Opinions

Makkelijk te vergeten sci-fi/avontuurfilmpje met matige special effects, makkelijk verhaaltje, Dwayne Johnson die een paar leuke momenten heeft en personal favourite AnnaSophia Robb.

Toch weer een iets mindere Allen. Het is eigenlijk een opeenvolging van anekdotes en situaties, meer niet. Het jaren '40-stijltje is ook niet echt aan mij besteed, heb liever iets recenters. Wel is het weer fantastisch om acteurs eruit te pikken. Ben sowieso altijd benieuwd naar de casting van films, Woody Allen-films hebben toch wat extra's. Er zijn veel van zijn vaste acteurs in kleine rolletjes zoals Jeff Daniels, Danny Aiello, Tony Roberts en Diane Keaton. Zelfs een tekstloze, luttele seconden durende rol van William H. Macy is te vinden als je goed kijkt.

'Take this kiss upon the brow! And, in parting from you now. Thus much let me avow. You are not wrong, who deem. All that we see or seem. Is but a dream within a dream.'

Zeer degelijke film met een lekker duister sfeertje. Weegt erg zwaar wat de beoordeling betreft. Daarbij wordt er ook niet verlegen gedaan als het gaat om bloed en wat ingewanden hier en daar.

Cusack is aardig, maar kan toch wel wat beter. Evans is prima en altijd leuk om Gleeson te zien. De grootste verrassing voor mij was Alice Eve, eyecandy in de meeste films. Hier natuurlijk ook, maar haar scenes waarin ze levend begraven is maakte indruk op me. Goed gedaan meissie.

Pijnlijk, sentimenteel, cliche, niet grappig. Sleutelwoorden wat Real Steel betreft. Beetje 'Over the Top'-film met in plaats van handje drukken, robotboksen. Jackman is okay als vader die geen ene moer geeft om enige offspring, alleen maar om geld en winnen. Lilly is helaas maar een flauwe bijrol gegund, dan heb ik het nog niet over typecasting als Durand. Dan komen we bij het manneke dat bij de 1e aanblik al irritatie opwekt. Toegegeven, hij heeft een paar aardige momentjes. Maar als daar meer momenten van afschuw tegenover staan, werkt het niet echt.

Ik lees dat deze film weer veel losmaakt bij mensen, hardstikke vermakelijk leesvoer. De negatieve reacties weerhielden mij er bijna van om deze te kijken, maar als Snyder-fan van het eerste uur (die de laatste jaren flink veel te verduren heeft gehad, ik geef toe) kon ik deze niet overslaan.

Helaas stelt het net als Army of the Dead erg teleur. Okay, de film jat van veel andere sci-fi, maar welke film doet dat nou niet? Het is vooral het oninteressante verhaal, ik viel meerdere keren bijna weg en dat lag niet alleen aan een heftige oudjaarsnacht. Met Hunnam en Hounsou heeft Zack de beschikking over een paar leuke acteurs, maar met zo'n script vallen ze nauwelijks op. Jammer.

Grotendeels door Hopkins is deze film ietsjes beter dan het 1e deel, maar wederom haalt Parker deze film finaal onderuit. Wat haalt zij het bloed onder me nagels vandaan zeg.

Malkovich is opnieuw okay, ook Cox is erg grappig. De rest van de cast doet zijn ding, niks opmerkelijks.

Heb me ook verrassend gestoord aan de vreselijke montage, normaliter let ik daar niet zo op. Maar dit keer zat het me flink dwars, actiescenes waren ook niet echt overtuigend.

Ik kan er maar weinig mee. Op het eerste ogenblik een goede cast, maar als je dieper gaat zie je dat er niet alles uit wordt gehaald qua acteerwerk. Murphy laat Weaver en DeNiro met enig gemak achter zich.
Sowieso ben ik al jaren aan het wachten op die ene rol van DeNiro die me weer van mijn stoel doet blazen, maar ik moet wat langer wachten.
Het verhaal is ook niet altijd even sterk, bijpersonages zoals Olsen hebben nauwelijks toegevoegde waarde en het is maar af en toe spannend.
Ook laat Simon Silver zich op het eind wel heel simpel onthullen.

