Opinions

Bret Easton Ellis blijft maar hetzelfde verhaal vertellen. Over jonge mensen in L.A. die succes nooit zullen kennen, ongelukkig zijn, een onbestemd gevoel hebben en lusteloos door het leven gaan waardoor zij zich proberen te bevredigen met het manipuleren van de mensen om hen heen, vanwaaruit een soort realistische sociohorror moet ontstaan. THE CANYONS maakt hetzelfde punt als Ellis' boeken LESS THAN ZERO en IMPERIAL BEDROOMS, maar dan in uitgedunde vorm voor het medium Film.

Ondanks de ophefmakende seksscènes (maar eigenlijk alleen het feit dat de hoofdpersonen uit de kleren gaan) is THE CANYONS behoorlijk tam, zowel qua tempo als qua thema. Echt bijtend is de boodschap van Bret al lang niet meer (we wéten dat dit soort mensen bestaan), het wordt nu alleen gebracht met middelmatige acteurs (zowel Lohan als Deen hebben zo hun momenten, maar de enige indruk die ze maken komen voort uit het contrast met hun tenenkrommende scènes van eerder in de film). Bovendien zijn de personages (zoals gebruikelijk bij Ellis) zo unlikeable dat het je werkelijk niet kan schelen wat er met hen gebeurt, maar tegelijkertijd lieverdjes vergeleken bij de karakters in de romans van Ellis.

Gezien THE CANYONS grotendeels dialooggedreven is waren de dialogen toch hét punt waarop de film eruit had kunnen, nee, móeten springen, maar ook hier schiet het geheel behoorlijk tekort. Een scène waarin Christian een gesprek aangaat met zijn psychiater (Van Sant) fungeert eigenlijk alleen om de laatste stukjes Ellis-cliches op het personage te plakken (uiteráárd heeft hij een problematische verhouding met zijn vader) maar het komt niet veel verder dan dat. Verder worden er vooral gesprekken gevoerd door personen die er met hun hoofd niet bij zijn omdat ze meer aandacht hebben voor hun smartphones dan hun gesprekspartners. En ja, dat is het punt ook, maar het levert weinig interessante cinema op.

Het rustige tempo (vergeet de trailers, dit heeft werkelijk niets met een 'acid-trip' te maken), de sfeervolle shots van verlaten bioscopen en een vaag gevoel van mysterie voortkomend uit de dubbele agenda's van de personages zouden de film nog vermakelijk moeten maken, maar het is allemaal te weinig en, inderdaad, te tam. Het komt maar niet op gang. Tegen de tijd dat de karakters een béétje beginnen door te draaien is het alweer praktisch afgelopen. Voor een film die is geproduceerd buiten het studiosysteem om zou je toch meer van Bret Easton Ellis verwachten.

THE CANYONS is uiteindelijk niet veel meer dan een beetje LESS THAN ZERO, een momentje AMERICAN PSYCHO(-light) en een snufje IMPERIAL BEDROOMS. Maar waarom zou je dan niet gewoon die boeken lezen? Of gewoon één daarvan (hint: die met de Psycho).

Je hebt regisseurs die voor hun remake het origineel bij voorkeur uit de weg gaan om een geheel nieuwe versie neer te zetten. En dan heb je filmmakers die met hun eigen versie een hommage leveren aan het eerdere werk. Scorsese's Cape Fear is er vooral een van het tweede soort, waarbij de sterk aanwezige originele Herrmann score alsook de cameo's van de voormalige hoofdrolspelers zijn eigen versie veranderen in een thriller met een knipoog. Zo'n thriller die zich er sterk van bewust is dat het een thriller is.

Voeg daar Scorsese's eigen gotische stijltrucs aan toe (fades naar rood, negatieve beelden, schuine camera's a la Carol Reed), sterk overacting van de cast en een main titles waarvoor Saul Bass mocht opdraven, en het wordt nog lastig om Cape Fear serieus te nemen als op zichzelf staande oefening in suspense. Het vooraf gezien hebben van dat origineel is dan ook bijna verplicht om alles uit het kijkplezier te halen. Scorsese raadt niet voor niets aan om beide films in een double bill te gooien.

Echt spannend wordt het dan ook nergens, maar de tongue-in-cheekness maakt het allemaal wel vermakelijk. De toegevoegde spanningen tussen antagonist en dochterlief zijn dan weer wel sterk; het gesprek in het theater is een ongemakkelijke dialoog die Scorsese waardig is. Als Scorsese zijn overtrokken stijl uiteindelijk overboord gooit voor de intense finale, stevent het allemaal weer op een voorspelbare uitkomst af. Wel spannend, maar niet voor lang.

Ach, het is in ieder geval duidelijk dat alle betrokkenen, Scorsese voorop, een hoop lol hadden tijdens de opnamen en daar spreekt ook weer een bepaalde charme uit. Het is uiteindelijk die gekozen stijl die Cape Fear doet opvallen, wat anders een aardig paint-by-the-numbers studio-oefening had kunnen worden (als boetedoening voor zijn controversiële The Last Temptation of Christ).

Michael Moore pleit met Capitalism: A Love Story voor de gevaren van het kapitalisme, een systeem waarbij de 'have's' zich genoodzaakt voelen de 'have nots' onder de voet te lopen in hun blinde zoektocht naar het geld, om vooral te voorkomen dat ze zelf ooit in de arbeidersklasse terechtkomen.

Daarbij zet hij echter meer dan voorheen goedkoop effectbejag in, waaronder zijn eigen oude vader die staat te huilen bij de ruïnes van zijn vroegere werkplek. Objectief journalisme is dit dan ook allang niet meer en hoe nobel zijn doel dan ook moge zijn, ook zijn getrokken conclusies zijn lang niet altijd even zuiver.

Zo beklaagt hij zich over logische gevolgen van de marktwerking terwijl ook de bedrijven zich gedreven voelen in een hoek door het uitblijven van overheidsregulatie. Blijf bij de kern, zou je zeggen; de alternatieve mogelijkheden (wij Europeanen kunnen het wel!) worden aangestipt, maar onbevredigend uitgewerkt. In plaats daarvan laat hij de 'simpele' burger oplossingen aandragen, die nooit kunnen worden toegepast op een complex systeem als de moderne economie.

Wel kaart Moore enkele concrete, bizarre feiten aan die alles bij elkaar gezegd moeten worden, ongeacht op welke wijze. C: ALS is daarmee wederom een belangrijke aanklacht tegen een corrupt systeem, op een vlotte en vaak inventieve manier gebracht. 3*