Opinions

Vóór de release van de film heeft studio Columbia TriStar lang lopen zeulen met de print langs andere regisseurs. Of zij niet een alternatieve cut konden leveren. Aan het eindresultaat valt af te zien waarom; Julie Taymor loopt diverse belangrijke Amerikaanse gebeurtenissen uit de jaren '60 af aan de hand van vele Beatles songs, wat niet altijd voor een even rechtlijnig verhaal zorgt.

Het verhaal, waarbij we een rijk scala aan personages volgen langs o.a. de rassenoorlogen in New York, de Vietnam oorlog en de protestacties daartegen en natuurlijk Uncle Sams enlistment of fresh meat, is daarbij logischerwijze een slaaf aan de historie en de liedjes. Ietwat geforceerd, dus, maar wel een treffend portret van deze periode.

Julie Taymor zet hier echter zulke waanzinnige muzikale segmenten tegenover, dat je geneigd bent om haar gebrek aan coherentie te vergeven. De combinatie van feilloze montage op de muziek; surrealistische, psychedelische beelden (vaak zeer inventief, zoals het CGI gebruik in I Want You) en mooie nieuwe versies van de Beatles nummers, waarbij ze af durft te stappen van oorspronkelijke instrumentaties en er een nieuwe draai aan geeft (het anders zo flamboyante I Wanna Hold Your Hand verrast door de breekbare emoties die het plots weet op te roepen), maakt van Across the Universe een audiovisueel feest.

Hoewel het meeleven met de personages door de problemen van het verhaal bemoeilijkt wordt, geeft het toch kippenvel als Hey, Jude tegen het einde wordt ingezet, en wist zelfs All You Need is Love (een nummer dat Robert ten Brink toch echt voor mij verpest heeft) een glimlach op te roepen. Hoogtepunt is echter Strawberry Fields; het bombarderen van Vietnam met aardbeien is absoluut een "wow" moment.

Bekijk Across the Universe met name als portret van een bewogen periode, in een visuele vormgeving met een mooie dosis symboliek en expressionisme. Want wanneer beoordeeld als reguliere film/musical laat hij, met name door de door Taymor gekozen vorm, inderdaad te wensen over. 4*

Door Adventureland in de jaren '80 te situeren zijn we in een klap verlost van de irritaties van de moderne romantische komedie: geen afspraakjes via Facebook, heen en weer sms'en over die-en-die, telefoonmontages van verliefde tieners of verraderlijke e-mails. Er was iets fijn eenvoudigs aan deze tijd, wat overstraalt op het plot. Bovendien geeft het regisseur Mottola de gelegenheid muziek te gebruiken van Judas Priest en David Bowie, wat nog altijd mijn voorkeur heeft boven Lady Gaga en Rihanna. Jeweetwel, hippe moderne muziek die een maand na de premiere al pijnlijk gedateerd zijn.

Wat Adventureland dan weer mist zijn echt leuke dialogen of memorabele personages. Het kabbelt allemaal een beetje van de ene (mild) amusante gebeurtenis naar de ander, totdat het (zoals het genre dicteert) plichtmatig vervalt in vervelend voorspelbare situaties. Pas dan valt het op dat Mottola het nergens echt voor elkaar krijgt om zijn jaren '80 setting in te zetten voor een ultiem fijne sfeer. Het is er simpelweg. Dat de vrouwelijke hoofdrollen nergens van het scherm spatten en Eisenberg ook al een wat saaiig personage neerzet, helpt ook niet.

Had toch minstens gehoopt op een sfeertje dat bleef hangen na afloop, maar Adventureland is een klein uurtje later alweer verdwenen. Prima zaterdagavond vermaak, maar d'r had meer in gezeten.

Steven Spielberg heeft 't 'm weer geflikt. Hoewel ik nooit enige affiniteit met Kuifje heb gehad en tot nu toe zeer weinig had met de motion capture techniek, is The Adventures of Tintin een fantastisch meeslepend avontuur die je op technisch vlak geregeld de mond doet openvallen. En hoewel de trailers hier geen recht aan doen, is Tintin de eerste motion capture animatiefilm die volledig wérkt.

Vanaf het eerste shot is het al duidelijk: het dode-ogen-probleem is opgelost, karakters zijn gedetailleerd tot aan gezichtshaartjes en poriën en bewegingen gaan soepeler dan ooit. Daar komt nog eens bij dat Spielberg als eerste regisseur werkelijk zijn camera de vrije loop laat gaan; talloze 'onmogelijke' maar zeer inventieve camerastandpunten, prachtige scèneovergangen en een bravura scène die onmiddellijk te boek staat als beste van het jaar (een wilde motorachtervolging door een druk bevolkt dorp en langs een doorbrekende stuwdam - in een enkele take en met slechts 1 camera).

Wat meteen opvalt is het waanzinnige oog voor detail - focus je op een deel van een scène dan mis je geheid kleine zaken op de achtergrond of andere visuele grappen - en de groots opgezette setpieces die alleen Spielberg nog kan afleveren. Nog eens aangevuld met prachtig sfeervolle omgevingen, een geweldige score van John Williams (dit keer zonder direct duidelijke thema's, maar niettemin eentje die wel degelijk ingenieus in elkaar steekt) en enorm leuke humor. Lang geleden dat ik herhaaldelijk hardop heb gelachen in de bioscoop.

