Opinions

The Beatles waren verantwoordelijk voor een nieuwe kijk op de, op zijn zachtst gezegd, stroeve relatie met mijn moeder. In mijn tienerjaren vertrouwde ze me toe dat I Saw Here Standing There een van haar favoriete nummers was. Ineens begreep ik dat ze jong was geweest, dat ze ooit plezier had en zorgeloos had gedanst op de aanstekelijke klanken van dit nummer. Als Beatles-minnend luisteraar verdiende ze hiermee mijn respect. Opeens deelden we iets samen, dankzij het fenomenale viertal uit Liverpool. Niet dat dit gegeven onze relatie heeft gered - het is immers geen film - maar het was een bijzonder moment.

Yesterday opent ongetwijfeld een heel scala aan gelijksoortige herinneringen bij vele toeschouwers. De muziek van The Beatles heeft wereldwijd zo'n enorme invloed gehad op de muziekindustrie, om maar niet te spreken over de impact die het heeft gemaakt op de gewone mens.

De film begint fris met een originele insteek. Dat het meest invloedrijke, muzikale quartet nooit heeft bestaan is onvoorstelbaar. Hoe mooi is het dan om Yesterday te horen - zeer gevoelig vertolkt door Malik. De karakters zijn sympathiek, de Britse humor typisch en de nummers... Ja, laten we eerlijk zijn: zonder deze pareltjes had Yesterday het niet gered. Het veelbelovende, potentiële plot blijft helaas steken op een standaardformule die niet verder durft te reiken dan platgetreden clichés.

Conform clichés gooit men het feelgood roer om (de plotselinge bekentenis van Ellie die al die tijd passief heeft gewacht op een liefdesverklaring van Jack en hem op onsympathieke wijze voor het blok zet; ik of de roem - waarbij het einde zich moeiteloos laat raden). Verder doet het opgedrongen, moralistische sausje het verhaal evenmin goed (Jack worstelt steeds meer met zijn geweten en uiteindelijk biecht hij in een tot de nok toe gevuld Wembley op dat niet hij, maar Lennon, McCartney, Starr en Harrison de nummers hebben geschreven. Fijn voor hem dat hij zijn hart lucht, maar bovengenoemde heren weten niet eens dat ze The Beatles waren in een ander universum).

Ondanks deze 'valse' noten is Yesterday zeker niet mislukt. Ik heb genoten van de muziek, de humor (o.a. de zoekresultaten van Google: het antwoord op het woord 'coke' was hilarisch) en de onroerende scène met een grootheid. Yesterday is het net niet, maar bevat genoeg om een glimlach op het gezicht te toveren.

Mooie film die sluipend onder je huid kruipt als een wakende droom.

De getraumatiseerde Joe wordt ingetogen, rauw en haast nihilistisch geportretteerd door Phoenix. Als je ooit pijn gekend hebt, herken je het in Joe's ogen. Hij sleept zich door een wereld heen waarin hij eigenlijk niet kan bestaan - zijn kwelling transpireert ademend buiten het scherm. Enerzijds verteerd door gitzwarte, suïcidale gedachten en anderzijds gevangen door zijn sterke verantwoordelijkheidsgevoel kan hij niet toegeven aan zijn prangende verlangen om eruit te stappen.

De minimalistische dialogen, de sobere cinematografie en de sporadische flashbacks worden effectief gedoseerd. Doordat het geheel afstandelijk oogt, roept het juist betrokkenheid op. De momenten waarop Joe alleen is met zijn zwaarmoedige gedachten - spaarzame tijd waarin hij werkelijk zichzelf kan zijn - doen daarom haast voyeuristisch aan. Deze man is vanbinnen kapot, kan niet meer en gaat toch door. Niet omdat hij wil, maar omdat hij moet; van zichzelf, voor anderen.

You Were Never Really Here vermijdt geijkte paden. De keukenscène (met een van de schaarse muzieknummers) is briljant - absurd en toch menselijk. De scène bij en in het meer: schrijnend, anders en erg mooi.

De kracht van deze film is zijn leegte. Het is een karakterschets op een abstract canvas waarvan de penseelstreken nog ontdekt moeten worden. Verwar het verbergen of het onmogelijk kunnen uiten van emoties niet met de afwezigheid ervan. Kijk dieper. Leef mee. Bij mij kwam het absoluut binnen. Dikke voldoende!