Log

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote posted

Diep onder de indruk toch wel. Is dit een 5 sterren film? Misschien (net) niet, maar ik geef ze toch, voornamelijk omdat zowel begin als einde bij het krachtigste horen van wat ik de laatste pakweg tien jaar heb gezien.

- de introductie met het ronduit prachtige huis als verteller (in een opstel van Nora) is een heel mooie vondst, het concept van ouderlijk huis dat een stille getuige is van verschillende generaties en mensenlevens is sterk. Het introduceert het huisbovendien ook meteen als een soort personage in de film.
- de laatste scene is even desoriënterend, lijkt zich in het huis af te spelen, tot je beseft dat het om een filmset gaat waar het huis is nagemaakt, en in de scene ervoor m.i. duidelijk wordt gemaakt dat het huis verkocht is geweest om de film te kunnen financieren. Vandaar die gruwelijke renovatie, erg realistisch trouwens dat zo'n mooie karaktervolle woning wordt wit geschilderd en voorzien van modern comfort, maar daardoor wel alle charme verliest.
- wat een dynamiek tussen Skarsgaard en Reinsve in dat einde ook trouwens, de blikken spreken boekdelen, acteerwerk van de bovenste plank om zoveel te zeggen zonder woorden. Je ziet ook de fysieke toenadering, maar hun band is nog te broos om over te gaan tot een knuffel - er blijft een veilige afstand, maar dat is ok en realistisch.
- de ultieme scene van de film is echter die vlak ervoor, met de twee zussen in het appartement van Nora - niet toevallig ook de poster van de film. Wanneer Nora de rake en treffende tekst voorleest uit het script van haar vader (ook al voorgelezen door Fanning, potentieel vat deze tekst de ganse film samen). Daar komt nog bij de verklaring van de jongste zus over het verschil tussen hun twee. Qua samenballen van waarachtig acteerwerk, scenario/regie en emotionele lading wordt het niet beter dan dit.


Een heel erg mooie ode aan de helende kracht van artistieke creatie, de vader weet dat hij tekort heeft geschoten en zoekt toenadering op de enige manier waarop hij dit kan - specifiek naar zijn oudste, omdat ze zoveel op elkaar lijken begrijpt hij haar op een bepaald niveau, maar is het water ook erg diep.
Als cinefiel kan je alleen maar blij zijn dat dit soort films nog gemaakt worden, en via een Cannes toch nog internationaal platform krijgen.