Opinions

Ik begrijp de hype niet rondom deze serie.

De eerste drie afleveringen zijn sterk, waarin stalker Martha centraal staat. Het geschetste narratief neemt vanaf deel vier helaas een drastisch andere wending, waardoor ik mijn sympathie voor het hoofdpersonage verloor - met name vanwege de absurde keuzes die hij maakt. Nee, de verwachtingen die de eerste afleveringen creëerden, werden totaal niet ingelost. Het wekte eerder irritatie op.

Ik heb de serie puur afgekeken, omdat ik wilde weten hoe het eindigde. Conclusie; ik vond het vervelend.

"My father was bipolar. One night, when I was ten, he tried to smother me with a Hello Kitty duvet."

Fantastisch! De dialogen, de insteek, de personages. Kortom: het gehele narratief. De Supes zijn niet meer dan big business, werkend voor een bedrijf dat letterlijk over lijken gaat. Ratings, deals en geld staan boven mensenlevens - een uitvergroting van de hedendaagse, commerciële maatschappij waarin Vought de monopoliepositie heeft.

Eigenlijk sprak de serie me niet aan qua beschrijving op Prime Video. Puur opgezet omdat ik niet wist wat te kijken. Vanaf aflevering 1 was ik echter om. Heerlijk. Het is duister, zwartgallig, bizar en bij tijden ronduit briljant. Ik heb regelmatig in een deuk gelegen.

The Boys windt er geen doekjes om. Het geweld is grof, de karakters verknipt, de motieven immoreel - zelfs wanneer ze goedbedoeld zijn. Tegelijkertijd is bijna iedereen een marionet van hun eigen drama of wraak, vastzittend in een zelf gecreëerde of opgelegde gevangenis.

Seizoen 1 zit er bijna op. Op naar seizoen 2!

De eerste twee seizoenen waren geweldig. Jammer genoeg haalde seizoen 3 de serie voor mij onderuit. Herhaling na herhaling, oneindig veel tijdsprongen en een einde dat er aan de haren bijgesleept werd, waardoor de gehele opbouw tenietgedaan werd. Zonde.

Aan verwachtingen kun je niet ontkomen. Net zoals hoop monden ze meestal uit in uitgestelde teleurstelling, waarna een lading kritiek volgt. Immers kan niemand het iedereen naar zijn of haar zin maken. Persoonlijk heb ik verwachtingen lang geleden laten varen: ik laat me verrassen.

Halo valt voor mij in de categorie aangename verrassingen. Zonder bezwaard of beïnvloed te zijn door de vergelijking van de game, biedt Halo ruim voldoende entertainment, diepgang, actie en drama. Schreiber zet een perfecte Master Chief neer: de ultieme soldaat die bikkelhard, maar tegelijkertijd ook innemend en kwetsbaar kan zijn. De overige castleden, onder meer Natascha McElhone en Kate Kennedy, overtuigen eveneens in hun rollen.

De werelden, wezens en effecten zien er mooi uit - zeker op een groot scherm met Dolby Vision en Atmos. De gevechtsscènes zijn verzorgd en creëren een goede balans tussen het onderliggend narratief.

Laat seizoen twee maar snel komen.

Ik vond dit eigenlijk verrassend goed.

Het geeft een diepe inkijk op een geraffineerde, toxische relatie. De vele seksscènes zijn niet het hoofddoel; ze fungeren als katalysator om de verregaande toxiciteit aan te tonen. Het is juist de bedoeling dat je je er ongemakkelijk bij voelt, want zo ervaart het hoofdpersonage het ook. Het is traumabonding - manipulatie op het hoogste niveau, waarbij het slachtoffer gehersenspoeld is en niet beter meer weet. Een zwaar onderwerp dat nietsontziend uitgelicht wordt.

The Idol bevat hierdoor wel degelijk gelaagdheid. Jocelyns getraumatiseerde verleden, haar angst om alles kwijt te raken, de ja-zeggers om haar heen, de cultuur waarin Tedros haar en de anderen in verstrikt. De verrotte, ongezonde wereld van de (pop)muziekindustrie. De dynamiek is alom aanwezig.

Overigens, Lily-Rose Depp speelt weergaloos. Dat had ik nooit achter haar gezocht. Een serie die meer verdient dan neergesabeld te worden. Jammer van de onnodige, vreemde twist op het einde. Zonder dat had ik vier sterren gegeven.

Geweldige serie. Ik kijk reikhalzend uit naar het volgende seizoen!

Verrassend leuke serie.

Alleen de narrator is al geweldig - zo heerlijk droog. Ondanks de humoristische insteek en het aparte narratief, leef je toch mee met de personages. Er gebeurt van alles. Langdradig wordt het nergens.

Jane is een geloofwaardige protagonist en Mary zet een goede villain neer. Enige minpunt vind ik de casting van Guilford.

Ik kijk uit naar het tweede seizoen.

Iets nieuws aan het Star Wars universum toevoegen is bijna een onmogelijke opgave. Het immense spectrum is gekleurd met ontelbare persoonlijke herinneringen. De torenhoge verwachtingen per - iconisch - karakter en narratief maken het zowat een ondankbare taak.

Obi-Wan Kenobi zet voor mij de juiste toon en bewandelt het sobere middenpad tussen McGregor en Guinness. De opbouw is enigszins traag, passend bij de sombere gebeurtenissen na Revenge of the Sith. Het is voelbaar; Obi-Wan/Ben is doelloos en verslagen. Een schim van de Jedi die hij ooit was - goed neergezet door McGregor.

De achtergrondinformatie geeft meer diepgang. Vader's rentree is wreder en maakt indruk. Ik voel me thuis in deze serie. Wel kan ik me vinden in het commentaar op de jeugdige Leia, maar Disney's kindacteurs zijn over het algemeen altijd wijzer dan hun werkelijke leeftijd. In mijn beleving doet dit geen afbreuk aan het geheel.

Ik kijk naar de volgende aflevering.