Opinions

Goede kung-fu film, die ijzersterk begint. Helaas volgt dan een lang stuk dat minder is, maar de film weet zichzelf te redden door nog beter te eindigen.

Goede gevechten, goed verhaal en goede acteerprestaties.

Voor iemand die niet zo thuis is in dit soort films een uitschieter!

4*

Stukje dat ik voor mijn weblog schreef op 29 December 2006.

Na Amores Perros en 21 Grams is dit de derde samenwerking tussen regiseur Iñárritu en scenarist Guillermo Arriaga, en tevens de derde film die uit meerdere verhalen bestaat. Babel gaat grotendeels over Richard en Susan, een getrouwd stel dat hun huwelijk probeert te redden door middel van een vakantie in Marokko. Daar wordt Susan door de twee zonen van een herder (per ongeluk) neergeschoten en probeert Richard met handen en voeten de autoriteiten duidelijk te maken om zijn vrouw te redden. Naast dit verhaal zien we ook hoe de jongens erbij kwamen om met een geweer te schieten, en hoe ze proberen te ontsnappen aan de Marokaanse politie. Ook de kinderen van Richard en Susan worden belicht, zij worden door hun Mexicaanse oppas meegenomen naar de bruiloft van haar zoon in Mexico, eenmaal op de weg terug beland de oppas in de hel die heel veel Mexicaanse illegalen elke dag meemaken. Als laatste zien we hoe de doofstomme dochter van een Japanse zakenman (die het gewraakte geweer aan zijn Marokaanse gids gaf toen hij daar was) liefde en aandacht zoekt door met seks en lust te flirten.

Babel is zo’n film waar elke acteerprestatie de andere overtreft, want hoewel Brad Pitt en Cate Blanchett de grootste namen zijn, zijn het de bijrollen (vooral die van de Marokaanse vader en zijn zonen) die deze film zo prachtig maken. Het zal me dan ook niet verbazen dat hij tijdens de oscar-uitreiking met enkele beeldjes naar huis gaat!

Dat hier een boel lage cijfers wordt gegeven is opvallend. Je weet waar je namelijk aan begint als je een Frank Henenlotter film gaat kijken... Sleazy en enorm bizar!

Dat is dan ook wat Bad Biology is. Maar helaas haalt Henenlotter het niveau van zijn oudere films niet, maar dat zijn dan ook klassiekers als Basket Case, Brain Damage en Frankenhooker.

Ik had iets meer verwacht van de effecten (in zo'n geval mis ik iemand als Screaming Mad George), maar het verhaal is origineel en er wordt leuk in geacteerd.

Niet zo goed als zijn andere films, maar zeker niet zo slecht!

3,5*

Hoewel het idee gestolen lijkt te zijn van Nightmare on Elmstreet 3, is Bad Dreams toch een erg leuke film. Dit komt vooral door de hoofdrolspelers. Zo is daar Jennifer Rubin, die bekend is uit... surprise! Nightmare on Elmstreet 3. Ook Bruce "Re-Animator" Abbott en Richard Lynch, als alweer een enorme creep, zijn erg lekker op dreef.

Het plot stelt niet veel voor en hoewel je de twist wel verwacht, komt die toch nog behoorlijk onverwacht.

Film ziet er goed uit en heeft een erg goede soundtrack! Aanrader voor wie van dit soort films houdt.

3,5*

Bad Girls Dormitory is een vrouwengevangenis film. Maar wel eentje die enorm traag is, steeds dezelfde sets gebruikt en het acteerwerk van de Teletubbies heeft.

Pas in de laatste 20 minuten komt de film los, maar toen was het voor mij al te laat. Ik was al half in slaap gesust.

De overige films van Tim Kincaid klinken allemaal erg leuk, maar of ze het niveau van BGD overtreffen? Ik mag het hopen!

2,5*

Ik denk dat dit inderdaad klopt. 3 Second Before Explosion is een fantastische, stijlvolle misdaadfilm. Bij tijd en wijle erg hard en bot, maar altijd met dat heerlijke jaren '60 sfeertje.

