Opinions

Snap echt niet dat er zo weinig enthousiasme is rond deze film (en waarom zo weinig mensen em gezien hebben).

Goed verhaal, mooi gefilmd, sterk acteerwerk door een (vrijwel) onbekende cast, fijne muziekondersteuning, ... Wat wil een mens nog meer.

Van Groeningen bouwt zijn film mooi op en springt erg knap om met het centrale thema (vroege dertigers die worstelen met hun verleden / vroegere dromen en heimwee hebben naar hun onbezonnen jeugdjaren).

Denk dat als je al iets ouder bent (grofweg 25 en studies afgerond) je wel veel meer voeling zal hebben met het thema. Ik vond het alleszins heel herkenbaar allemaal, en voldoende subtiel gebracht.

Zie echt niet in hoe met het beperkte budget je een betere film zou kunnen maken over dit thema. Een van de beste Vlaamse films van de afgelopen decennia voor mij.

Ik vreesde toch wel voor de hype rond deze film, en verwachtte eigenlijk teleurstelling toen ik naar de cinema trok. Misschien daarom toch zwaar echt onder de indruk geraakt van The Dark Knight.

Mankementen aan de film zijn al eerder opgesomd (plotgaatjes door een plot dat zichzelf ondersneeuwd bij momenten, Batman/Wayne die wat naar achter wordt gedrongen in zjin eigen film), maar ik zie ze gaarne door de vingers.

The Dark Knight is voor de (Amerikaanse) comic-book films wat 'Heat' was voor de actiefilm: diepgang brengen in een oppervlakkig genre. De grote sterkte van deze film is mijns inziens namelijk de diepere lagen die op het einde naar boven borrelen. The Dark Knight is een prachtige reflectie op de staat waarin Amerika zich momenteel in bevindt: de massa die geregeerd wordt door angst, willekeur en toeval die de enige wetmatigheden lijken, de wanhopige nood aan een witte ridder, maar ook de nood aan zondebokken...

Laten we wel wezen, het is geen evidentie om dit soort thema's aan te dragen in een comic-book verfilming, zonder jezelf compleet belachelijk te maken door gebrek aan diepgang. En het doet dan ook nog eens niets af aan de spankracht van de film. Klasse!

By the way, ik vind Gary Oldman zeker even sterk spelen als Ledger.

Mja, als je Infernal Affairs al gezien hebt valt de film toch enigszins tegen, omdat je (zo goed als) alle plotwendingen al van tevoren weet.

Begrijp me niet verkeerd, het verhaal is geweldig sterk, maar ik vind niet dat Scorsese met The Departed echt veel meerwaarde geeft ten opzichte van de originele film. Een oscar heeft ie volgens mij dus zeker niet verdiend hiermee (al had hij er al lang één moeten krijgen voor Taxi Driver en / of Goodfellas).

Di Caprio is wel enorm op dreef, en Nicholson is als vanouds sterk. Enkel Damon vond ik zwak, is dan ook een miscast als je het mij vraagt.


Goed verhaal en goede film, maar brengt voor mij te weinig pluspunten ten opzichte van Infernal Affairs. Tis natuurlijk jezelf moeilijk maken als je een remake wilt maken van een sterke film. Dan moet je al met heel erg goede ingrepen komen, en die waren niet voldoende aanwezig. De ingreep dat beide mannen verliefd worden op dezelfde vrouw vond ik trouwens een behoorlijk slechte ingreep ten opzichte van het origineel. Het lekker Amerikaans heen en weer slingeren van coole uitspraken en spitsvondig gehakketak vond ik na een bepaalde tijd ook behoorlijk storend.

Ik was toch niet echt onder de indruk. Verhaaltje was me teveel 13-in-een-dozijn en kon me maar weinig boeien. Het gedrag van de 'wetenschappers' in deze film vond ik zeer ongeloofwaardig: ze hebben blijkbaar zeeën van tijd, werken op geen enkel moment toe naar een normale dokter-patient relatie, en zeg maar dag met het handje tegen de deontologische code. Vond Kristine Van Pellicom absoluut niet overtuigen en ook Peter Van Den Begin speelde als een krant. Echt interessante info over de hersenaandoening krijgen we ook niet, leek me eerder een gimmick dan oprechte interesse in de werking van de hersenen. Ook over het thema 'hoe willen vrouwen dat een man is' leren we maar weinig nieuws bij.

Wim Helsen doet het dan weer wel verrassend goed, en de stuntscènes en enkele toffe dialogen zorgen voor fijne momenten. Ik vond de film al bij al sterk beginnen, maar het einde vond ik echt bij de haren gesleurd (dat hele subplot met Peter Van Den Begin trekt nergens op). Groffe beeldkorrel had voor mij trouwens ook maar weinig toegevoegde waarde. Soundtrack was dan weer wel zeer goed.

