Opinions

Laten we wel wezen, dit is geen goede film: het verhaal is ronduit slecht uitgewerkt en verfilmd, acteerwerk is matig tot slecht en ook qua cinematografie is het gewoon amateuristisch. Muziek was wel ok.

Toch vond ik de film best meevallen, zeker na alle negatieve reacties hier. Mede door de korte zit toch niet verveeld. Ook niet echt gedegouteerd geraakt (veel minder dan bij irréversible bijvoorbeeld), eerder licht geamuseerd. Maf dat deze film door vrouwen is gemaakt trouwens.

Gratuit sex en geweld zonder bijdrage aan het verhaal, dat is zo. Maar ik vond de film wel een paar conventies van de 'beschaafde' cinema aan de kaak stellen, bijvoorbeeld dat schaamzones meestal niet in beeld mogen komen (laat staan pentratie of zo). Sex mag wel, zolang het maar artistiek verantwoord is.

Zelfde met verkrachting. Hoeveel zie je dit niet in films? Maar meestal wordt het toch wat 'beleefd' in beeld gebracht (uitzonderingen te na gelaten) en zo soms toch ook wel wat gebanaliseerd. Terwijl het een van de smerigste dingen is die er zijn.

Sex, geweld en verkrachting, het komt in ontelbare fims voor, en we kijken er allemaal naar. Vaak wordt het zelfs ronduit glorierijk gepresenteerd. Maar als het zo expliciet in beeld komt als hier is het ineens toch wat ongemakkelijk. Het onfunctionele van sex en geweld in deze film draagt daaraan bij. Is sex en geweld dan wel ok als het netjes past in het gebrachte verhaal?

PS: ik besef dat dit geen sluitende redenering is hoor, gewoon even een ballonetje oplaten

Prachtige film, beste kostuumdrama dat ik al gezien heb (normaal vind ik het genre wat vervelend, deze keer totaal niet). Kubrick kan het werkelijk in elk genre.

Zoals eerder al aangehaald is de film best te omschrijven als een tot leven gekomen schilderij. De cinematografie is werkelijk prachtig, de magistrale en imposante shots blijven maar van het scherm rollen. Over elk shot is duidelijk grondig nagedacht, Kubrick laat wederom niets aan het toeval over. De muziek is perfect gekozen en enorm sfeerversterkend.

Ik vond alleen het eerste deel 'the rise' een pak boeiender dan het tweede deel 'the fall', vooral omdat het narratief onvoorspelbaarder was. Het eindduel in het tweede deel is wel enorm sterk en zorgt voor de revival.

Deel 1 een 5, deel 2 een 4 --> 4,5

Mooie film met focus op menselijke relaties en vooral menselijke warmte.

Er is een goed evenwicht tussen de romance enerzijds en de verhaallijn van de aftakelende vader anderzijds.

Waar de film echt in uitblinkt zijn de kleine gebaren: een aanraking hier, een blik daar, een juist gekozen woord of zin, een korte maar betekenisvolle interactie met nevenpersonages zoals de studente die helpt met de boeken, de zorg van een van de verpleegsters...

Dit is des te opvallender door de soms wat gewrongen relaties (Seydoux en haar zus tov de nieuwe vriendin van de vader; een ontluikende liefdesrelatie die tevens een affaire is; de rol van de kinderen hierin; de moeder die aan verplegend personeel én aan haar ex-man moet uitleggen wie ze is...)

Er wordt meer dan degelijk geacteerd (voor mij blinkt vooral Pascal Gregory uit als dementerende vader) en Parijs is een passende, eerder onopvallende achtergrond - op het einde na, maar ook daar draait het weer om het kleine gebaar, de hand op de schouder. Mooi shot om mee te eindigen.

May you be in heaven half an hour before the devil knows you're dead

Fantastische titel die op prachtige wijze bij het verhaal past, en vooral het einde natuurlijk.

Lumet heeft me aangenaam verrast met deze film, waarbij een standaard 'mislukt overval verhaaltje' ontaard in een parabel over een familie in verregaande staat van ontbinding.

Er is sprake van een doordacht scenario door telkens in te zoomen op de belevingen van een van de hoofdpersonages, zonder in de cliché's van een meervoudig verhaallijnplot te vervallen.

