Opinions

Een cinematografische ontgoocheling.

Ik kijk bewust geen trailers, geloof niet in geboetseerde hype, versnipper verwachtingen en nestel me bij ieder bioscoopbezoek blanco in mijn stoel. Zo ook bij Hereditary, die overigens sterk opent. De eerlijke toespraak van Annie (Colette) tijdens haar moeders uitvaart onthult de bittere moeder-dochter relatie zonder vals sentiment.

Het rouwproces - of feitelijk: het ontbreken ervan - wordt subtiel in beeld gebracht. Bij het zwaardere, snel opeenvolgende drama komen de emoties levensecht uit de verf (pluim voor Colette!). De onderlinge stroefheid en de onuitgesproken doch onmiskenbare gevoelens waarmee het gezin worstelt, worden prima uitgediept, met hier en daar een verwijzing dat er meer aan de hand is.

Less is more. De combinatie van psychologisch drama en horror oogde voor mij als een ongebalanceerde koorddans op een transparant touw. Zonder twijfel voldoet Hereditary aan het eerstgenoemde, maar als potentiële horror schiet hij zelfs zonder verwachtingen tekort.

Vergelijkingen met The Exorcist, Rosemary's Baby en het recentere Mother! vind ik persoonlijk raadselachtig. Deze stukjes cinema zijn magistraal tot het aan de end credits toe, terwijl Hereditary zich schmierend vergaloppeerd aan een pompeus, kitscherig einde dat de hele film onderuithaalt (ik kreeg spontaan een Paranormal Activity flashback). Voor mij vloog het geheel uit de bocht en ja, ik begrijp waarover het gaat en ben me bewust van de achterliggende gedachten - die echter niets aan mijn beleving toevoegen.

Jammer dat ik het dit keer oneens moet zijn met de gebruikers waarmee ik meestal op een lijn zit. Ik kan er gevoelsmatig echter niets anders van maken dan een zure anticlimax.

Eindelijk, een intelligente film die aanzet tot denken en warempel uitnodigt tot discussiëren. Een aangename verrassing in het uitgemolken gros waarin visuele perceptie de flinterdunne inhoud kansloos poogt te verdoezelen.

The House That Jack Built is niet bedoeld voor tere zieltjes. Het geweld proeft tastbaar ongemakkelijk en is bij tijden verbluffend reëel op een voyeuristische, onontkoombare wijze. Hier geen Hollywoodachtige schoonheden of opsmuk. In plaats daarvan jongleert men met harde feiten die zonder pardon als mokerslagen op je netvlies worden geramd.

Von Trier dwingt de kijker een duistere spiegel van mensheid voor die even gruwelijk als actueel is. Deze film enkel beoordelen op geweld is echter te kort door de bocht. Zou je dat doen, dan mis je de essentie en de intrinsieke paradox die balanceert op een breekbaar koord tussen genialiteit en krankzinnigheid.

Onder het bruut doordrenkte geweld vind je ongekende puurheid in de intellectuele gesprekken c.q. strijd tussen Jack en Verge (Vergilius). Je vergaapt je aan de treffende referenties en de simpele - zij het complex schrille - waarheden die belicht worden. Dillon is weergaloos als de aan OCD lijdende, experimenterende seriemoordenaar die steeds dieper verstrikt raakt in een neerwaartse spiraal - wat bizar hilarische en simultaan afgrijselijke momenten oplevert.

Rest nog de filmmaker. Von Trier is een eigenzinnige man die wars is van concessies. Zijn stijl moet je liggen. De een omschrijft het als pretentieus geneuzel; bij een ander verblijdt het de naar uitdaging snakkende neuronen. Mij heeft deze allorgie van het begin tot het - fenomenaal mooi weergegeven - einde geïntrigeerd. Het was smullen met een onverzadigbare lust naar meer. Mijns inziens Von Triers beste tot nu toe.

Meesterlijk.