Opinions

Het pulpy verhaal met voorspelbaar verloop is niet waarom je Killer's Kiss, Kubrick's eerste 'echte' film (na zijn documentaire The Day of the Fight en eerste vingeroefening Fear and Desire) kijkt; het meest interessante aan dit noir mysterie zijn Stanley's voorzichtige schreden in de filmwereld.

Zichtbaar experimenterend met camera, belichting en editing, is het vooral leuk om de man die ooit een meestercineast zal worden zo te zien klungelen. Ook al is het niet echt geklungel, want zijn vertelling vol stereotypes bevat wel lekker veel sfeer uit het jaren '50 Brooklyn en Manhattan, golden age filmmuziek met jazzy invloeden en lekker theatraal acteerwerk om het plaatje af te maken.

Hoewel Killer's Kiss weinig kenmerken vertoont van de bekende latere Kubrick, ademt het vooral zijn pre-regisseur leven uit: New York, bokswedstrijden, noir-fotografie: het is allemaal aanwezig. Zo simpel, recht-door-zee en pretentieloos zullen we hem hierna niet veel meer tegenkomen, maar het is toch wel (meer nog dan The Killing) een lekker 'klassiek' filmpje.

Door een verhaal op te voeren dat zich afspeelt binnen een claustrofobische ruimte, met een beperkt aantal personages en effectieve trucs (het geleidelijk aan overschakelen van klinisch licht naar een duistere ruimte; de geniale score van componist Brian Tyler die werkelijk onder de huid gaat zitten) weet Liebesman een intense ervaring neer te zetten, ook al speelt niet elke acteur even sterk en laten de dialogen te wensen over.

Maar waar dit zich vooral scheidt van de meer simpele films als CUBE en SAW, is dat THE KILLING ROOM dit alles opzet om tot een verontrustende politiek-sociologische conclusie te komen waar meer waarheid in zit dan het experiment zelf. De films met elkaar vergelijken is dan ook te simpel.

Dat THE KILLING ROOM veel kritiek te verwerken kreeg dat het ongeloofwaardig zou zijn dat de Amerikaanse overheid zich daadwerkelijk bezig houdt met dergelijke praktijken is dan ook onterecht (al zijn we Quantanamo Bay misschien alweer vergeten?). De uiteindelijke boodschap van de film is immers maar al te aannemelijk en iets waarvoor we moeten waken. Misschien wel de meest verontrustende post-9/11 film die ik heb gezien.

Typische film die het goed doet bij een groot publiek. The King's Speech heeft een heldere probleemstelling die via een rechtlijnige structuur voortkabbeld naar een onvermijdelijke triomf in de slotakte. Colin Firth zet 'Bertie' innemend neer waardoor er aardig meegeleefd kan worden, Geoffrey Rush kan goed overweg met spitsvondige oneliners, het script is prima en de fotografie valt op door hier en daar een opvallende kadrering van de personages en het mooie Britse landschap. En dat is het wel: een charmant filmpje die zowel een stukje geschiedenis meegeeft als stotteraars een nieuwe held voorschoteld, waarbij er verder geen risico's genomen hoefden te worden. Dat de Oscars deze aanvankelijk kleinschalige film oppikten was een gelukstreffer voor de betrokkenen, maar verrastte verder niemand.