Opinions

Iets te veel visuele bombarderie (of noem het mooifilmerij) en te weinig verhaal + te lange speelduur. Er wordt naar mijn aanvoelen geprobeerd een 'Malickske uit de goede dagen' te doen maar dat lukt niet helemaal. Over the top vind ik wel een goede categorisatie.

Prestatie van Di Caprio vond ik eveneens niet zo bijzonder.

Ik wordt er dus niet echt warm van (haha), maar er zijn veel slechtere films, daar niet van.

Een serie met twee mongolen die in de kelder fungeren als narratoren, en waarbij de regisseur in de eindgeneriek uit de doeken komt doen dat het allemaal maar fictie is, heeft bij mij altijd meteen een streepje voor!
Geweldige en erg aparte humor, al ligt het vertelritme wel erg laag bij momenten. Serie twee vond ik lichtelijk beter op dat gebied.

Dansk jävlar!

Een romantische komedie uit de oude doos zoals ze inderdaad jammer genoeg niet meer gemaakt worden. Deze film bewijst dat je met een flinterdun verhaaltje toch geweldige cinema kan maken - of hoe escapistische Amerikaanse film lang niet altijd slecht is. De film blijft ondanks al zn cliché's gewoon erg fris (met een geweldige en af en toe erg subtiele Hepburn) en levert een flinke portie ouderwets puur kijkplezier.

Ik kan alleen maar huiveren als ik denk wat ze vandaag de dag hiervan zouden maken, ongetwijfeld met Julia Roberts of Sandra Bullock in de hoofdrol en met een einde waar de prinses toch nog in de armen van haar lover stormt. Terwijl het einde nu gewoon perfect is.

Ondergewaardeerde film hier trouwens, wat mij betreft krijgt ie een héél dikke 4.

Ik vond deze absoluut tegenvallen, misschien wat te hoge verwachtingen. Kon me niet aan het idee onttrekken dat ik naar een veredeld toneelstuk aan het kijken was, het medium cinema had hier op enkele momenten na erg weinig toe te voegen. Leuk experiment, maar wat mij betreft dus niet echt geslaagd. Hiernaast ontbrak het wat mij betreft in grote mate aan sfeer en spanning. Wat betreft het acteerwerk was enkel John Dall (Brandon) goed, de rest vond ik toch wat vlakjes. Van de zogenaamde boeiende dialogen heb ik ook niet gewerkt.

Ik kon me ook gewoon totaal niet vinden in het verhaal, meteen van het begin: de zogenaamde zelfverklaarde perfect murder. Hoe kan je in godsnaam van een perfect murder spreken als je nog met een lijk zit opgezadeld? En bovendien blijkt meteen dat Phillip de zaak totaal niet aankan, en op instorten staat. Hoe Brandon ooit op het idee zou zijn gekomen dat Philllip een geschikte partner zou zijn geweest, is me volledig duister. Natuurlijk blijkt na verloop dat Brandon eigenlijk gewoon een domme, arrogante kloot is, maar ik vond dit alles toch in hoge mate afdoen aan de beleving van de film.

Een nieuw ijkpunt in de Belgische (of Vlaamse) cinema?

Tis in ieder geval een soort film die er in België nog nooit gemaakt is, een soort Scorsese over het Vlaamse platteland ofzo... Het eindresultaat is in ieder geval behoorlijk indrukwekkend, want de film zit op zoveel vlakken goed dat enkele minpuntjes er totaal niet toe doen:

-Roskam toont zich een begenadigd verteller en weet zijn verhaal intelligent op te bouwen en te visualiseren

-Fotografie is bij momenten zeer knap, verhaal wordt mooi verankerd in het landschap, magie gehaald uit 'ordinaire' locaties

-Schoenaerts effectief in zijn beste rol tot nu toe (je voelt die opgekropte frustratie in elke blik, klaar om uit dat opgepompte lijf te spatten), maar krijgt perfect tegenwerk van een eveneens ijzersterke Jeroen Perceval

Qua debuut kan dit in ieder geval tellen, getuigt van grote klasse!