Het verhaal stelt niet veel voor, maar het is erg strak gebracht door Tan Ida, een regisseur waar ik nog niet eerder van had gehoord.

Dat steeds meer Nikkatsu films op DVD verschijnen (naast twee van Kino, bracht Criterion een setje Nikkatsu Noirs uit op hun Eclipse label) is prachtig, want ik ben gek op dit soort films!

4,5*

In het kort gaat Funeral over de travestiet Eddie, die werkt in een gay bar, met vrienden rondkloot en een groot geheim heeft. Zij heeft problemen met de madame van de zaak, Leda, die een relatie heeft met de eigenaar (en tevens drugsdealer). Dat het niet klikt tussen Eddie en Leda valt niet te betwisten, want elk moment dat Leda Eddie dwars kan zitten wordt door haar aangenomen. Dan is er ook nog Eddie’s geheim, wat ik helaas geheim moet houden anders verpest ik de rest van de film (ontwijk ook de trailer op de Masters Of Cinema DVD), wat beetje bij beetje wordt getoont en waar wij als kijker tot het einde toe in het ongewissen worden gehouden.

Naast dit verhaal is de film doorspekt met experimentele scenes en ideën. Van snelle montage’s tot negatief opnames. Door deze beelden wordt de film steeds moeilijker te volgen en wordt hij zelfs soms totaal onbegrijpelijk. Maar het zijn wel deze scenes die het tijdsbeeld (de hippiescene en het daarbij behorende drugsgebruik) dermate neerzet dat de film zijn unieke karakter krijgt.

Funeral Parade Of Roses is erg de moeite waard, maar toch net dat beetje te gemaakt. Het maakt me desondanks toch nieuwsgierig naar het andere werk van Matsumoto.

Hypnotiserende documentaire die erg lijkt op Powaqqatsi en Koyaanisqatsi (Fricke was cameraman voor Koyaanisqatsi). Net niet zo goed als zijn voorbeelden, maar zeker prachtig genoeg.

****

Met het Sci-Fi channel weet je (jammer genoeg) wat je te wachten staat. 9 van de 10 films die door hun gemaakt worden zijn bar en bar slecht.

Echt van die films waarbij je constant nee loopt te schudden met je hooft, om aan te tonen dat je niet gelooft wat ze nou weer bedacht hebben. Maar soms (bij mij is dat tot nu toe één keer gebeurt, terwijl ik rond de 10 heb gezien) komt er een film voorbij die gewoon leuk is.

Basilisk is dat niet. Wat een belachelijk slechte film is dit zeg. Naast zogenaamde komische personages (die eerder irritant zijn), slechte effecten en een slecht verhaal, is het acteerwerk ook nog enorm slecht. OK, ik kon op bepaalde momenten wel glimlachen om situaties, maar dat heeft deze film niet kunnen redden.

Ik zal de films van het Sci-Fi channel blijven volgen, alleen maar om te zien wat voor een wanproduct ze nu weer maken!

1*

Weer iets om voor op te passen als ik toevalling tijdens een vakantie een grot bezoek en gebeten wordt door een vleermuis. Want naast hondsdolheid is er nu ook een kans dat je veranderd in een vleermuis-actig wezen.

Gelukkig hou ik niet van grotten en zal ik ook niet zo snel één bezoeken, maar dat weerhoudt Dr. John Beck niet. Nee, hij moest zonodig het laatste onderzoek doen naar een antigif voor hondsdolheid. En dat deed hij natuurlijk in een grot. En ja hoor, natuurlijk wordt hij gebeten.

Vreemd genoeg zijn de symptonen anders dan van de "normale" vorm van hondsdolheid... hij krijgt het uiterlijk van een vleermuis.

Nogal lullig als je een gerespecteerde doktor bent, die nooit iemand kwaad heeft gedaan.

The Bat People is een behoorlijke slechte pulpfilm, maar wel één die contant een grijns op je gezicht achterlaat. De monstereffecten zijn wel goed (vroeg werk van Stan Winston), maar de regie is nogal flets en het acteerwerk behoorlijk over-the-top. Alles bij elkaar is het toch een lekkere onzinfilm, die een kleine voldoende verdient!