Kevin, Kevin, Kevin toch. Wat heb je nu weer gemaakt?? Het idee is zeer aardig en ik ben altijd wel te porren voor films waar religie een beetje aangepakt wordt. Ook de rollen worden leuk bezet met o.a. Parks als getikte pastoor en Goodman als ATF-supervisor. Jammer dat die verschrikkelijke Melissa Leo meedoet, een film krijgt het moeilijk zodra ik haar in beeld zie. Zelfs The Fighter leed eronder. Wat me ook erg stoorde aan de film was het feit dat aan sommige dingen een te abrupt einde kwam. Wellicht onvoorspelbaar, maar te makkelijk in mijn ogen. De humor is ook niet talrijk en ik weet dat ik dat niet perse moet verwachten omdat Smith regisseert, maar in deze film, met dit onderwerp, had dat best gemogen.

Zoals ik het me herinner was dit een zweverig misdaadfilmpje met nog een redelijke Statham en Liotta, maar een vreselijke Andre Benjamin. Herziening is eigenlijk wel nodig voor optimale beoordeling.

Toen ik de 1e trailer zag dacht ik nog; dit kan nooit veel worden. Een dag voor de premiere zakte de remake uit 2001 ook al onder de grens, dus werd de hoop iets minder. Maar toen ik zag dat deze film goed bleef scoren op MM en een 2e trailer op TV vertoond werd nam mijn nieuwsgierigheid toe. En ik moet zeggen; wat een film!! De apen zien er fantastisch naarmate de film vordert, het verhaal wordt op een lekker tempo opgebouwd en vooral de onderliggende boodschap is goed. Je kijkt op een gegeven moment gewoon naar een gevangenis-film met apen! Caesar krijgt de gorilla aan zijn kant door hem vrij te laten, de orang-oetan doet ook aan gebarentaal(en ziet er geweldig uit), alles klopt aan deze film. Lithgow en Franco acteren goed, maar natuurlijk stelen de apen de show. Heerlijke film gewoon, met alle denkbare emoties en leuke links naar het deel uit 1968. Minpuntjes: Draco Malfoy als klootzakkerige bewaker is beetje cliche en Caesar die misschien net een woordje teveel zegt, al is het niet echt storend. Beste film deze zomer

Film die weinig om het lijf heeft en daarom ook met gemak wordt gedragen door Gyllenhaal. Hij speelt met lekker veel nonchalance en zelfvertrouwen. Ook Florida als setting is leuk, maar toch niet zo broeierig als het origineel.

Verder heb ik niet teveel vergeleken met de Swayze-flick, dat zijn altijd nutteloze dingen vind ik. Al dacht ik hier en daar wel een quote in herhaling hoorde.

McGregor als badguy vind ik sowieso een interessante keuze, maar mij mag hier compleet zichzelf spelen en dat was lachen geblazen. De vechtscenes krijgen wel een flinke impuls met zo'n gast in de gelederen.

Prima vermaak.

Achtung!

Ik ga weer lekker negatief doen.

Acht jaar na de laatste verfilming komt er een wel heel erg hip variantje van het oude verhaal.

De regisseur gooit z'n eigen visie erop los en dat resulteert in iets waar ik niet echt aan kon wennen.

Historisch gezien klopt er eigenlijk geen fuck, van kledij tot gebouwen en van woordgebruik tot wapens, dus als je daar langs heen kan kijken vermaak je jezelf maybe nog.

De acteurs proberen het beste te maken van hun kartonnen personages, maar het script werkt ze erg vaak enorm tegen.

Zoals vaker krijgt de badguy de meeste diepte en vrijheid, iconisch wordt het echter nooit.

Zat ik 8 jaar geleden te zeiken over Russell Crowe en z'n gebrek aan humor, nu miste ik de ernst. 4/10

Tja musicals, ik weet nooit zo goed wat ik ermee moet. Bij Sweeney Todd sleepten Tim Burton en Johnny Depp me erdoorheen, hier is de kwaliteit wat minder. De 2 hoofdpersonen hebben (net als de liedjes die ze zingen) een hoog Glee-gehalte. En acteren kunnen ze niet al te best. Daarom hangt er veel af van de bijrollen. Bont bezet op papier, in de praktijk niet allemaal succesvol.

Mary J. Blige doet niks meer dan figureren, meest overbodige rol v/d film.

Zeta-Jones overdrijft het net iets teveel, beetje ongemakkelijk om naar te kijken.

