Opinions

Sang-soo Im zet met Ha-nyeo in de eerste plaats een prima stijloefening neer. Stijlvol geschoten, rustige editing en vooral een sterke muzikale score zorgen ervoor dat deze thriller prima weggekeken kan worden.

Inhoudelijk is Im's kritiek op de hogere klasse der (Koreaanse) samenleving echter wel erg voor de hand liggend en ga je als kijker niet mee met de hoofdpersoon. Naïef als ze is trapt ze overal met open ogen in, werkt ze mee, maakt ze rare keuzes en wordt uiteindelijk nog boos ook. Tja, je had het kunnen weten.

Dat maakt Ha-nyeo uiteindelijk toch ook een wat vervelende film die weinig nieuws te zeggen heeft. Wie door het artistiekerige uiterlijk heen prikt ziet uiteindelijk niet veel meer dan een standaard thrillertje die maar niet spannend wil worden. 2.5*

Hoe fijn en klassiek familiefilmig de Harry Potter franchise ook begon, zo donker en 'volwassen' eindigt de reeks. Logisch dat het er inmiddels allemaal wat heftiger aan toe gaat, maar regelmatig mis je als kijker het gevoel van plezier waar de reeks zo lekker mee begon. Zo af en toe komt het om de hoek kijken (het binnendringen van het Ministry of Magic) maar het had wel wat meer gemogen.

Des te meer omdat regisseur David Yates er tevens niet in slaagt om dat andere uiterste te bereiken - hoe vaak ook benadrukt wordt dat de hele situatie ernstig en beladen is, het straalt er nog niet echt vanaf. Met name omdat de karakters vooral bezig zijn met het najagen van allerhande MacGuffins (dan weer een Horcrux, nu weer een Deathly Hallow) zonder dat helder wordt uitgelegd wat het belang van deze artefacten zijn voor het verhaal. Persoonlijke problemen onderling worden in een enkele scène weggewerkt. Zo, dat is ook weer behandeld.

En dat is meteen weer een nadeel dat gaandeweg in de reeks geslopen is; verfilm vuistdikke boeken slaafs, en je sluit al snel zij die de boeken niet lezen buiten. Hoe sterk cast en crew het voor elkaar krijgen om een magische sfeer neer te zetten en personages tot leven te wekken, zo matig kunnen ze overweg met de vele subplots die Jo in haar boeken verwerkt heeft.

Niettemin staat ook Harry Potter 7.1 weer bol van kleurrijke personages (hoewel iets minder dan in voorgaande films), inventieve tovervondsten en natuurlijk filmisch mooie uitwerkingen (het verhaal van De 3 Stiefbroeders segment is prachtig) om uit te schieten boven de middelmaat. Het blijft lofwaardig dat cast en crew keer op keer zich weer wagen aan dit ambitieuze project, maar ook hier slagen ze maar gedeeltelijk in hun onderneming.

De filmjournalist is een verwend en omkoopbaar soort mens. Studio's weten dit maar al te best en schuiven lullige cadeau's toe, plaatsen hen in mooie hotels en zien vervolgens dat hun recensies plots een stukje positiever zijn. Het gebeurd, vooral in Nederland (toen ik voorafgaand aan de persvoorstelling van Batman Begins het PlayStation spel weigerde, werd er door de overige pers minzaam gegiecheld).

Kortom, de wereld van de entertainment'journalistiek' is ideaal om er een soort mannelijke Devil Wears Prada rond te schrijven. Over een journalist die weigert te schrijven voor een promotieblaadje van de filmindustrie en werkelijk journalistiek wenst te bedrijven. Maar waarom moet dat met als centraal persoon een talentloos kereltje van het andere uiterste? Eentje die niet kan interviewen, handtekeningen jaagt tijdens een borrel, nooit gehoord lijkt te hebben van desk-research en alleen geïnteresseerd is in de vuile was? En waarom moet er ook in deze mannenversie een love-interest rondlopen inclusief voorspelbaar subplot-verloop?

