Opinions

Leuke komedie, zal binnenkort zeker eens de vervolgen bekijken.

Meer dan aangename ontspanning. Mooie afwisseling tussen liefde, actie en humor...

Ik vond het eerste deel merkelijk beter dan deze film, misschien ook omdat ik bij het kijken van het eerste deel niet wist wat er ging komen. Nu wist ik echter dat ik weer heel wat taxigerace ging krijgen en was het nieuwe er dan ook gauw af. De film was ook nogal kort...

Ik begon mij ook wat te ergeren aan de domheid van Emilien en aan enkele scènes die in mijn ogen nogal dom waren:
- De ninja's die ipv tussen de auto's door te lopen er overal opspringen.
- De quad die bij het wegvoeren van de slechteriken over ipv rond een auto rijdt.
- De vermommingsdrang van de commissaris als ninja en Daniëls bijna-schoonvader als struik.
Enkele pluspunten:
- Het duidelijk getruceerde einde met Jacques Chirac en het défilé, juist omdat het zo duidelijk was.
- De gehaaste man die ook al in Taxi 1 te zien was en toen verschrikkelijk ziek was.

Voor de rest vond ik het niet echt een speciale film en de derde hoef ik dan ook niet direct te zien...

PS: En inderdaad, de generaal had wel wat weg van Louis de Funès, maar dat gaf de makers het recht niet om de fluit-snurkmop van Louis te stelen.(zie youtubefragment)

Niet echt veel taxi-actie, mocht van mij gerust wat meer zijn.

De scènes met de snelle taxi zijn dan niet altijd even origineel, toch zijn ze erg onderhoudend. Het verhaaltje is zoals gewoonlijk erg flauw en ongeloofwaardig en eveneens erg voorspelbaar.

Samy Naceri speelt zijn rol als Daniel erg goed en er is een leuke - maar helemaal niets met het verhaal te maken hebbende - cameo voor Stallone weggelegd.

Ik heb vooral problemen met de infantiliteit van zowel Emilien als van de commissaris. Domheid/lompheid is pas grappig als het een beetje verfijnd is en dat is in de hele Taxi-franchise zeker niet het geval.

Toch nog drie sterren, vooral dan vanwege de zwangerschapsscènes.

Fantastische film: hoedje af voor Spielberg en natuurlijk voor die goeie ouwe Tom Hanks.

Het uitgangspunt kon me meteen al boeien: iemand die gedwongen is vast te zitten (dus geen vooruitgang) in een plaats waar iedereen zich van hier naar daar haast om toch maar zijn vlucht te halen. Dit beeld van de hollende mensen/draaiende wereld gezien vanuit de man die niets anders kan doen dan afwachten wat er gaat gebeuren vond ik prachtig.

Een slechte film is het zeker niet. Af en toe heb ik het namelijk eens nodig om stil te staan bij de minder mooie kanten die de mensheid heeft (en de minder mooie dingen die in het verleden gebeurd zijn en jammer genoeg nu ook nog gebeuren) om dan te beseffen dat we het hier toch goed hebben.

De positieve dingen aan de film zijn de supercast waarbij ik door het bejubelen van Nolte (om zijn schreeuwerig geen tegenspraak duldend kolonel zijn) en bv. Brody (omdat hij de bange soldaat echt goed gestalte geeft) de andere acteurs oneer zou aandoen, omdat elk van hen zijn rol met glans neerzet.

De angst van de soldaten, de fysieke en psychische pijn die ze lijden is erg duidelijk zichtbaar. Soms evolueert de psychische pijn zelfs in volslagen krankzinnigheid.

Ook het feit dat de vijand in deze film als mens wordt voorgesteld - die net hetzelfde te lijden heeft als de "good guys"-Amerikanen - en de nutteloosheid van oorlog (allemaal voor een beetje grond) komen goed aan bod. Tot daar het positieve.

Ik had ongeveer hetzelfde gevoel, deze film kon gerust een hele hap korter. Ik keek op een commerciële zender en bij het zoveelste reclameblok had ik het gevoel dat de film ver op zijn einde liep, maar toen bleek hij nog bijna een uur te duren.