PS: Het openingsnummer "Angel of Fear" is een James Bond-achtig nummer en is behoorlijk misplaatst!

3*

Roger Corman wist precies wat hij zijn publiek moest voorschotelen. In dit geval kwam hij met een mengeling van Star Wars en Seven Samurai, en het werkt... perfect!

Een heerlijke jaren '80 sfeer, goede effecten, toffe acteurs en gewoon een leuk verhaal.

Vreemd dat deze film niet zo goed wordt gewaardeerd op MM, want het is gewoon een hele fijne fantasierijke film.

Een dikke 4* en graag meer van dit soort films!

Na het zien van een erg leuke '80s sekskomedie, is dit een behoorlijke tegenvaller. Naast dat de humor te flauw en niet scherp genoeg is, zit de film boordevol ontzettend irritante liedjes die "live" gezongen worden door een drietal dames. Na twee keer die dames te hebben zien zingen, werd het me na de derde, vierde, vijfde, etc. keer teveel. Ik kan die liedjes niet meer aanhoren.

Ook de acteurs zijn niet in staat dit flauwe filmpje te redden. Niet dat ze er erg veel moeite voor doen om het wel te redden, want het strand en de vele vrouwen waren waarschijnlijk meer dan genoeg voor de mannelijke acteurs om achterover te hangen en hun acteertalent aan de wilgen te hangen.

Kato Kaelin werd bekender toen hij werd opgeroepen om te getuigen in de rechtzaak tegen O.J. Simpson.

2,5*

De mythologie die bedacht werd voor The Beastmaster wordt in één klap door Jim Wynorski en consorten kapot gemaakt.
Dar is weer terug (dit keer met een verschrikkelijk kapsel), net als Shakar de adelaar (die er anders uitziet), de twee fretten Podo en Kodo (waarvan één van de twee in deel toch echt doodging) en Ruh de tijger... Tijger? Het was toch een zwarte panther in deel één? Oh nee, dat klopt, het was een zwartgeverfte tijger. Waarschijnlijk was de verf dit keer op.
Dat is nog niet het ergste. Nee, het feit dat er tussen twee dimensies wordt gereist en The Beastmaster opeens in L.A. is, slaat echt nergens op.

Dat ik de film toch nog een voldoende geef heeft te maken met de lachwekkende effecten, het acteerwerk van Wings Hauser en de kleine bijrollen van Robert "Maniac Cop" Z'Dar en Michael "Hills Have Eyes" Berryman.

3*

The Beastmaster is een film die qua stijl in de buurt komt van de Conan films.

Een film die ik jaren geleden voor het laatst zag, en waar ik niet al te veel meer van wist. Het blijkt gewoon een heerlijke jaren '80 film te zijn met leuke effecten en mooie decors. Marc Singer doet het goed als Dar, The Beastmaster, en ook Rip Torn is aardig als slechterik (alleen speelt hij niet de typsiche over-the-top bad guy).

De dieren doen het goed voor de kinderen, vooral de twee fretten, maar er zitten genoeg "heftigere" momenten in!

4*

Briljante post-apocalyptische satire, zoals alleen de Britten ze kunnen maken ****1/2

Niet al te bijzondere jaren '80 erotische thriller, die het nadeel heeft dat later Basic Instinct zou komen en het hele genre op zijn kop zou zetten.

De makers van deze film vonden het blijkbaar nodig om er humor doorheen te gooien, wat niet helemaal werkt en de spanning uit het verhaal haalt. Voorspelbaar verhaal, maar toch nog wel die aardige '80s sfeer.

Zoals ik al zei, niet zo bijzonder maar ook niet echt slecht!

3*

P.O.W.: The Escape is gewoon een erg leuke Cannon Vietnamfilm met David Carradine. Hij speelt hier de rol die normaal door Chuck Norris wordt gespeeld en is net dat kleine beetje geloofwaardiger. Natuurlijk speelt hij hiet op de automatische piloot en zijn de actiescenes waar hij in zit niet erg goed, toch blijven dit soort films charismatisch.

