Opinions

Ik kan er niets aan doen, maar ik viel als een blok voor deze low-budget cinema waarin wederom de voeten wordt geveegd aan alle conventies van de narratieve cinema (dat einde alleen al!).

Lange dialogen die nergens toe lijken te leiden, geen lijn in het verhaal, de drijfveren van de karakters die amper worden uitgewerkt, enz. Daarbij dan nog eens een bewust rommelige montage (die geweerschoten!) en het verwerken van politieke en semi-filosofische pamfletten in de film. Nouvelle Vague op zn best.

Kan best begrijpen dat dit niet voor iedereen is weggelegd, maar ik schoot in ieder geval een aantal keer luidop in de lach wanneer Godard weer één van zn trucjes uithaalde. Duidelijk toch een regisseur met een eigen visie, en iemand die weigert om platgetreden paden te betreden.

Bijzonder lollige rommelige zwarte komedie. Blijkbaar kan de film niet iedereen hier bekoren, jammer, ik vind deze film zwaar ondergewaardeerd. Misschien is het vooral een kwestie van of de humor je ligt, en of je kan omgaan met de vele doelloze personages en de opeenvolging van chaotische situaties.

Enkele van de details die de film voor mij zo leuk maakte: de unieke 'communicatie' tussen Radar en de kolonel, de kerel met zijn clipboard die door iedereen genegeerd werd, de stotterende kampomroeper, en het liedje 'Suicide is painless' uit het begin van de film dat een heel andere betekenis kreeg door het personage Painless. Ook de afsluitende footballmatch vond ik erg lollig (let op oa de kolonel die er niets van bakt als coach en de fanatieke Hot Lipps)

Welja, Allen herpakt zich na het smakeloze 'you will meet a tall dark stranger' en laat zich van zn beste kant zien in Midnight in Paris.

Het is de typische lichtvoetige relatiekomedie die je kan verwachten, máár deze keer weet Allen zich goed te doseren zodat ook mensen die geen fan zijn hier vermoedelijk van kunnen genieten.
De op het eerste zicht wat vreemde kronkel om het verhaal zich met tijdssprongen deels in de jaren 20 te laten afspelen blijkt een briljante ingeving. In The purple rose of cairo (of Alice, met alle kruidenmengsels, of Scoop, met de geest) bewees Allen reeds dat hij zoiets onlogisch perfect kan integreren in een film, en ook hier voelt alles heel natuurlijk aan. De avonturen van Gil en alle personages waar hij haast letterlijk tegenaan loopt (Fitzgerald, Picasso, Dali en vooral Hemingway) zijn echt geweldig lollig en geven veel kleur aan de film. Mijmeringen over het kunstenaarsschap en over nostalgie naar het verleden worden functioneel en speels in de film verwerkt en verder wordt het relationele drama op een passend laag pitje gehouden.
Met Owen Wilson heeft Allen bovendien een gedroomde acteur gevonden voor de hoofdrol. Moest Allen zelf deze rol hebben gespeeld zou de film meteen een stuk minder zijn geweest. Wilson heeft eerder een wat dromerige onhandige uitstraling ipv het zenuwachtige van Allen en draagt de film perfect. Zijn komische timing is ook echt goed.

Had het niet echt verwacht, maar dikke meevaller dus. Een gebalanceerde Allen met een heerlijk sfeertje, echt geen postkaartcinema deze keer.

Wat een rastalent, ongelofelijk...

Die 'wat-als' scene is makkelijk het beste wat ik in jaren heb gezien, even niet goed van!

In Cannes de plank lelijk misgeslagen met dit de Gouden Palm niet te gunnen.

En meer woorden ga ik er niet aan vuilmaken.

Het is hier al eerder aangehaald: het is met name deel 3 en meer bepaald de scene in het restaurant die de film naar een hoger niveau tilt.

Er wordt op deze site de film blijkbaar aangewreven dat ie onvoldoende inventief, gedurfd, experimenteel... is. In Europese of Aziatische cinema zijn we inderdaad anders en soms beter gewend, maar je moet geen appelen met peren gaan vergelijken. Voor een Amerikaanse film worden de thema's en de stijl ongeveer zover gerokken als begrijpbaar en bevattelijk is voor het thuispubliek

Ik beoordeel een film toch altijd liever op zijn merites dan zijn gebreken, en die restaurantscene is van een niveau dat pakweg maar een paar films per jaar halen.
Hoe beide mannen elkaar aftasten, onderzoeken, (en uiteindelijk terugvinden), hoe het verschil in karakter mooi in lijn is met bv. de allereerste scene tussen de twee personages, hoe uit alles blijkt hoe volstrekt emotioneel geïsoleerd Chiron is in zijn poging lust en liefde uit zijn leven te bannen, gevangen in dat pantser van een lichaam... Er gebeurt héél veel en heel weinig tegelijk. Klasse, klaar en duidelijk!

Acteerwerk is ok en af en toe mooie beelden die goed aansluiten bij Turner's werk, maar vooral plottechnisch rammelt de film aan alle kanten. Er is werkelijk niets wat het verhaal voortdrijft, een reeks losse gebeurtenissen, daarnaar zit je te kijken.

Ik heb ook het gevoel dat er behoorlijk wat achtergrondkennis over Turner werd verondersteld, veel dingen kan je als leek echt niet plaatsen (en dat mag toch niet de bedoeling zijn). Er wordt vaagweg wel wat gesuggereerd maar of ik nou veel heb bijgeleerd over zowel de persoon als de schilder Turner?