Opinions

Ik heb gekeken en ofwel is Tarantino erg overhypet, ofwel zijn zijn films gewoon niet aan mij besteed.

Ok, er zijn enkele sterke scènes (herhaalscène uit drie standpunten is altijd leuk; scène in de auto nadat De Niro Melanie heeft neergeknald, de droge "wanna fuck"-scène), maar voor de rest vind ik het een tamelijk langdradige bedoening met op het einde een in mijn ogen afknappend einde dat ik niet volledig begrijp. (waarom is Ray Nicolette verborgen in het kantoor van Cherry? Hij gaat er immers vanuit dat er enkel de 50000 dollar was die Jackie laten merken had. De misdaad waarop men Ordell wil oppakken is me ook niet volledig duidelijk. Ok, wapensmokkel, maar hoe wordt in de film bewezen dat Ordell wapens smokkelt? Is het feit dat het geld vanuit Mexico voor hem bestemd is genoeg om te veronderstellen dat hij wapens smokkelt. En dan schiet Ray simpelweg Ordell neer omdat hij een wapen heeft. Als men alle Amerikanen zou neerschieten die een wapen hebben, zouden er niet veel meer overblijven. Wettige zelfverdediging vind ik niet echt van toepassing als je eerst iemand in een hinderlaag lokt.)

Anyway, weinig beklijvend op enkele veel te schaarse lichtpuntjes na.

Misschien had ik er gisteren niet veel zin in, maar feit was dat ik erg weinig tot niets aan deze film heb gehad. Het verhaal was nog voorspelbaarder dan in de doorsnee romantische komedie, wat meestal al geen goed teken is.
Het uitgangspunt vond ik wel goed gevonden, maar zeker op vlak van grappen zat er veel meer in.
De bij wijlen grappige Cuba Gooding Jr. (soms te overdreven), het jongetje en een van de beginscènes (waarin hij zijn afscheidstoespraak geeft) zijn zowat de enige dingen die de moeite waren om te kijken.

PS: waarom het kindje zo een grote bril nodig heeft is mij ook niet echt duidelijk.

Vond het zeker geen slechte film, maar wat mij betreft was hij toch net iets te melig (het tegen elkaar drukken van de handen) en soms zelfs ronduit klef. Ik was wel erg blij dat ik nergens een korte inhoud gelezen had (en me enkel op de hoogte had laten brengen van de Moviemeterscore door mijn broertje) zodat ik zelf in het begin niet alles wist.

Het uitgangspunt was wel eens iets anders dan de gemiddelde romantische komedie dus alleen daarvoor krijgt deze film van mij al heel wat extra krediet.

Er zat inderdaad wel wat leuke humor (operatiescène in het restaurant, blad-steen-schaar-scène en dergelijke) in en ook het feit dat ik hele tijd moest denken aan de naam van de acteur die ook in Blades of Glory (Jon Heder blijkbaar) speelde zorgde ervoor dat ik er mijn bezigheid mee had.