Dat de film ondertussen barstensvol onwaarschijnlijke toevalligheden en ongeloofwaardigheden zit zien we graag door de vingers. Bovendien krijg je geen enkele tijd om je hier druk om te maken, want het verhaal schiet voorbij. Spielberg is terug en levert het meeste plezier af dat je maar in de bioscoop kunt hebben. Gaat. Dat. Zien.

Met fenomenale production design, geschoten met groothoeklenzen die het geheel een epische aanblik geven, toont Milos Forman met Amadeus in de eerste plaats de destructieve krachten van jaloezie en afgunst.

F. Murray Abraham zet op briljante wijze Salieri neer (norsig en gefrustreerd op middelbare leeftijd, berouwvol en tragisch in zijn laatste levensjaren), een man in constante tweestrijd tussen zijn torenhoge bewondering voor Mozart en zijn eigen frustratie dat hij zelf deze hoogten nooit heeft kunnen bereiken. Dat Wolfgang zelf dan nog zo'n adolescente puber is (tevens geweldig neergezet door Tom Hulce, die ondanks de kinderlijke arrogantie van Wolfgang het voor elkaar krijgt om hem bijzonder sympathiek te maken), helpt niet bepaald.

Het spel tussen deze twee mannen wordt ondersteund door de beroemde muziek, waarbij met name het Requiem in de laatste akte een overweldigende indruk maakt. Maar bovenal is Amadeus een meesterlijke biografie doordat het onderwerp niet biografisch wordt benaderd; Salieri staat centraal en via zijn innerlijke strijd met Mozart worden menselijke emoties verkend. Dat zijn object van affectie net een van de meest geniale componisten ooit betreft, zorgt alleen maar voor het prachtige audiovisuele schouwspel. 4.5*

Net als Woody Allen, is ook Brits filmmaker Mike Leigh (68) nu in de laatste fase van zijn carrière terechtgekomen waarin hij vooral terugkijkt op het leven. Als een goed observator van de middenklasse voert hij personages op die zowel gelukkig oud zijn geworden (Tom en Gerri) als figuren die (te laat) realiseren dat ze niet gelukkig zijn in het leven (Mary).

Gelukkig is Leigh ook een subtiel regisseur en kan hij dit duidelijk maken via keukentafel gesprekken tussen personages die elkaar lang genoeg kennen om aan een half woord genoeg te hebben, waardoor onderliggende emoties duidelijk merkbaar zijn maar er nooit dik bovenop liggen. De cast brengt deze personages verder tot leven, perfect in balans tussen stereotype en levensecht tragisch.

Kleine gebeurtenissen worden al snel 'big deals' in deze fijne 'slice of life', maar hoe subtiel geschreven en goed geacteerd Another Year ook is, het is tegelijkertijd nergens echt mooi, grappig of zelfs opmerkelijk. Gewoon. Fijn. En lichtelijk deprimerend. Goh. We worden allemaal uiteindelijk oud. Tja. Wellicht is dit ook meer het soort film dat ik over 40 jaar nog eens moet kijken.

Antichrist is niet voor iedereen. Visueel is het geheel erg mooi en bij vlagen zelfs adembenemend, waarbij de extreem-slowmo en sterk gestileerde beelden van het bos tegelijkertijd een poëtische pracht uitstralen als een beklemmende dreiging (met een heerlijk laag, mediterend tempo), maar inhoudelijk is het een vervreemdende combinatie tussen psychologisch drama en religieuze symboliek.

Hoewel de wijze waarop de trauma's van Hij en Zij gepresenteerd worden (middels horrorfilm-stijlmiddelen en haast demonische manifestaties van dieren) aanvankelijk de innerlijke demonen van de personages sterk weergeven, kan Lars de bij vlagen beklemmende sfeer niet vasthouden en mis je bovendien een emotionele binding met de personages. De uitzinnige laatste akte voelt daardoor aan als slechts een opeenvolging van (gruwelijke) handelingen, maar mist de impact waarop wordt gemikt. Tegelijkertijd wordt het satanische karakter van de film onbevredigend uitgewerkt.

Hoewel Von Trier ongetwijfeld diepere psychologische waarheden in zijn film gestopt heeft, wil het nooit mengen met de overdaad aan (geforceerde) symboliek en beklijft het frustrerende gevoel dat je niet kunt bevatten wat hij eigenlijk wilde overbrengen. Dan blijven alleen de prachtige beelden en het sterke spel van de cast over (en toch stiekem dat gevoel dat je een intrigerende film gekeken hebt die meer herbergt dan je er aanvankelijk in ziet). 3*

Away We Go lijkt alleen thematisch aan te sluiten op het oeuvre van Sam Mendes met wederom een kijk op het Amerikaanse gezinsleven. In toon, humor, dialogen en sfeer is het echter op en top Dave Eggers wat mij, als fan van A Heartbreaking Work of Staggering Genius, zeer aangenaam verraste.

Wat makkelijk een sentimentele, flauwe film had kunnen worden, is dankzij Eggers een zeer fijn verhaal met scherp geschreven personages. Cruciaal zijn de twee hoofdpersonen hele fijne, leuke mensen, waardoor de laatste akte niet mierzoet maar heerlijk feelgood uitpakt.

De uitstekende verzameling acteurs maken het plaatje af, wat compenseert voor het feit dat Mendes (die zijn doorgaans strakke manier van filmmaken inwisselt voor een zeer losse sfeer) eigenlijk grotendeels onherkenbaar blijft. 4*