Opinions

Een heerlijk frisse film met goede muziek, die een perfect balans houdt tussen drama en humor. Met maffe personages weet Braff aardig zware onderwerpen en filosofien aan te snijden. Het is dan ook jammer van dat abrubte einde, waarin hij ineens zo nodig op dat recchtlijnige spoor van een typische genrefilm lijkt te moeten springen. Van mij mocht hij namelijk nog wel eventjes een half uurtje door gaan. Wat makkelijk een 4 sterren film had kunnen zijn, nu toch 3.5*

Wat de werkelijke achtergrond van het meisje met de parel is zullen we nooit weten, maar Webber creëert met zijn verfilming van het boek Girl With a Pearl Earring een mooie illusie. Dit doet hij met veel oog voor belichting en aankleding, wat uiteraard niet over het hoofd gezien mag worden wanneer Johannes Vermeer een van je onderwerpen is.

Scarlett Johannson trekt echter op natuurlijke wijze alle aandacht; bleek en zonder make-up, maar desondanks knap, introvert en bijzonder breekbaar gespeeld, ver verwijderd van het modepopje dat ze kan zijn. De film draait om haar, niet om de wereldberoemde schilder.

Het zorgt voor een fijn niets-aan-de-hand drama dat weet te intrigeren en door de mooie plaatjes indruk wekt, maar nergens echt opmerkelijk is. 3.5*

David Fincher levert met The Girl With the Dragon Tattoo een slaafse adaptatie af van Stieg Larsson 's boek. Niet dat zijn verfilming het bronmateriaal letterlijk overneemt, maar de steken die hij door zijn beperkte medium moet laten vallen zijn opvallend duidelijk, waarbij zelfs (of: vooral?) zij die het boek niet gelezen hebben merken dat zaken worden afgeraffeld.

Die steken zitten met name in de karakterontwikkeling (relatie tussen Lisbeth en Mikael) en laatste akte (in de laatste 10 min. ontspoort de film volledig, ongetwijfeld om nog net een punt uit het boek mee te kunnen pakken). Waarschijnlijk is de studio deels de boosdoener. De eerste cut van Fincher was immers 3 uur, maar noodgedwongen moest hij er 20 minuten uithalen.

En waar Fincher met Se7en bewust de valkuil van het stereotypische thrillereinde wist te ontwijken (good guy versus bad guy confrontatie inclusief spontane biecht) trapt hij er hier volop in, waarbij de bad guy alleen al dankzij doorzichtige casting niet moeilijk te raden is. En dat terwijl hij eerder Kevin Spacey zo geniaal geheim wist te houden.

Komt nog eens bij dat zijn thriller een teleurstellend studiocompromis blijkt op het vlak van rauwheid en intensiteit. Hoewel enkele scènes eruit springen in valsheid, zijn ook deze vooral suggestief (de studio liet Fincher een cruciale scène opnieuw draaien omdat hij te intens zou zijn) en is de algehele toon van de film opvallend luchtig (gevatte oneliners kende Se7en volgens mij niet) en netjes. Echt beklemmend is het nergens.

Niet dat het allemaal slecht is. Rooney Mara zet een geloofwaardige Lisbeth neer, Daniël Craig speelt prima en Yorick van Wageningen is lekker gemeen (hoewel, bizar genoeg, slechts de helft van de cast besloot om te spelen met een Zweeds accent - en dat is exclusief Zweed Stellan). Het probleem is alleen dat juist David Fincher deze remake leidde zodat hij zijn auteurstempel op het project kon drukken, en hoewel je aan de muziek en gekozen lenzen zijn hand kunt zien, had deze US remake verder door ieder ander gemaakt kunnen worden. Zijn gebruikelijke kwaliteit, dat beetje extra, mist.

Steven Soderbergh leverde met The Good German niet zomaar 'een zwart/wit film' af - de Golden Age stijl zit 'm ook in de belichting, decors, de gebruikte lenzen en het feit dat het volledig in de studio is opgenomen, in 4:3 formaat, en (dankzij Thomas Newman) in de ingenieuze muziek die geen compromis maakt met moderne filmscoring.

Maar helaas weet het verhaal nooit te pakken en versmelt van de voornaamste acteurs alleen Blanchett met de gekozen stijl, waardoor het geheel aanvoelt als niet veel meer dan een stilistische gimmick. Wel eentje die tot in de puntjes verzorgt is, maar uiteindelijk niet de verwachtte indruk achter laat.

De film is daarmee een fijn en zeer bewonderenswaardig experiment zoals meerdere regisseurs zouden moeten ondernemen, maar eentje zonder enige emotionele zeggingskracht. En dat is toch jammer. 3.5*

Wat is de rol van de journalistiek? Wat is de invloed van commerciële partijen hierop? En, wellicht de belangrijkste vraag, wat is de invloed van het grote publiek op wat het te zien krijgt? George Clooney stipt deze vragen aan in een historisch portret over een tijd waarin je nog gecensureerd kon worden op je politieke overtuigingen. Tenminste, indien je communistisch was.