De acteur die ik wel erg sterk vondt was Steve James, de acteur die in meerdere Cannon films speelde. Hij is hier, net zoals in de meeste films waarin hij meespeelde, de sidekick die vaak de rommel van een ander moet opruimen.

3,5*

Vandaag herzien en het moet wel één van de beste films van Peter Alexander zijn.

Een heerlijke, over-the-top komedie, waarin een boekhouder Peter Knolle per ongeluk wordt uitgekozen als de playboy van het jaar. Dat hij eigenlijk een sullige vent is, maakt de uitgever van Bel Ami niet uit. Die heeft namelijk teveel geld uitgegeven voor deze aktie. Dus wordt Peter Knolle van Berlijn, via Parijs en Tokio naar Rome gestuurt om te bewijzen dat hij wel de man van het jaar is.

Met tamelijk bizar camerawerk, maffe humor en een flinke dosis pop-art, is dit één van de beste Duitse films uit de jaren '60. Echt heerlijk!

4*

Een visueel prachtig sprookje, van de hand van Jean Cocteau.

Naast de prachtige decors, effecten en kostuums valt ook het goede spel op van Jean Marais en Josette Day.

In vergelijking met de andere films van Cocteau (vooral de Orphee trilogie) is dit een zeer toegankelijk filmpje, maar net zoals de andere films boordevol poëzie.

Zeer mooi!

4*

Voor Truffaut's doen een enorm luchtig tussendoortje. Maar wel een erg leuke.

Bernadette Lafont doet het goed als Camille, een vrouw met een dubbele agenda, die mannen bespeelt alsof die er niet toe doen.

Hoewel ik hier erg van heb genoten, liggen de dramatische films van Truffaut me toch beter!

3,5*

Tja, niet meer dan een aardig deel uit de Re-Animator serie. Vergeleken met de eerste twee delen is dit eigenlijk totaal niet bijzonder. Want waar de eerste twee delen de effecten en het gore echt smerig waren, lijkt het erop dat hier de gore maar niet smerig wil worden. Darmen vliegen uit lichamen, maar het ziet er allemaal te klinisch uit. Te schoon. Nee, geef mij dan toch maar het gore waar de slijm vanaf druipt.

Op zichzelf is Beyond Re-Animator helemaal niet slecht, maar als vervolg echt niet leuk genoeg.

Een kleine voldoende!

3*

Zeer matige film, die probeert in te haken op het succes van Harry Potter. Helaas voor de makers hebben ze waarschijnlijk gedacht dat een film over een jong heksje (leuk gespeelt door Sidonie von Krosigk) die een kristallen bol krijgt, die eigenlijk toebehoord aan de in-en-in slechte heks Rbbia (die de bol koste wat kost terug wil hebben), spannend genoeg is voor het hele gezin. Jammer joh! Ik denk dat zelfs 13-jarige meisjes die net K-3 zijn ontgroeit hier niks aan vinden!

1,5*

Het eerste deel vond ik al matig, maar wat hier te zien is is ronduit slecht. Als je Harry Potter als voorbeeld neemt voor een film over een jong toverheksje, maak het dan ook echt leuk voor het hele gezin en niet alleen voor bakvisjes van rond de 7.

Slechte effecten, slappe humor en irritante liedjes in dit wanproduct!

1/2*

Monsterproduktie van John Huston (en producent Dino de Laurentiis) met een buslading bekende namen.

Normaal houdt ik niet zo van dit soort bijbelse epics, maar deze was zeker niet slecht.

Één van de weinige films die ik nog niet heb gezien van Huston, maar hij haalt het niet bij zijn werk uit de jaren '40.

Mooi camerawerk en aardig acteerwerk, alleen jammer dat de dialogen zo oubolig zijn.

2,5

Eind jaren '60 hoefde men niet ver te zoeken in Amerika om de bad guys te vinden. Die vondt men gewoon bij de locale Hell's Angels club of, zoals in The Big Cube, in het laboratorium van de locale universiteit. Want daar is het waar Johnny Allen zijn tijd indeelt om LSD te maken. LSD die hij zonder problemen met zijn vrienden deelt. Maar ook LSD die hij aan argeloze personen geeft, waarmee één van zijn vrienden nog een appeltje te schillen heeft.

