Opinions

Het begin van deze film is echt sterk en de sfeer zit meteen goed. De setting Brussel (een stad die mss wel interessanter is dan de rest van Vlaanderen gecombineerd) wordt erg knap gebruikt en dito in beeld gebracht, met focus op de kanaalzone en de Matonge-wijk. In Linkeroever zagen we al iets soortgelijk. Er zijn meteen een paar heel sterke scènes zoals de worstelmatch en de daarop volgende dialoog. Maar na een tijdje (kan het precieze moment niet definieren) begint het scenario wat te haperen; het tempo gaat er wat uit en de neergang van het hoofdpersonage is toch wat ongeloofwaardig. Het surrealistiche einde vond ik dan weer wel geslaagd.
Er moet ook wel gezegd worden dat Jeremie Renier echt een tour de force levert, indrukwekkend! (stiekem blij dat deze rol bij hem is beland) Maar het acteerwerk is straf over de hele lijn, met tal van goed in de verf gezette bijrollen.

Mee eens. Lynch laat hier flarden van zijn kunnen zien, maar over het geheel is het niet genoeg (of toch minder dan zn andere films). De juiste sfeer vond ik slechts sporadisch aanwezig. Het script had ook wat strakker gekunnen wat mij betreft.

Heb wel genoten van de talloze verwijzingen naar The wizard of Oz, en ook Willem Defoe was weer geniaal, prachtig trouwens hoe hij uiteindelijk zn eigen kop eraf knalt. Ook die Mr. Raindeer met zn munten was een fijn personage. Van die Santos ging dan weer niets van uit.
Cage en Dern waren wel ok, maar ik vond ze wel veel minder goed als dysfunctioneel koppel in een weirde/criminele omgeving, dan de gelijksoortige koppels in True Romance en Natural Born Killers.

Twijfel tussen 3,0 en 3,5.

Kan deze prent de hooggespannen verwachtingen inlossen? Het antwoord is positief, al is meteen duidelijk dat Aronofsky met deze film afwijkt van zijn vorige werk. Wie van Aronofsky opnieuw allerhande montage-experimenten, esthetisch wondermooie shots of andere visuele franjes verwacht komt bedrogen uit. Zijn gebruikelijke visuele flair wordt opgeborgen ten voordele van een sobere, documentaire-achtige stijl, die echter wel perfect aansluiting vindt bij het verhaal.

Toch etaleert Aronofsky af en toe zijn visueel talent. Zo zijn de openingscredits in volleerde jaren 80-stijl, worden de worstelmatchen pijnlijk goed in beeld gebracht, en valt ook het veelvuldig gebruik van tracking shots van Randy in beweging op. Ook is er sporadisch plaats voor enkele subtiele humoristische momenten (de vrouw met de brandweermanfixatie!).

The Ram wordt met veel verve neergezet door Mickey Rourke, in een rol die hem op het lijf is geschreven. Rourke is immers eveneens een ster uit de jaren 80, die daarna jarenlang aan lager wal belandde. Net als Randy The Ram krijgt hij de kans om misschien wel voor de laatste keer te knallen. Rourke levert een erg doorleefde acteerprestatie en weet ook op fysiek overtuigende wijze gestalte te geven aan zijn personage. Verder doet ook Marisa Tomei uitstekende dingen met de rol van Cassidy.

Darren Aronofsky wordt vaak in één adem genoemd met componist Clint Mansell, die zijn doorbraak maakte met opmerkelijke composities voor Aronofksy's vorige films. Ook voor The Wrestler verzorgde Mansell de soundtrack. De zeer ingetogen en eerder onopvallende - eigen composities worden afgewisseld met stevige rock uit de jaren 80, en leveren een gepaste bijdrage aan de sfeer. Maar eerlijk is eerlijk, van Clint Mansell hadden we toch net iets meer verwacht.

The Wrestler is een vakkundig gemaakte film waarop weinig valt aan te merken, al valt te vrezen dat de film zal lijden onder al te hoge verwachtingen, en zal deze waarschijnlijk niet elke Aronofsky-adept kunnen bekoren. In ieder geval is het positief dat deze getalenteerde cineast nieuwe wegen bewandelt, en zeker in zijn genre is dit een zinvolle film - zoveel emotioneel overtuigende biopics over worstelaars of boksers zijn er immers niet. Opnieuw sterk werk dus.