De montage was ook zeer fijn bij momenten, met Easy Rider achtige overgangen, maar dan verbeterd (heen en weer flitsen tussen opeenvolgende scènes om de overgang te markeren). Goed acteerwerk over het algemeen, met een wederom geweldige Hoffman op kop. Het einde vond ik niet helemaal bevredigend, maar kon ermee door.

Al bij al toch zeker een van de betere films van het jaar 2008.

Erg leuke film wat mij betreft, een soort Charlie Kaufman meets Woody Allen, maar dan op z'n Frans, compleet met veel gebabbel, geruzie en emoties die alle richtingen uitgaan. Vond het zowel grappig, aanstekelijk als ontroerend.

Het concept, waarbij mensen kunnen teruggaan in de tijd via extreem uitgewerkte filmsets en scenario's, vergt de nodige suspension of disbelief, maar levert de nodige originaliteit. Daar worden twee romantische en wat familiale verhaallijnen door geweven, die elkaar ook even aanraken. Ondanks dit toch vrij ambitieuze opzet blijft de film wonderwel overeind, mede dankzij het hoge tempo en het sterke acteerwerk (inclusief leuke nevenpersonages). De diepere lagen over o..a. geheugen, nostalgie, vastroesten in jezelf en projecteren van verlangens, worden slechts sporadisch aangeraakt maar mogen er zijn, net door die fijne combinatie van fictie en non-fictie waar de film in uitblinkt.

Ok het verhaal op zich is niets nieuw, maar dit is een straffe genrefilm, van het soort dat er in België nog niet is gemaakt. Eindelijk laat de 'superdiverse samenleving' zich ook zien in de filmwereld.

Op de Amerikaanse leest geschoeide maar erg professionele cinematografie, die zeker bijdroeg aan het 'binnenkomen' van het vrij harde verhaal. Het sterkste punt van deze film is echter de acteursregie, er wordt werkelijk alles uit de zeer jonge en onervaren cast gehaald. Knap staaltje van scouting ook.

Samengevat: meesterwerk? Nee. Prachtige film? Zeker en vast. Unieke film? Absoluut.

Om een meesterwerk te zijn in de meer conventionele zin brengt de film vooral op audiovisueel gebied iets te weinig (hoewel zeker niet slecht), en is de film wat mij betreft ook inhoudelijk niet diepgravend genoeg of niet voldoende intellectueel prikkelend.
Maar het is wél absoluut een unieke film, ik zou durven zeggen de meest waarachtige, oprechte 'slice of life' die je ooit zult zien. Je merkt gewoon ook dat de acteurs zelf allemaal echt geloven in het project en heel veel van zichzelf geven. Er is ook duidelijk een hechte band tussen de acteurs, ten gevolge van de speciale manier van werken. Dit kan je niet simuleren met een opname van één jaar.
Hiet is hierboven al opgemerkt: Linklater houdt het bewust erg klein, er zijn heel weinig dramatische scenes. De emoties worden niet breed uitgesmeerd over het scherm of aangedikt via muziek. Op behoorlijk wat drama wordt enkel gealludeerd (bv. de bully's) en bepaalde gebeurtenissen en/of persoonlijke emotionele reacties worden vaak buiten beeld gehouden. Wat mij betreft was dit absoluut de juiste keuze. Ik zat echt niet te wachten op shots van Mason die met een gepijningde blik in de verte zat te staren om duidelijk te maken hoe emotioneel moeilijk hij het had. Dat soort fims zijn er al genoeg. Het leven is voor het gros van de mensen nu eenmaal onspectaculair, in tegenstelling tot wat cinema ons doorgaans wil doen geloven (maar ook in het ordinaire zit vaak schoonheid).
Het resultaat is dat je na afloop van de film amper kan vertellen wat er is gebeurd of over wat ie ging (buiten opgroeien dan), en toch is de 3u zo om. Op zich al knap. Vanzelfsprekend is niet alles even boeiend, maar steeds als ik het gevoel had dat de film een beetje inzakte kwam er meteen weer een erg sterke scene en was ik weer mee.

En het is cliché, maar je verlaat de zaal met een speciaal, erg warm gevoel en de film blijft nazinderen. Niet veel films zijn daartoe in staat.