Zo ook Lisa. Zij had al wat problemen met haar nieuwe moeder, maar dat ontploft wanneer haar vader omkomt bij een bootongeluk. Adriana overleeft het ongeluk, maar wordt door Lisa verdacht van opzet.

Om haar gek te maken en zo alsnog de erfenis van haar vader te kunnen bemachtigen, besluiten zij en Johnny om haar medicijnen te besprenkelen met LSD.

The Big Cube is niet een film die ik verwacht had van Warner. Eerder had zo´n film uit de exploitatiekoker van American International Pictures kunnen komen. Die hadden namelijk al enkele LSD meesterwerken op hun naam staan (The Trip en Psych-Out). Met wat bloot, een hoop vloeistofbeelden (die de trips moesten verbeelden) en enorme partijen overgeacteer, zorgen ervoor dat The Big Cube een echte Cult/Camp klassieker is!

4*

Op de BFI DVD van Man of Violence staat ook deze b-film.

De lengte, het verhaal en de hoeveelheid bloot zorgen ervoor dat hij net iets leuker is dan de hoofdfilm.

The Big Switch zit diep geworteld in de swinging sixties. Toen Carnaby street nog het centrum van de (pop) wereld was en de jeugd de toekomst had. Maar naast die groovy kant van de maatschappij was er ook een kant die stukken donkerder was. Een wereld waar afpersing, geweld en seks de boventoon voerde. Het is die wereld die Pete Walker laat zien in The Big Switch, en daar slaagt hij redelijk in. Dat het allemaal niet zo geloofwaardig overkomt, ligt meer aan het acteerwerk dan aan de setting.

Het is juist de setting, sfeer en muziek die deze film op een hoger niveau weet te tillen.

Na het zien van deze film wil ik toch weer meer zien van Walker.

3,5*

Mijn eerste Godfrey Ho. Ik moet zeggen dat ik hem iets campier had verwacht, meer ninjas die uit het niets verschijnen en meer scenes van de CIA agent die traint (uit een boekje) hoe je een ninja moet worden. Jammer genoeg zitten er niet meer van dat soort scenes is, maar wel genoeg slappe dialogen, slecht acteerwerk en gejatte muziek (uit o.a. Miami Vice en Dune).

Toch is de film grappig genoeg en zeker een lekkere film om te kijken!

3*

Wat een verschrikking! Rick Jacobson mengt wat grindhouse met de nieuwere gewelddadige Japanse films en denkt met een cultfilm op de proppen te komen die invloeden van Tarantino zou moeten bevatten. Helaas slaat hij de plank enorm mis en maakt hij een uiterst vervelende film die vooral in de flashbacks (en die zijn er veel... veels te veel) waardeloos wordt. Het gebruik van green-screen is belachelijk en het acteerwerk, de humor, het geweld en de regie is bar slecht.

De enige pluspunten die deze film heeft zijn die van de actrices, maar die kan ik niet meer dan één punt geven.

Verschrikkelijk, saai, onzinnig en gewoon waardeloos!

1*

De vorige film die ik van Teddy Page zag (Fireback) was heerlijk, maar met deze film stelt hij me toch enigzins teleur. Eigenlijk een nogal recht-toe-recht-aan rambo rip-off, die nergens lekker over the top wil gaan. Alleen naar het einde toe laat Page zien waar hij toe in staat is, en dat is gewoon lekker. Dan gaat de film lekker los, iets wat al veel eerder had moeten gebeuren.

Uiteindelijk een erg leuke film, die net de gekte mist om hem nog specialer te maken!

3.5*

Film begint ijzersterk, met enkele prachtige shots, maar naar mate de film vordert wordt hij steeds minder goed.

Rosanna Arquette doet het aardig als een soort Jomanda, maar vooral Jason Robards is zeer goed op dreef als haar vader.

Verder is de film niet al te spannend en behoorlijk voorspelbaar.

3*