Log

Terwijl Joachim Trier zijn Oslo trilogy maakte, deed Dag Johan Haugerud dit stiekem ook al. Dit tweede deel beviel me (nog) iets beter dan de eerste film, Sex.

Films als deze moeten het logischerwijs hebben van de inhoud, de dialogen en de acteerprestaties - en op alle drie de vlakken zit het wel snor. Het thema, wat vrij veel overlap vertoond met het eerste deel, wordt mooi verkend aan de hand van twee hoofdpersonages en de ontmoetingen die ze hebben. De blonde vriendin van Marianne circelt er een beetje rond en lijkt iemand die nogal geblokkeerd / gefrustreerd zit in haar verlangens. De andere twee verkennen die vrijelijk, schijnbaar relatief onbekommerd en onbezorgd - goed wetend wie ze zijn.

Ook hier valt de rustige, volwassen manier op, waarmee over soms complexe situaties wordt gepraat. Meer dan in Sex vond ik dat het ritme zowel de film als in de dialogen iets beter zat. De veerboot als soort van neutrale ontmoetingsplaats was een mooie zet.