Opinions

Hoe krijg je een goede acteerprestatie geperst uit een man die geen andere karakters kan neerzetten? Juist, laat hem zichzelf spelen. In JCVD doet regisseur Mabrouk El Mechri precies dat met Jean Claude van Damme in een komische thriller die meer Jean Pierre Jeunet is dan John Woo.

Alleen al dit gegeven zorgt voor enkele vermakelijke momenten (het gesprek over Woo; Seagal die hem zijn nieuwste project heeft afgepakt), maar hoogtepunt is die monoloog van Van Damme waarin hij de vierde muur doorbreekt en openlijk over de dieptepunten uit zijn leven praat (drugsgebruik; onrecht van het beroemd zijn, etc.). Een soort bekentenis, die niet helemaal werkt, maar niettemin een extra vleug originaliteit aan het geheel geeft.

Dat, samen met de prima visuele stijl (duidelijk geïnspireerd op Jeunet) en enkele andere aardige vondsten compenseren voor het wat magere verhaal en het feit dat het nergens echt grappig noch spannend wordt. Misschien is JCVD dan ook niet helemaal geslaagd, maar vermakelijk is het wel. 3.5*

Nadat ik ooit een uitgebreid artikel las over de Dune versie van Jodorowsky die nooit was, verreikt met veel waanzinnig concept art, heb ik het altijd jammer gevonden dat dit project geen doorgang heeft gehad. Dat is na het zien van deze documentaire flink bekoeld. Jodorowsky komt over als een man die graag zichzelf wilde verheerlijken met een “meesterwerk dat de wereld veranderd”, maar leek verder niet heel geïnteresseerd in Herbert’s Dune. “I rape Herbert, I rape him! … But with love”. Opvallend weinig wordt er in de documentaire gesproken over het verhaal van Dune, de filosofie en thema’s erachter, de uitdaging om zo’n veelomvattend werk te vertalen naar het witte doek. In plaats daarvan wordt er vooral gepraat over het ego van Jodorowsky en de meest bizarre plannen. Dali en Jagger worden puur spontaan bij het project getrokken, terwijl zijn redelijk onervaren zoon de hoofdrol wel op zich zou kunnen nemen. Al met al komt dit over als een project dat van begin af aan al gedoemd was om te mislukken.

Misschien is het centrale idee van Jumper (kereltjes die zichzelf kunnen teleporteren over de gehele wereld) leuk genoeg om een spectaculaire film neer te zetten, maar omwille van budgetproblemen en studioconflicten is het een afgeraffeld zooitje geworden.

Waar het precies fout ging is niet helemaal duidelijk; zat de karakter- of afgeraffelde mythologie-ontwikkeling nog wel in het script, en is het na de studiobemoeienissen op de montagetafel blijven liggen, of was het geheel van begin af aan al geschreven als simpel tieneravontuurtje zonder ambitie een publiek te bereiken van boven de 14?

Het eindresultaat doet sterk dat laatste vermoeden; schijnbaar cruciale karakters (zijn moeder...) komen en gaan weer, in een verhaal dat letterlijk niets om het lijf heeft en vooral aandoet als een snelle proloog voor een meer spectaculaire sequel. Bovendien neemt het irritant grote sprongen met de logica en wordt er van de kijker verwacht vooral niet na te denken over de acties van zijn personages.

Komt nog eens bij dat Christensen een dergelijke film niet kan dragen (Jumper zou zijn status van actieheld bevestigen, maar sindsdien is hij niet meer in de schijnwerpers geweest) en kan ook de rest van de cast maar niet overtuigen. Pijnlijk om dan te zien dat de film op zo'n duidelijke cliffhanger eindigt, terwijl de makers nooit de gelegenheid zullen krijgen om hun verhaal af te maken. Tsja. 2*