Opinions

Als toegewijde liefhebber van de oude Blade Runner keek ik enorm naar deze release uit. Ik werd dan ook weggeblazen uit mijn stoel. Wat een adembenemende beelden; elk shot is een visueel juweel dat over je netvlies sprankelt en een ruw gekunsteld brandmerk in je waarneming en ziel achterlaat. De intensiteit in een blik, de symmetrische gloed in gestileerde gebouwen, de ingehouden emotie in de onderliggende, onuitgesproken woorden. Magistraal.

De zoektocht van replicant K. - subliem en ingetogen vertolkt door een, wederom, fantastische Gosling - wordt subtiel opgebouwd en je voelt je betrokken bij elke beweging, stap, oogopslag en woord. K. is de belichaming van het thema 'willen en mogen zijn', en worstelt met dit dilemma. De momenten tussen hem en Joi zijn schrijnend mooi. Hoe meer K. ontdekt, des te menselijker hij, maar onmogelijker zijn toekomst wordt. De diversiteit van menselijkheid zit verweven in alle karakters: in het vertrouwen van K. door Lieutenant Joshi (Wright), in de genadeloze ambitie van de keiharde Luv (Hoeks), in de breekbare werkwijze van dokter Stelline (Juri) en in de tragiek van het vraagstuk - Philip K. Dick waardig. Al met al genoeg thematiek om een film mee te vullen. Voor mij was dat 5 sterren waard geweest.

Helaas kiest regisseur Villeneuve voor een andere wending. Bij een iconische prent als deze moet er natuurlijk een link gelegd worden met de eerste Blade Runner. Vanaf het moment dat K. naar het restant van Las Vegas gaat, op zoek naar Deckard, zakt de film in. Tegen alle verwachtingen in vond ik de plotlijn met de uitgebluste Harrison Ford één groot mankement. Het voelt te geforceerd aan. Ford verbleekt naast Gosling, loopt ietwat verloren in de film rond en de oneliner is compleet misplaatst. Liever had ik Deckard in ere gehouden, for old times sake. Een verwijzing, of de gebruikte audio opnames, zouden meer impact gehad hebben.

Het verhaal ontrafelt zich verder rondom Deckard met een totaal overbodige reconstructie van een replicant - hier niet nader te benoemen i.v.m. spoilers - een reddingsoperatie en een te makkelijk, soapachtig einde. Het laatste tragische shot van K. is daartegen weer beeldschoon. Blade Runner 2049 struikelt net voor de vervolmaking van een kunstwerk. Daarom geen 5, maar 3,5 ster... hoewel ik twijfel over 4.

BR blijft de gemoederen bezighouden aan beide kanten van de de munt. Met inmiddels de Blu-ray in huis - en na enkele herzieningen - wil ik toch iets toevoegen aan mijn eerder lovende recensie.

Heden is het me duidelijk dat mijn woorden gebaseerd waren op warm gekoesterde herinneringen die me gidsend bij de hand namen en gevoelsmatig verrukten langs vleesgeworden, ingekleurde beelden. De nostalgische knoppen werden op vol volume opengedraaid, waarbij waarheden ondergeschikt raakten: exact wat de filmmakers voor ogen hadden.

Jammer genoeg is het oorspronkelijk euforische gevoel ver weggeëbd en ervaar ik sommige zaken zelfs als storend. Waar dat aan ligt? Niet eens zozeer aan de gebeurtenissen die grotendeels fictief zijn - biopic of niet: het blijft natuurlijk film, hoewel bepaalde keuzes echt niet door de beugel kunnen.

Nee, de schoen wringt vanwege Ramek. Uiterlijk lijkt hij nergens op Freddie (de enige keer dat hij dichtbij komt is tijdens Fat Bottomed Girls als hij op zijn rug ligt, gedragen door het publiek). Dit vond ik de eerste keer al zonde, maar destijds viel het te vergeven. Helaas ontkwam ik laatst, in de scène met het huwelijksaanzoek, niet aan een vergelijking met Gollum - ja, en dan is er ook nog een ring. Bij het live optreden van Bohemian Rhapsody zie ik enkel Mick Jagger en tijdens het afspelen van Madame Butterfly, na het kloppen op Ray Foster's bureau, lijkt Ramek wel een hagedis. Uitermate storend, onnodig en zelfs treurig. Verder zijn de tanden te overdreven, de maniertjes te dik aangezet en vooral; de algehele overtuiging ontbreekt. Als je de echte Freddie ziet en hoort met zijn charisma, overtuiging, showmanship en innemendheid, kun je niet anders dan concluderen dat Ramek eerder een karikatuur neerzet dan een eerbetoon.

