Opinions

Once Upon a Time in... Hollywood...

De titel suggereert een fictief verhaal dat in feite ook Pulp Fiction genoemd had kunnen worden, ware het niet dat Tarantino deze titel al vergeven heeft. Hollywood is immers het Mekka van fictie en pulp - met hier en daar een aangename uitzondering op de regel.

Once Upon a Time in Hollywood valt niet in bovengenoemde categorie, ondanks en juist door de Tarantinoïaanse aanpak die een hoger niveau ambieert, maar slechts leegheid verheerlijkt. Enerzijds is het briljant om zo veel details te tonen en eigenlijk niets te laten zien. Als nihilistische satire op het 'glorieuze' Hollywood met een mix van nonexistentiële en actuele elementen is de film dan ook zeer geslaagd.

Het has-been/wannabe thema markeert de bodem van deze lege verpakking. Werkelijk niemand kijkt verder dan zijn ambities. Zo woont Dalton naast Polanski en Tate. Uitgenodigd worden in hun huis vindt hij belangrijker dan het drama dat zich heeft afgespeeld - connecties betekenen inmiddels alles. Ook het leven van stuntman Booth laat zich kenmerken door leegheid: zonder eigen carrière is hij niet meer dan het manusje van alles voor Dalton. En Tate draagt weliswaar onschuld uit, maar gaat tegelijkertijd naar de bios om haar eigen film te bekijken en de reacties van het publiek te meten.

Leegheid symboliseren is een ding; diezelfde leegheid op een interessante wijze naar het witte doek vertalen een ander. DiCaprio is briljant als de aan lager wal geraakte acteur Dalton en Pitt kleurt zijn rol zo goed mogelijk in, maar krijgt - tot op het laatst - weinig om mee te werken. Het genietbare acteergeweld wordt bewust naar de achtergrond verdrongen door ellenlange autoritten en slepende stapels aan anticlimax scènes met een gebrek aan scherpe dialogen, die sfeer boven inhoud karakteriseren. Dit wordt in zo'n grote mate gedoseerd dat er weinig anders overblijft, waardoor het op den duur enorm gaat vervelen.

De aanwezigheid van Tate en haar welbekende tragische lot is niet meer dan een poging om suspense te creëren waarmee de kijker op het verkeerde been wordt gezet. Het einde toont wederom de Hollywoodiaanse leegheid. Ergens is het triest en zelfs misplaatst dat Tate daarvoor gebruikt wordt - haar personage had met gemak een fictief persoon kunnen zijn met dezelfde achtergrond.

Tarantino verheerlijkt leegheid, maar schiet hierin zo ver door dat hij ten onder gaat aan zelfverheerlijking. Een lange, doelloze en jammer genoeg teleurstellende zit die ik gauw wil vergeten.