Opinions

Nadat Brett Ratner emotieloos de karakters van Bryan Singer afslachtte in The Last Stand en Wolverine een zo mogelijk nog grotere flop bleek, was het niet moeilijk voor Matthew Vaughn om weer leven te blazen in deze op sterven na dode franchise. Bovendien had hij met Stardust en het bovengemiddelde Kick-Ass ervaring op kunnen doen met de comicbookstijl, wat hij voor First Class op een meer volwassen niveau tilt.

Wat gek is om te zeggen, want X-Men: First Class is grotendeels een film over jongeren en hoe zij leren zichzelf te accepteren. En daarmee keert Vaughn weer terug naar die boodschap van acceptatie (jezelf, en elkaar), dit keer wat minder op de achtergrond en meer in-your-face, maar gelukkig niet al te geforceerd. Het belangrijkste is de vriendschap tussen Xavier (een prima spelende McAvoy) en Eric (een nog beter spelende Fassbender) die, mede dankzij beide acteurs, behoorlijk uit de verf komt.

First Class slaagt er dan ook in om zo'n zeldzame prequel te zijn die zijn opvolgende films qua verhaal en karakterontwikkeling niet te schande maakt. Wat niet wil zeggen dat het een foutloze film is: de actiescenes zijn geregeld rommelig, diverse scènes stinken naar een compromis tussen regisseur en studio en de muziek is met name in de eerste helft te zeer aanwezig op verkeerde momenten. De prima mix tussen popcornzomerfilm en net wat meer diepgang maakt echter een hoop goed.