Ook verwarrend vind ik - maar dat is wel bij meerdere oorlogsfilms zo - dat er erg veel personages en namen zijn zodat je wel eens vergeet wie wat juist doet of zegt.

Van de diepzinnige voice-overs heb ik bij momenten niet erg veel meegedragen. Dit enerzijds omdat ik op dat moment teveel naar de beelden aan het kijken en naar de bijhorende muziek aan het luisteren was; anderzijds omdat grote filosofische woorden en stellingen meestal aan mij voorbij gaan. Misschien voer voor een tweede kijkbeurt

Niet slecht, maar ook niet super, dus gemiddelde punten.

Misschien

Ik vond het een erg povere film.
Om tot de plot te komen die men voor ogen heeft begint de film met een half uurtje volstrekt ongeloofwaardige toevalligheden (wie zou het schilderij gestolen hebben? Hmm, misschien een Monetliefhebber. Goed idee, laat ons even kijken wie de laatste jaren op Monets geboden heeft. Oh kijk, wie zien we hier: een getuige die ook ooit op een Monet geboden heeft. Tja, dat kan niet anders dan de dader zijn) en clichés (politieagenten die nogal dom zijn en altijd hulp moeten krijgen van buitenaf). Dan krijgen we inderdaad een uur lang de ietwat kleffe romance te zien tussen Brosnan en Russo, die mij stierlijk verveelde. Pas de eindscène (bolhoeden in het museum) die me wel aanstond zorgde ervoor dat ik deze film niet volledig de grond kan inboren.

Ik had op voorhand een iets complexere plot verwacht, waarbij de hoofdrolspelers ipv als wulpse konijnen op elkaar te springen elkaars geest psychologisch zouden bespelen tot 1 van beide zou doorslaan.

Als postzegelverzamelend kind, waren deze film en zijn vervolg absolute must-sees. Heeft lang geduurd eer ik deze film terugvond, maar dankzij moviemeter weet ik nu toch weer de titel. Voor zoiets is google niet goed genoeg.

Nostalgie is voor mij heel wat sterren waard, dus tot ik hem nog eens zou zien krijgt hij een 3'tje.

Een slechte film vond ik het zeker niet, maar echt warm liep ik er ook niet voor. Het verhaal vind ik weinig levendig aangezien het in mijn ogen eerder overkwam als een opeenvolging van verschillende dingetjes in plaats van een homogeen geheel. Er waren te weinig tussenstukken, als iemand nog begrijpt wat ik bedoel.
Ik vond ook dat er te weinig aandacht werd besteed aan achterliggende details en niets werd voor de kijker verborgen gehouden. In dat opzicht was de film dan ook tamelijk voorspelbaar.
De manier waarop Tristan en Isolde zich laten betrappen lijkt mij ook nogal raar, aangezien je volgens mij in een stil bos, galopperende paarden van ver hoort komen, maar daar kan ik me in vergissen.
Ook de vechtscènes vond ik met weinig overgave gebracht.

Toch kan een kostuumdrama als dit mij steeds bekoren, dus drie sterren vallen deze film alsnog te beurt.

Sterke film al is het gebruik van de handycam soms eerder storend dan dat het een realistische sfeer oproept.

Soms nogal rauw, maar ondanks de niet te missen aanwezigheid van geweld worden bepaalde gebeurtenissen toch niet te expliciet in beeld gebracht. Hulde daarvoor, omdat het tonen van meer bloed en geweld de boodschap/kritiek die de film uitdraagt zou kunnen ondermijnen.

Snap niet goed dat mensen deze film halfweg afzetten, omdat ik de dip die andere kijkers in deze film zien niet opgemerkt heb. Het is dan weel geen achtbaan van opeenvolgende actiescènes, er gebeurt toch steeds het nodige.

Enige randbemerking: weet iemand waarom deze film zich afspeelt in 1997? Is het gebaseerd op een waargebeurd verhaal of is de situatie in Rio nu zodanig veranderd dat de favela's veel minder onderhevig zijn aan de heerschappij van kleine drugdealers?

Of een film nu historisch correct is of niet (en in dit geval is het duidelijk niet), maakt voor mij niet echt veel uit. Ik heb me geamuseerd bij het bekijken van de film, en de film gaat dan ook snel voorbij.

