Opinions

Diep onder de indruk toch wel. Is dit een 5 sterren film? Misschien (net) niet, maar ik geef ze toch, voornamelijk omdat zowel begin als einde bij het krachtigste horen van wat ik de laatste pakweg tien jaar heb gezien.

- de introductie met het ronduit prachtige huis als verteller (in een opstel van Nora) is een heel mooie vondst, het concept van ouderlijk huis dat een stille getuige is van verschillende generaties en mensenlevens is sterk. Het introduceert het huisbovendien ook meteen als een soort personage in de film.
- de laatste scene is even desoriënterend, lijkt zich in het huis af te spelen, tot je beseft dat het om een filmset gaat waar het huis is nagemaakt, en in de scene ervoor m.i. duidelijk wordt gemaakt dat het huis verkocht is geweest om de film te kunnen financieren. Vandaar die gruwelijke renovatie, erg realistisch trouwens dat zo'n mooie karaktervolle woning wordt wit geschilderd en voorzien van modern comfort, maar daardoor wel alle charme verliest.
- wat een dynamiek tussen Skarsgaard en Reinsve in dat einde ook trouwens, de blikken spreken boekdelen, acteerwerk van de bovenste plank om zoveel te zeggen zonder woorden. Je ziet ook de fysieke toenadering, maar hun band is nog te broos om over te gaan tot een knuffel - er blijft een veilige afstand, maar dat is ok en realistisch.
- de ultieme scene van de film is echter die vlak ervoor, met de twee zussen in het appartement van Nora - niet toevallig ook de poster van de film. Wanneer Nora de rake en treffende tekst voorleest uit het script van haar vader (ook al voorgelezen door Fanning, potentieel vat deze tekst de ganse film samen). Daar komt nog bij de verklaring van de jongste zus over het verschil tussen hun twee. Qua samenballen van waarachtig acteerwerk, scenario/regie en emotionele lading wordt het niet beter dan dit.


Een heel erg mooie ode aan de helende kracht van artistieke creatie, de vader weet dat hij tekort heeft geschoten en zoekt toenadering op de enige manier waarop hij dit kan - specifiek naar zijn oudste, omdat ze zoveel op elkaar lijken begrijpt hij haar op een bepaald niveau, maar is het water ook erg diep.
Als cinefiel kan je alleen maar blij zijn dat dit soort films nog gemaakt worden, en via een Cannes toch nog internationaal platform krijgen.

Deze film kon mijn in het begin niet zo boeien, maar wist mij naar het einde toe toch flink bij de kladden te pakken.

Mooie ingehouden en subtiele regie die goed bij het wat sobere verhaal past. Camerawerk was bij momenten knap inderdaad, met als duidelijk hoogtepunt de cruciale scène waarin Pfeiffer staat te wachten aan de zonovergoten zee. Groots!
Daniel Day Lewis laat wederom zijn klasse zien, maar ook de rest van de acteurs doet goed mee.

Vooral het einde vond ik heel erg mooi: Archer die eindelijk 'vrij' is, maar ervoor kiest uiteindelijk toch om het perfecte beeld van de gravin en al waar ze voor staat te behouden.

Opvallend kleurloze film (letterlijk dan), echt alle felle kleuren worden geschuwd. Dit draagt op knappe wijze bij aan de onderkoelde sfeer. Best mooi geschoten, maar het verhaaltje kabbelde wat rustig voort zonder echt aan te grijpen. Opvolger Chungking Express vind ik op zowat alle fronten beter uitgewerkt en kon mij dan ook stukken meer boeien.

Een aantal thema's en personages die steevast in Wong Kar Wai's latere werk opduiken worden hier voor het eerst geïntroduceerd. Zo komt bijvoorbeeld de voorbijgaande aard van de liefde aan bod, en ook het personage (ik noem het maar 'de rouwer') dat zodanig in zichzelf gekeerd is bij het verwerken van een liefdesbreuk, dat hij/zij nieuwe kansen op liefde niet opmerkt en laat voorbijgaan (bv. Maggie Cheung in deze film en Tony Leung in Chungking Express).

Ik kan me dus best wel vinden in bovenstaande stelling dat je deze film kan beschouwen als een 'vingeroefening' voor zijn latere werk. Weze wel dat deze vingeroefening een knappe film op zich is natuurlijk, die best gezien mag worden.

Eens. De propaganda druipt er echt constant vanaf, met de ene stoere oneliner na de andere. Rusland wordt constant opgehemeld, met als kers op de taart de uitspraak op het einde. Let ook op de heldere (over)belichting van de Russen en vooral Alexander, waardoor ze bijna als heiligen van het scherm springen.

Van de vechtscène op het ijs had ik toch iets net meer verwacht, al blijft het voor die tijd natuurlijk knap gedaan. Wat mij wel opviel is dat het montagetempo een stuk lager ligt dan bij Battleship Potemkin.

Ik ga er trouwens vanuit dat Jackson deze film wel zal hebben bekeken voor LOTR vanwege de bekende en langdurige vechtscène. Het om ter moedigst doen in de strijd van de twee Russen zie je bijvoorbeeld ook terugkomen met Legolas en Gimli (je weet natuurlijk nooit of dit hierop geïnspireerd is, maar het deed me er toch aan denken).

Ozon's versie van een psychologische thriller ala Hitchcock/De Palma, met een klein scheutje Cronenberg.

Wat mij betreft zeer sterke film, goed opgebouwd, de spanning zit er snel in en er zijn leuke terugkerende thema's (katten, tweelingen, moeder/dochtercomplexen, rare 'foetuskunst' in het museum...) die het geheel versterken. Daarnaast behoorlijk wat visuele flair waarbij vooral de sterke sexscenes in het oog springen. Ozon blinkt ook wederom uit qua acteursregie, met zowel Renier als Vacth die een overtuigende 'dubbelrol' neerzetten.

Je kan zeggen dat het allemaal al eens (beter) is gedaan, maar ik vind L'amant double vooral van erg veel vakmanschap getuigen. Genoten!

Het duurt lang tegen de film op gang komt en the Lizard is een niet helemaal overtuigende bad guy, maar toch heb ik hier echt stukken meer van genoten dan Spider-Man uit 2002.

Misschien vooral omdat ik Garfield en Stone oneindig veel beter in hun rol vind zitten dan Maguire en Dunst (die laatste twee zie ik sowieso zelden graag bezig). Een van de weinige superheldenfilms waarin het romantisch sub-plot echt werk en geloofwaardig wordt neergezet.

Best interessant, maar bepaald geen lichtverteerbare kost.

Soundscape is absoluut formidabel, en ook cinematografisch zijn er enkele zeer mooie scenes. Verhaal is er wel amper, en ik had toch wel moeite om de aandacht erbij te houden bij bepaalde momenten.

Een film die qua beeldvorming eigenlijk opvallend hard aan (modern) theater doet denken.