Tuurlijk, het aanscherpen van de cliche's voor komisch effect levert een wat commercieel prikkelender film op, maar je zou toch een keuze moeten maken; alles ridiculiseren en zodoende sterk inboeten op realisme van je op waargebeurde feiten gebaseerde verhaal, of werkelijk een scherp stukje satire bedrijven? Regisseur Weide kiest duidelijk voor dat eerste. Jammer, maar maak het dan tenminste grappig. Ook dat lukt hem niet echt; het kijkt makkelijk weg, met name dankzij de mimiek van Pegg, maar echt grinniken doe je maar een paar keer.

Hoofdpersonage Young blijft ondertussen maar onvolwassen keuzes maken, waardoor meeleven lastig wordt. Wat overigens een eerste voorwaarde is voor een feelgood-einde, dus schrap dat ondertussen ook maar. Wat overblijft is een enigszins vermakelijk, maar tegelijkertijd ook verspeelde poging om iets te zeggen over entertainmentjournalistiek. Recensies waren overigens lang niet zo negatief, dus ik ben benieuwd wat er in de goody bag zat.

Gisteravond de work in progress print gezien in New York, onderdeel van het New York Film Festival. Martin Scorsese was zelf aanwezig om te benadrukken dat de 3D nog niet klaar was (film werd wel in 3D getoond, maar duidelijk niet foutloos), de film nog kleurcorrectie moest ondergaan, CGI niet altijd voltooid was (20% moest nog) en dat de score deels nog gebruik maakte van de demo's met 'tijdelijke instrumenten'. Ondanks dit alles, gaf de print een bijzonder goed beeld van hoe de film eruit gaat zien.

En, ja, Hugo is echt een familiefilm, inclusief 'grappige' dieren, slapstick humor en sentimenteel einde. Maar het is ook (en hier wordt duidelijk waarom Scorsese het wilde maken) een liefdesbrief aan de historie van film en filmmaker Georges Melies in het bijzonder. Die overigens ook wordt opgediend als personage. Wordt lastig om te verkopen, want een groot deel van de film zal niet begrepen worden door de jongelingen in het publiek.

Technisch ziet de film er verder prachtig uit, waarbij vooral genoten kan worden van de (CGI) straten van Parijs, de goed neergezette sfeer, het prachtige camerawerk en een leuke rol van Sacha Baron Cohen (en cameo's van Leonardo DiCaprio en Christopher Lee). Want, ja, regisseren kan Scorsese wel. Het is alleen jammer dat enkele subplots niet goed uitgewerkt worden, zoals de vader van Hugo en wat er met hem gebeurt. En dat de humor nooit echt grappig wordt, kennelijk nog lastig voor de geestelijk vader van Taxi Driver en Raging Bull.

Ook het Amerikaanse publiek was niet onverdeeld enthousiast, en had vooral moeite met de lengte (een normale 2 uur, overigens) en het tempo, dat zou slepen in de 2e akte. Tja, dat vond ik dan weer niet. Laten we vooral hopen dat de film in deze lengte overeind blijft, want het de tijd nemen voor het mysterie vond ik dan wel weer fijn. Al met al een film die zich bij lange na niet zal kunnen meten met andere Scorsese's, maar wel 2 uur blijft boeien.

Robert Benton jongleert in The Human Stain met de relatie tussen Hopkins en Kidman in het heden, en de rassenkwesties in het verleden, neergezet door o.a. Wenworth Miller. En waar het eerste koppel zonder meer het beste acteerwerk aflevert (met name Kidman) is het juist de rassenkwestie die eruit schiet op plotniveau.

De combinatie werkt daarentegen wat minder; het is duidelijk dat alles, inclusief de ex van Kidman en tevens Vietnam veteraan, plottechnisch en thematisch met elkaar verbonden is, maar waar de diverse lijnen elkaar ongetwijfeld perfect versterkten in romanvorm, zorgt het in de filmversie voor een fragmentarisch verloop.

De film vloeit niet lekker en is daarmee een slaaf (no pun intended) aan het bronmateriaal; de omissie van net wat verrijkend materiaal had er mogelijk voor gezorgd dat Benton meer tijd had voor de daadwerkelijk interessante passages van Roths zonder meer sterke verhaal.

