Opinions

Nee, dit was het niet.

Zelfs zonder verwachtingen viel The Seventh Day tegen. De zogenaamde onverschillige houding van Pearce werkt hier averechts - zelfs irritant. Het geheel komt niet geloofwaardig over, mist spanning, diepgang en een goed uitgewerkt narratief.

Geef mij de klassiekers maar.

Hoewel ik weinig waarde hecht aan andermans mening en graag mijn eigen beeld vorm, begon ik toch te twijfelen of ik me aan deze film zou wagen. De reviews liegen er immers niet om: die zijn merendeels vernietigend.

Toch, in het kader van 'even niets beters te doen op een luie zondagmiddag', koos ik voor Shazam en dat viel me 100% mee. Ik had een flauwe, platte film verwacht, maar hij bleek verrassend vermakelijk. Het uitgangspunt - tiener in het lichaam van een volwassene (met superkrachten) - pakt dit keer goed uit. Ook is er voldoende opbouw, actie en humor aanwezig om de aandacht de volle lengte erbij te houden.

De film verliest verliest nergens aan vaart en is - op enkele struikelmomenten na - als geheel geslaagd in mijn ogen. Achteraf had ik hem graag in de bios gezien.

Genietbare Spider-Man die geen moment verveelde. Holland is zichtbaar gegroeid in zijn rol - en is wat mij betreft de beste vriendelijke buurtspin vertolker. Gyllenhaal zet een vermakelijke slechterik neer en Fury is altijd goed. Tevens blijft de interactie tussen Happy en Peter leuk om te zien en is het mooi hoe ze Stark in het verhaal hebben verwerkt. Het enige minpunt vind ik Zendaya. Mijns inziens geen leuke MJ - en dat heeft niets te maken met haar huidskleur, maar alles met haar houding die ondanks uitleg toch een wrange nasmaak behoudt. Desondanks toch 4 sterren.

Gezien op 27 november en nog hoor ik Remember Us This Way door de gangpaden van mijn gedachten ruisen.

Anders dan de meerderheid werd ik echter niet verrast door Lady Gaga. Nee, het was juist Bradley Cooper die me raakte. Hij zet als Jackson Maine een prachtige rol neer. Ik houd van zijn dilemma: niet meer kunnen, maar ook niet anders kunnen. Eenvoud in passie die gematigde veelvoud is geworden. Overleven aan de zelfkant en toch ergens dat sprankje bezitten als een vervlogen melancholie; zichtbaar voor anderen, doch onbereikbaar voor zichzelf.

A Star is Born begon zo verfrissend. De chemie tussen Jackson en Ally is lief zonder overdreven sentiment. Het zijn gewone, kleine dingen waarin de charme ligt (dat heeft Cooper goed begrepen). Het duet Shallows is genieten. Je gunt deze sympathieke mensen allebei geluk en succes.

Maar dan...

Waarom toch die ommekeer van singer/songwriter naar nietszeggend popsterretje? Dat is zo'n domper. Hoe nuchter, standvastig en oprecht Ally ook is in de eerste helft; zo makkelijk verloochent ze zichzelf onder de hoede van een gladde manager. Ja, succes en showbusiness. Ik weet dat de verleiding groot is, maar het doet afbraak aan de film en aan Ally's personage.

Jackson, daarentegen, is een echte. Hij blijft trouw aan zichzelf en zijn muziek, met alle ups en vele downs. Hij is doorspekt met roots, doorleefd en authentiek. Er speelt zoveel onder de oppervlakte. Als hij optrad, had ik het gevoel naar een performer pur sang te kijken. I like him. Verder een sterke en tegelijkertijd kwetsbare bijrol van Sam Elliott - met als bonus het ongemakkelijke, open en oh zo mooie moment tussen de twee broers bij de auto.

Al met al een film die blijft hangen, maar de nodige wendingen had kunnen missen. Dankzij de schitterende rol van Cooper zeker meer dan de moeite en een herziening waard.