Giamatti is perfect als gladde manager, een van de pluspunten.

Brand doet wilde en talrijke pogingen om het humor-gehalte op te krikken en slaagt wellicht vaker dan hij faalt, er zitten wat missers tussen.

Baldwin staat misschien iets teveel op de automatische piloot, niet echt veel bezieling in het personage.

Akerman moet het vooral hebben van haar scenes met Cruise, maar het blijft de mooiste vrouw in de film.

En last but not least, Tom Cruise. Geweldig als constant verdoofde rocker met zijn eeuwige lege blik. Hij laat goed zien dat werkelijk elke emotie uit hem gezogen is door zijn liefdeloze carriere. En ook fantastische chemie met alle vrouwen (vooral Akerman), je ziet ze smelten als hij dichterbij komt.

Ergens in september werd deze film 45, dus wilde weleens een gokje wagen. Het was immers niet zo dat ik heel veel wist over de film, alleen dat er een snel te vergeten remake was gemaakt.

Ik moet zeggen dat het verhaal maar moeilijk de aandacht vasthield. Caan doet het niet slecht, misschien net iets te koeltjes en apathisch. Ik had ieder geval geen drang om z'n naam mee te scanderen. Eigenlijk pakte geen een personage me echt.

De wedstrijden zien er dan wel top uit en zijn echt de hoogtepunten van de film. Het klinkt soms sullig, maar dat is denk hoe het klinkt toendertijd. Lekker veel stunts en een beetje bloed en goed gefilmd. Maar het wordt net geen voldoende, waarschijnlijk ben ik het verhaal over een paar weken vergeten.

Ik zou graag een van die mensen zijn die dit geweldig vinden. Zowel als ode aan pure bullshit, als aanklacht/parodie op zinloos geweld. Het gegeven, autoband die tot leven komt en een tikkeltje destructief is, is natuurlijk harstikke leuk, maar het werkt niet voor mij. Begin is super geinig, maar je raakt snel uitgekeken. Robert(zo heet de hoofdpersoon ) doet steeds hetzelfde kunstje en de makers moeten duidelijk af en toe een uitstapje maken naar een andere 'verhaallijn'. In dit geval een zogenaamd publiek dat de daden van Robert op voet volgt met behulp van verrekijkers. Absurd, net als de leuke rol van de sheriff, maar niet bevredigend. Helaas......

Wat een heerlijk filmpje is dit zeg.

Ik heb een zwak voor films waarin een underdog een meisje vindt dat hem gelukkig maakt. Wordt vaak vertolkt door een actrice waar je dan ook verliefd op wordt. Misschien is het in het geval van Kazan minder dan een Alice Eve (She's Out of My League), Mary Elizabeth Winstead (Scott Pilgrim vs. the World) of Zoey Deschanel (Yes Man), maar nog steeds erg leuk.

Paul Dano (zeg het al langer, grote toekomst) speelt fantastisch en ook personages als Harry, hun moeder en haar vriend (Antonio!!!) zijn erg fijn om naar te kijken.

Interessante ode van Depp aan zijn vriend Hunter S. Thompson. Veel mensen zullen deze film naast dat ene pareltje uit eind jaren '90 leggen voor vergelijking, maar dat zou oneerlijk zijn. Dit verhaal is namelijk veel braver en rustiger, zeg maar realistischer. Aan de ene kant is het een luchtig verhaaltje over een journalist die in roerende tijden gaat werken bij een miezerig krantje in een verscheurd land, met opvallend veel steken naar Amerikaanse politiek en communisme. Toch waren er dingen waar ik vooraf veel meer van verwachtte. Eckhart's personage bijvoorbeeld, had ik veel meer dreiging van verwacht. Ook is de trailer lichtjes misleidend, het is niet de constant hallucinerende film die de trailer laat denken. Depp hoeft zich weinig in te spannen ditmaal, hij wordt omringd door genoeg maffe personages om het leuk te houden. De kers op die taart is duidelijk Ribisi, die weer eens een heerlijke rol heeft. En het feit dat elke keer dat Heard is beeld kwam, ik weer aan de beademingsapparatuur moest, zegt veel. Al met al is het een film met zeker een paar leuke en soms geniale momenten, leuk tijdsbeeld en lekkere zwoele sfeer, maar niet een voor de history books.