Is het dan niet een zegen dat juist veteranen Kidman en Hopkins de show stelen, terwijl Wentworth onderdoor gaat aan een imitatie van Hopkins, en zo toch nog op elk moment blijft boeien? Niet helemaal, want uiteindelijk voelt de film aan als een te groot verhaal voor zo'n beperkte speeltijd. Had er dan nog een uur aan vast geplakt. 3*

Met Hunger bereikt Steve McQueen met een minimale aanpak een maximaal resultaat. Door de hongerstaking van Bobby Sands te tonen met nauwelijks dialogen ontstaat enerzijds een hypnotiserende film over de schrijnende situatie in Britse gevangenissen, anderzijds kan beargumenteerd worden dat de politieke doelen waar Bobby voor streed onderbelicht blijven. Toch raakt de film wezenlijke punten aan (via de discussies over radio en tv die slim door de film verwerkt worden, maar ook het 22 minuten durende interview, bijzonder indrukwekkend geacteerd door met name Fassbender).

In de eerste plaats is Hunger echter vooral een menselijk portret, over de extremen waartoe men in staat is om maar een stem te hebben in een verdorven maatschappij en de rechtvaardiging daarvan: hoe ver mag je gaan om te zorgen dat er naar je geluisterd wordt, of moet je op een gegeven moment berusten? De feiten worden getoond, maar conclusies worden niet getrokken.

Door dit gegeven nauwelijks in een context te plaatsen, benadrukt McQueen het feit dat dit niet de enige hongerstaking is; Bobby is geen uniek geval, het gaat om het principe. Dat is een risico, gezien niet iedere kijker gemotiveerd zal zijn dit alles achter de film te zoeken. Hunger geeft niettemin aan het begrip 'hongerstaking' weer een gewicht. 4*

Momenteel heerst veel discussie over het politieke standpunt van The Hurt Locker. Hoewel de mannen zelf niet praten over liberale of conservatieve zaken en de film daarmee in dezelfde lijn ligt als Ridley Scott's moderne oorlogsfilm Black Hawk Down ("Once that first bullet goes past your head, politics and all that shit just goes right out the window"), zorgt met name het laatste shot voor hevige discussies. Ikzelf zag Kathryn Bigelow's film zoals vrijwel alle andere moderne oorlogsfilms van de laatste tijd, namelijk als een die weliswaar de noodzaak toont, maar tegelijkertijd de zinloosheid.

Niettemin ligt de focus zodanig op het beperkte blikveld van een bom-eliminatieteam, dat een dergelijke discussie in wezen nauwelijks relevant is. The Hurt Locker laat zien wat waarschijnlijk het zwaarste beroep is dat je je maar kunt voorstellen. Het Hoe krijgt hierin volop aandacht, het Waarom wat minder. Enerzijds is een dergelijke mate van onuitgesproken suggestie wel fijn (niet alles moet uitgekauwd worden), maar anderzijds lijkt het de film wat oppervlakkig te houden.

Datzelfde oppervlakkige ligt ook op het emotionele vlak. Uiteindelijk viel het meeleven me wat zwaar en is de film vaak niet veel meer dan een aaneenschakeling van suspense scènes waarin die bom zo spoedig mogelijk ontmanteld moet worden en alle variaties die je hierop kunt bedenken. Met name door de documentaire-achtige cinematografie en het zeer sporadische gebruik van een atonale muzikale score (die meer tegen sound-design aanhangt) zijn deze momenten zeer effectief, maar zorgen niet voor de werkelijke beklemming. Hiervoor mist het emotionele element.

Het onevenwichtige tempo van de film geeft niettemin een (naar ik aanneem) realistisch beeld van het militaire leven in Irak. Het ene moment filmt Kathryn een luidruchtige schietpartij, het volgende moment een soldaat die 10 minuten lang in opperste concentratie iemand onder schot moet houden, zonder zich iets aan te trekken van de vlieg die over zijn oog loopt.

Dat The Hurt Locker momenteel zoveel aandacht krijgt van de Academy, valt vooral te verklaren door het bijzonder actuele thema. Ja, de film is zeer vakkundig gemaakt en vervalt slechts sporadisch in sentimentele scènes. Maar nergens voelt het speciaal aan en uiteindelijk overheerst het gevoel dat je iets mist, wat nog eens versterkt wordt door het ontbreken van een nieuwe boodschap. The Hurt Locker toont uiteindelijk weinig dat we nog niet wisten en is daarmee net zo sterk als Black Hawk Down. En die kreeg uiteindelijk ook geen grote Oscar toebedeeld.