Opinions

Wat een tour de force van Phoenix.

Boven deze productie wappert weliswaar de vlag van DC Comics, maar dit sobere kleinood is mijlenver verwijderd van een superheldenfilm. Joker is een schrijnende karakterstudie van een eenling aan de zelfkant van de maatschappij.

Voor het eerst is Arthur Fleck een persoon. Zijn strijd, wensen en dromen, alles wat hem afgenomen wordt: het is zo subtiel expliciet in beeld gebracht dat elke emotie, elke frustratie en elke tegenslag voelbaar is. Zowel fysiek als mentaal straalt Phoenix een intense fragiliteit uit die het doek overstijgt. Leesbaar in zijn ogen; een verslagen man die weet dat hij niets kan verwachten, maar diep vanbinnen nog een sprankje hoop koestert dat keer op keer verwoest wordt.

Waar ligt de grens? Meer dan krankzinnigheid belicht dit werk juist de oorsprong: wat een continuïteit van diepe eenzaamheid, vernedering en onbegrip in een antipathische samenleving kan aanrichten. Hoe verwoestend het effect kan zijn op een kwetsbaar individu voor wie elke deur bruut dichtslaat.

Het niet-zijn is tastbaar. Leegte en verlangen opslokkend aanwezig. Werkelijkheid en waan vloeien ongemerkt samen. Uiteindelijk sluit de teloorgang in de neerwaartse spiraal alle zijpaden tot het dilemma ophoudt te bestaan en zich ontvouwt in een optelsom van extremen. De in het nauw gedreven Arthur ziet geen andere uitweg meer en wraakt zich op zijn aggressors. De directheid is wrang, de verworven hulde bevreemdend acceptabel. Het is niet het felbegeerde podium dat hij in gedachten had, maar het is een podium...

Rauw, triest en meesterlijk. Een schitterend stukje cinema met een fenomenale Phoenix die voor mij een ongeëvenaarde Joker neerzet. Vijf sterren.