Is dan alles verloren? Nee, dat niet. De live optredens blijven fantastisch, al had ik graag meer gezien uit de jaren zeventig - toch Queen's sterkste periode. Ook Live Aid, hoewel er bij de echte Freddie geen spoortje aarzeling was, blijft magisch. Het zijn Ramek's momenten buiten het podium die Freddie geen eer aan doen. De rest van de goed gecaste bandleden is prima op dreef en hun dynamische interactie blijft mooi om te zien.

Als film blijft BR meer dan geslaagd, maar ik kan niet anders dan mijn stem met een ster verlagen, puur vanwege Ramek...

Voor iemand die niet gauw verrast wordt vormt Brightburn een van de uitzonderingen. Met zijn rustige opbouw, karakteruitdieping en het onderhuidse, dreigende gevoel naar de ontluiking van Brandon's ware aard weet hij de aandacht prima vast te houden en simultaan de spanning effectief op te bouwen.

De complexiteit en diversiteit van de verschillende relaties zijn met zorg uitgewerkt. Een belangrijk narratief is de sterke band tussen Banks en Dunn; een invulling die overtuigend neergezet wordt door beide acteurs. Je voelt je betrokken bij de karakters - wat niet onverdienstelijk is in een horrorprent.

Met de duistere kant gaat Yarovesky een paar stappen verder. De kills worden zeer expliciet in beeld gebracht. Bij sommigen trok zelfs ik, als vrijwel onbewogen kijker wat gore betreft, een grimas van walging.

Toch is het niet enkel de horror die deze film definieert. Brightburn kent schrijnende, dramatische momenten, herkenbare coming of age perikelen en bijbehorende keuzes. Dat Brandon geen normale, worstelende puber is, ontspoort in zijn aanpak en het gebruik van zijn krachten maken het juist zo bijzonder. Het treffende einde sluit het geheel ook perfect af.

Deze verdient na zijn Blu-ray release met recht een permanente plek in mijn collectie.

Indrukwekkende film. Het verhaal greep me bij de strot: ruw, recht voor zijn raap en tragisch. De opbouw deed me enigszins aan Lars von Trier denken. Het werkte voortreffelijk en wekte mijn nieuwsgierigheid naar de overige delen op. Er wordt uitstekend geacteerd, met name door Fanning - wat kan ze veel uitdrukken met haar ogen - en de jonge Jones. Pearce gaat hier en daar over de scheef, maar daarvoor is ruimte, gezien de aard van zijn personage. Hoewel ik de meeste plotwendingen lang van tevoren zie aankomen, werd ik dit keer verrast door het einde - dat overigens perfect bij de film past. Mooie prent, een echte beleving. Zo zie ik ze graag.

Hardy is baas. Punt.

Bronson blijft een van mijn favoriete films die niets aan kracht inboet. Ook tijdens mijn derde herziening werd ik wederom compleet omvergeblazen door Hardy's werkelijk fe-no-me-na-le spel. Meesterlijk, verontrustend, onderhuids huiverend broeiend en uitpakkend als een nihilistische mokerslag in het gezicht.

Wat Hardy hier laat zien is pure magie. Zijn invulling van Britain's most notorious criminal is om van te smullen - met zijn blik alleen al weet hij te imponeren - en smaakt naar meer. Natuurlijk is Bronson over the top, maar oh, wat is het een fantastische trip. Refn geeft Hardy de vrije teugel waardoor deze elke scène vult met zijn machtige intensiteit. Zalig om naar te kijken. Weer zat ik aan het beeld gekluisterd. De cinematografie is eveneens dik in orde. Refn's typerende stijlstempel is duidelijk aanwezig. En dan de soundtrack, soms bizar heerlijk gekozen.

Het leven van Michael Peterson kan onmogelijk in 92 minuten verteld worden. Daarvoor heeft de man een te dik en te divers dossier, maar Bronson schetst een goede impressie. Met het gebruik van de briljant vertolkte vaudeville, de documentaire-achtige, solistische vertelwijze en treffende, veelzeggende blikken weet Refn toch net wat meer inzicht te geven. Misschien te kaal voor sommigen. Ik vond het voldoende.

Van mij had Tom hiervoor een Oscar mogen ophalen. Een betere Hardy heb ik sedertdien niet meer voorbij zien komen - en dat wil heel wat zeggen van zo'n groot talent. Bronson is krankzinnig, ruw, gestileerd en hilarisch, dankzij een magistrale Hardy. In een woord: geniaal!