin de film eindelijk goed op gang komt. Juist wanneer ik dan in de film gezogen werd begon de regisseur te denken dat de film stilaan moest afgelopen zijn. Toen besloot hij maar op twee minuten tijd een enorme twist en een onbevredigend einde in te voegen waarbij de epiloog er gauw bijgevoegd leek omdat ook de regisseur niet tevreden was met het einde dat hij uit de mouw geschud had...
En na 106 minuten film zat ik daar in mijn zetel te wachten of er eventueel na de aftiteling nog iets ging gebeuren , want voldaan was ik zeker niet.

Ook bij het nut/de geloofwaardigheid van vele scènes stelde ik me toch vragen...

- Hoeveel rampen heeft Mr. Glass eigenlijk veroorzaakt? Voor zover ik hem hoorde vertellen 3, maar mij lijkt de kans nogal klein dat er een ongeval is waarbij 100 mensen of meer betrokken zijn en waarvan er 1 overleeft (en geen 0 of 2 of 27). Bijna ook zat Mr. Glass met 2 helden opgescheept. Gelukkig voor hem gaf de ene man de geest.
- Waarom beseft de "held" pas na het treinongeluk dat hij dubbel zoveel gewichten kon tillen dan ervoor. Bij normaal gewichtheffen werk je toch altijd tegen een limiet aan en probeer je die limiet dan met stapjes te verleggen.
- Ook lijkt het me - maar daar kan ik me in vergissen - dat Bruce Willis het auto-ongeluk dat hij gehad heeft zodanig verdrongen heeft, dat het hem pas later weer voor de geest komt dat hij niet echt gewond was. "Ah ja, het is waar ook, ik had een auto-ongeluk... maar wacht eens: ik denk niet dat ik gewond was". Zoiets vergeet geen mens...
- Het feit dat hij niet meer weet of hij ooit ziek geweest is, vind ik ook nogal ongeloofwaardig. Zelf ben ik weinig of niet ziek, maar ik kan me die weinige keren toch nog goed voor de geest halen.

Eindconclusie: als je met een leeg, onvoldaan gevoel en veel vragen wil achterblijven, moet je deze film zeker bekijken...

Erika vind ik trouwens niet echt een knap ding; haar wenkbrauw(en) staan mij niet aan. Dus zeker als Juli '89- babe komt ze wat mij betreft te kort om de film van vrouwelijk schoon te voorzien.

Wat de film betreft: flauw verhaaltje, leuke actie en al evenveel onrealisme als in alle andere "one hero conquers it all"- films.
Zo had Seagal verschillende keren kunnen sterven als de slechteriken niet steeds nog wat zouden doorleuteren over het gezamenlijk verleden of andere anekdotes. Hierdoor slaagt de held er natuurlijk steeds opnieuw in de slechterik te ontwapenen waardoor de held ineens de bovenhand neemt.
Daarom volgende boodschap aan alle slechteriken: van zodra je de mogelijkheid hebt de hollywoodheld af te schieten: SCHIET HEM DOOR DE OGEN EN VERLIES GEEN TIJD .

Toch een beetje van genoten...

Sterke film, zowel wat de manier van filmen, de dialogen en het achterliggende verhaal betreft.

In tegenstelling tot heel wat andere kapingfilms en andere is hier meer de chaos te zien die ontstaat bij passagiers, legerleiding, controletorens en dergelijke meer indien er daadwerkelijke een kaping plaatsvindt. Dit maakt het geheel veel realistischer, dan een film die eindigt met de eerste de beste passagier die het vliegtuig even aan de grond zet.

De "helden" op het vliegtuig zijn niet gekarikaturiseerd als bv. "I'm gonna save the fucking day"- Nicolas Cage uit Con Air, maar zijn mensen van vlees en bloed die door de situatie gedwongen worden om iets te ondernemen.

Je leeft mee met de passagiers die contact hebben met hun familie op de grond en hoopt enigszins op een ander einde dan de afloop die je al kent.

In die zin was de film dan ook spannend en niet spannend tegelijk, omdat het natuurlijk gebaseerd is op waargebeurde feiten.

De film is echter zeker de moeite waard! De complottheorieën die overal rondgestrooid worden bekijk ik wel eens een volgende keer

Het idee van een moordenaar die zich voor zijn moorden laat bijstaan door de nieuwsgierige en sensatiezuchtige internet-community is een erg goed uitgangspunt voor deze meer dan behoorlijke thriller.
Mede door deze manier van moorden zijn de sterfscènes nogal origineel.

Ook het hoe en waarom van de seriemoordenaar wordt goed uitgewerkt. Jammer genoeg geldt dit niet voor de rol van de good guys. Zij lijken nooit superernstig bezig met de zaak en hollen (op de deus ex machina-openbaring van Griffin Dowd na) volledig achter de zaak aan omdat ze verjaardagsfeestjes en online datesessies blijkbaar belangrijker vinden.

Ook hoe men tot de toch wel voorspelbare ontknoping komt had merkelijk beter gekund (want Jennifer laat zich door opnieuw in te stappen in haar auto toch wel erg gemakkelijk naar de slachtbank leiden).

Al bij al is Untraceable echter wel een film die goed wegkijkt!!