Vond dus dat er toch wat kansen werden gemist in deze film, had hier meer van verwacht, jammer.

Ontgoochelend, heb me echt naar het einde toe moeten slepen - geen spanning inderdaad.

Voor een actiefilm is ie te saai, voor een komedie mist het de juiste toon, en voor een drama is het eigenlijk niet dramatisch genoeg. Ook dat hele gedoe met die queer stuff vond ik weinig toegevoegde waarde brengen. Vind ook de acteerprestatie van Pacino toch wel overroepen hoor.

Typisch zo'n film die je met te hoge verwachtingen begint te bekijken, waardoor het dan allemaal tegenvalt.

Ik treed het bericht van niethie hierboven bij. Het is alweer lang geleden dat ik een film zag die zo knap geregisseerd was als deze. Een veelheid aan scènes zijn echt prachtig van compositie, en ook de vloeiende, traag inzoomende camerabewegingen vallen op. Verder zijn er maar weinig films met een mooier kleurgebruik dan deze. De creatieve en frisse ideeën spatten er zo vanaf.

Acteerprestaties mogen er inderdaad ook stuk voor stuk overtuigend worden genoemd, en ook de muziek is erg mooi.

Kanttekening is evenwel dat de film heel wat inspanning van de kijker vraagt (had de plotomschrijving vooraf niet gelezen, ik raad iedereen aan om dit zeker wel te doen). Het verhaal (of de verhalen) evolueren érg traag, en omdat er erg weinig gesproken wordt heb je als (Westerse) kijker niet altijd evenveel houvast over wat er precies gaande is in bepaalde scenes. Een aantal personages worden ook nogal abrupt geïntroduceerd (al dan niet in verleden of heden) zodat deze soms moeilijk te plaatsen zijn.

Ontroerend is het echter allemaal wel, zonder in de val van het melodrama te trappen. Toch moet deze film het vooral hebben van zijn visuele flair, in plaats van de originaliteit van het verhaal.

Voorlopig 4, na herziening waarschijnlijk halfje erbij.

Een vermakelijke film die het vooral moet hebben van het goede acteerwerk.
Scarlet heeft erg goed naar Jersey Shore gekeken (dat accentje), en Gordon-Levitt is goed als vanouds - Danza mag ook af en toe de show stelen.

Dit is geen diepgravende cinema, maar gewoon een lekker wegkijkende film met een paar rake observaties, bv. over man- en vrouwbeelden (letterlijk beelden) die ons worden voorgehouden, de tyrannie van de missionarishouding , het 'zalige' van terug single zijn (erg leuk contrast daar tussen de beelden en zo'n reeks dooddoeners die je steevast hoort verkondigen over het singleleven), en het egocentrisme dat bij iedereen heerst (pas op het einde heeft Jon écht aandacht voor zn vrienden). Daarnaast paar leuke grappen en scenes zoals de laatste scene met de pastoor,(over het aantal weesgegroetjes), de droogneukscene en de eerste keer dat de zus iets zegt.

Vrij veel humor dus voor een toch zwaar thema, veel inzicht hoef je niet te verwachten, en de afwikkeling is misschien wat makkelijk (Jon 'geneest' ook wel heel erg simpel). Beetje zoals Woody Allen het ook ongeveer zou doen over zo'n onderwerp.
Maar zeker fijn debuut, de herhaling als vertelmiddel stoorde mij hoegenaamd niet.

Geen meesterwerk, maar wel een sterk gemaakte genrefilm en een volledig vlekkeloze overgang naar Hollywood voor Roskam. Werkelijk aan niets valt af te zien dat dit een film is van een 'kleine' Belg die debuteert op Amerikaanse bodem - dit kan je zien als zowel een sterktebod als een zwaktebod, naar mijn oordeel is het vooral het eerste (in een tweede Amerikaanse film zal Roskam allicht meer zijn eigen stempel kunnen/durven drukken).

Enige minpunt is mss nog het scenario, waardoor zeker in het eerste gedeelte de film net iets te rustig voortkabbelt. Het geeft wel tijd voor karakterontwikkeling, waardoor het tweede gedeelte des te sterker overkomt.

Grootste sterkte van de film is allicht het acteerwerk, Roskam toont zich opnieuw een straffe acteursregisseur. Tom Hardy speelt veruit zijn beste rol tot nu toe, Gandolfini en Schoenaerts zijn op niveau ('gewoon' goed dus), en Rapace weet een weinig interessant personage toch wat leven te geven. Fijne actrice.

De stijl is niet echt opzienbarend - op een paar shots na - maar er valt ook hoegenaamd niets slechts over te zeggen. De sfeer en het verteltempo (tweede gedeelte vooral dus) zitten helemaal goed.

Klasse toch wel!