Ik vond hem dan ook zeker het bekijken waard.

Vond de film ondanks de veelheid aan actiescènes op den duur wat langdradig. De achtervolgingsscène met het paard is wel leuk en de volledig ongeloofwaardige straaljagerscène valt ook wel mee.

Toch vind ik bv. de Die Hard-tetralogie (toch ook uit dezelfde periode) veel sterker. Ik kan er niets aan doen, maar ik heb het echt niet voor Arnie. Soms probeert hij grappig te zijn met bepaalde quotes/opmerkingen (bv. "I know what this is... This is an espresso machine. No, no wait. It's a snow cone maker. Is it a water heater?") maar mij krijgt hij daarmee nooit aan het lachen.
Ook de rest van de "humor" (zoals de tweedehandsautoverkoper die eens goed te kakken gezet wordt) kon nooit meer dan mijn mondhoeken doen omhoogkrullen (en nee, ik ben geen zuurpruim ).

Ondanks zijn indrukwekkende spierbundels vind ik hem eigenlijk een barslecht acteur en aangezien hij toch de hoofdacteur is, haalt dit mijn beoordeling dus wel wat naar beneden

Weet je, soms voel ik me ook als Truman. Ik heb dan het gevoel dat de hele wereld om mij draait, dat ik de enige ben die op mijn manier denkt en dat al het slechte op de wereld slechts een nare droom is, die niet voorkomt uit individuen die net als mij normale mensen zijn. Allez, echt goed kan ik het niet uitleggen.

Nu, het zou natuurlijk kunnen dat het zo is, en dat de aarde een enorme studio is die op mij na vol zit met acteurs, maar die kans lijkt me klein

In tegenstelling tot Truman zou ik denk ik toch wel iets sneller door hebben dat er iets mis is. Ik bedoel: hij woont al dertig jaar in een gebied zo groot als een zakdoek (een grote weliswaar), maar hij heeft nog nooit de behoefte gehad om andere oorden op te zoeken. In die zin is hij wel nogal naïef. Carrey speelt echter goed deze naïeve vriendelijke man die dan toch stilaan in de mot krijgt dat er iets niet juist zit.

Dat de film vol ongeloofwaardigheden zit, en dat eigenlijk de premisse al volstrekt onwaarschijnlijk is, toch zit de film vol grappige momenten en leuke details. Of de film terecht in de top-250 staat, weet ik niet - daarvoor zijn de ongeloofwaardigheden misschien net té - en daarom hou ik het voorlopig mààr op 3.5 sterretjes.

Het is een film die ik alleszins nog ooit wel eens zou willen bekijken.

Voor mij mocht het einde inderdaad ook anders zijn, maar kom, het is nu ook niet dat het een baggereinde is.

Ik heb de film enkele maanden geleden eens op tv gezien en hoewel de liefdesstory me minder boeide was ik bij de film zeer gefascineerd door de bron die eeuwig leven geeft. Heel de tijd was ik aan het fantaseren wat ik zou doen mocht ik eeuwig leven hebben. Stel je voor... en alleen daarom krijgt de film toch 3 sterren. Het verhaaltje ging trouwens lekker snel voorbij en was zeker de moeite waard. Zoals Lilyroos al zei: ideaal voor een zondagnamiddag.

Erg spannend en net als bij alle andere "Tijdreisfilms" bleef ook Twelve Monkeys nog lang door mijn hoofd spoken omdat ik steeds probeer te kijken of er geen al te grote fouten in zitten door al het tijdreizen.

Heb me zelfs wat meer in de materie verdiept, dankzij een linkje dat hierboven ook al ergens stond: Temporal Anomalies in Popular Time Travel Movies - mjyoung.net.

Nu, als een film dit effect op me heeft en ik hem niet kan loslaten, dan kan het niet anders dan een goeie film zijn. Er waren wel een paar scènes waarvan ik mijn twijfels had, maar tot nu toe is ongeveer alles gesnapt en correct verklaard

Brad Pitt speelt een erg dankbare rol, maar hij zet ze op een knappe manier neer (al overdrijft hij soms een tikkeltje). Leuk is ook het gebruik van oude cartoons, films en commercials om de setting van het tijdreizen te versterken.

Terecht in de top 250!