Good Night, and Good Luck is een emotioneel afstandelijke film, maar desalniettemin een interessante, die geen tijd verdoet met thema's uitkouwen of antwoorden geven op gestelde vragen. Als het een duidelijk punt maakt, dan is het dat televisie méér moet bieden dan dom amusement. Een principe dat ook opgaat voor de film zelf.

Verder een erg sterke rol van David Strathairn en een mooi neergezette, rokerige jaren '50 sfeer, waarbij de keuze voor archiefbeelden een fijne authentieke sfeer aan het geheel verleent. Netjes.

Soms zijn alleen al de intenties van een film voldoende bewonderenswaardig om er op voorhand al een dikke voldoende aan te geven. En in nog minder gevallen is de film inhoudelijk ook nog eens een knap staaltje filmmaken. The Great Dictator voldoet aan beide beschrijvingen.

In de laatste akte, wanneer Charlie Chaplin de 4e muur doorbreekt en zich wendt tot de kijker, wordt maar al te duidelijk waarom hij zijn film wilde maken. In een ontroerende, oprechte monoloog pleit de komiek voor de noodzaak om zelf na te denken, en niet de kudde schapen te volgen. Dat deze speech vervolgens door criticasters is afgedaan als communistische propaganda bewijst alleen maar zijn punt.

Dat Chaplin zijn aanklacht tegen Hitler en dictatorschap of all places in Berlijn in premiere wilde laten gaan, dwingt nog meer respect af. Hij wist precies welk publiek deze boodschap moest meekrijgen, ook al moest hij zijn werk hiervoor het hol van de leeuw in brengen. Helaas is The Great Dictator verbannen in Duitsland tijdens de Nazi periode, maar zijn vastberadenheid om de oorlog te beëindigen (of minstens te verkorten) behoort tot de beste voorbeelden van wat film, of kunst in het algemeen, zou kunnen bereiken

Dat zijn publiek zou luisteren naar zijn laatste speech, krijgt hij voor elkaar in de daaraan voorafgaande 2 uur. Hoe hij het voor elkaar krijgt om het dictatorschap belachelijk te maken, zonder de ernst van de situatie en ellende voortkomend uit dit dictatorschap schade aan te doen, is geniaal en ongeëvenaard.

Bedenk daar nog eens bij dat Dictator is gemaakt in een periode dat men satire op deze schaal nog niet kende (afgezien van de karikatuur en spotprent in de krant) en dat Chaplin nog niet eerder een 'talkie' had gemaakt. Dan kan het alsnog zo zijn dat de humor je niet helemaal ligt (deze varieert van flauwe grapjes tot geniale vondsten), maar als film en geplaatst in zijn historische context is The Great Dictator onaantastbaar.

Grizzly Man is het portret van een arrogante, maar eenzame man die de natuur in trok om betekenis te geven aan zichzelf. Of, om zichzelf te vinden. Dat Herzog in de laatste akte benadrukt dat de dieren vrijwel geen interesse tonen voor hem, noch dat hij dit zelf door heeft, benadrukt dat Treadwell minder betrokken was bij de natuur dan hij doet overkomen.

Wat Grizzly Man interessant maakt, is dat het juist Werner Herzog is die besloten heeft hem als onderwerp voor zijn documentaire te nemen. Zelf ook niet vies van een death defying act op zijn tijd, zijn zijn observaties en meningen over Treadwell inzichtelijker dan een interview met Herzog zelf. Zijn eigen kritische kanttekeningen bij Treadwell's gemaakte keuzes, zorgen er gelukkig voor dat het geen verheerlijking van de persoon betreft. We hoeven hem niet aardig te vinden, de boodschap is zelfs dat hij nooit zo dicht bij de beren had mogen komen. Een cautionairy tale van het meest extreme soort.

Die sfeer hangt dan ook meteen boven de gehele documentaire, waardoor het regelmatig de schijn heeft van ramptoerisme. Zeker tegen het einde toe, wanneer wordt benadrukt dat we kijken naar beelden uit de laatste uren van Treadwell, de plek waar hij gestorven is, of de bewuste beer die het gedaan heeft, laat staan de lijkschouwer die tot in detail vertelt hoe het moet zijn gegaan, lijkt het bestaansrecht van de documentaire meer een zieke fascinatie voor een persoon die binnen korte tijd uit elkaar gereten wordt, dan een docu over een persoon met diepere psychologische lagen.

Echt gelaagd is Grizzly Man dan ook niet, het is gewoon een portret van een man in zijn eigen wereld. En zijn waanideeën. Dat hij het met de dood heeft moeten bekopen, en dat tot op het laatste moment gefilmd heeft, zorgt helaas voor de grootste populariteit.