Opinions

Licht komische familiesoap, waarbij je kunt grinniken om oude en nieuwe tijden in Thailand, waarin alles vrij vet is aangezet, en die mij zeker niet tot tranens toe bewoog. Ik zat erbij en ik keek ernaar, naar een coherent scenario, naar uitstekende acteurs, maar ook naar een saai, voorspelbaar verhaal.

Zo'n film die gezapig voortkabbelt en maar duurt en duurt zonder dat je je verveelt en zonder dat je op het puntje van je stoel zit en zonder dat je je ergert. Dan loop je de zaal uit , je knippert met je ogen en je bent hem alweer vergeten.

Een klein meesterwerkje dat je onuitgesproken de gevoelens van de vader en en zijn dochter laat meebeleven. Herzie bijvoorbeeld de slotscène waarin de dochter slechts tweemaal iets zegt ("Daddy" en 1 zin) en hij duurt zeker vier minuten. Kom hier maar eens om in een Amerikaanse film (en menig andere)...

Regisseur Debra Granik schreef mee aan het scenario en slaagt erin een complex verhaal (vader en dochter groeien uit elkaar in ongewone omstandigheden) met zuinigheid te vertellen. Alleen door het hoogst nodige te laten zien kunnen we als kijker het nodige afleiden. En daarbij weet zij elke voor de hand liggende valkuil (waarin menig Amerikaanse film valt) subtiel te vermijden. Ik noem slechts: girl meets boy, natuurmens tegenover cultuurmens, incest, paranoïde oorlogsveteraan, harteloze sociale dienst, gewelddadige buitenwereld, en zo voort.

Perfect? Nee, dat niet. De ommekeer van de dochter is te vet aangezet en alle personages zijn wel erg aardig voor elkaar.. Maar dit is muggenziften.

Heerlijk om weer een film te zien in het filmtheater die ertoe doet en die je ontroerd verlaat.

Zeker, ik weet nu iets meer over de fotograaf Lee Miller: ze was in de jaren twintig en dertig een recalcitrant fotomodel, viel [tegen haar geschetste karakter in] als een blok voor kunstenaar Roland Penrose, en werd een verbeten oorlogsfotograaf die de keiharde realiteit tijdens en vlak na WO II vastlegde. Het merendeel werd niet gepubliceerd.

Deze beschrijving doet wat eendimensionaal aan en zo is de film: een gedegen, professioneel gemaakte, conventionele biopic die zich niet concentreert op de mens Lee Miller, maar op haar beroep. De gekozen vorm - een interview van een journalist met de oudere Lee Miller over haar oorlogsfotografie - is te gemakkelijk en vooral hinderlijk, telkens wanneer het de verhaallijn onderbreekt. De twist aan het slot, als de beroemde oom uit Amerika, is volstrekt onnodig en banaal: een bekentenis moet de drager zijn van haar verbetenheid waarnaar we bijna twee uur hebben zitten kijken.

Ook dankzij het spel van Winslet krijg je het gevoel dat er veel meer viel te maken over haar leven dan deze rechtschapen, eendimensionale kijkdoos waaraan filmisch weinig valt te beleven. Alleen al te bedenken dat zij een muze is geweest van de surrealisten in de jaren twintig. Hoeveel kansen zijn gemist?

Teksten aan het slot van de film maken pas echt de triestheid van haar werkzame leven duidelijk, en dat is voor een film natuurlijk een teken aan de wand. Was de film ermee begonnen, dan was ook de geforceerde tweede twist aan het slot overbodig geweest.

Heerlijke documentaire die alle klassieke paden van een biopic ontwijkt, die geen psychologisch portret schildert onderbouwd, door talloze talking heads, en die de chronologische biografie aan zijn laars lapt.

In plaats daarvan een fotografische en filmische impressie van trompettist Chet Baker (regisseur Bruce Weber is van oorsprong fotograaf), een meanderend web dat recht doet aan spel en zang van Baker, en aan diens leven van charmante junk die vrouwen en mannen om zijn vingers windt.

De Sovjet-Unie aan het begin van de jaren '80, waarin muziekartiesten (blijkbaar) geïnspireerd zijn door de westerse muziek (lees: Lou Reed, Blondie, T. Rex e.a.).

Zie een muzikaal en filmisch heerlijke biopic, waarin gespeeld wordt met zwart/wit, wat kleur, animaties, rommelig camerawerk (heerlijk), grauwe beelden en scènes die ik niet snel zal vergeten: de troosteloze nacht in stromende regen waarin een dronken vrouw 'It's a perfect day' van Lou Reed zingt bijvoorbeeld. En niet te vergeten de scènes, die vast niet door de censuur van toentertijd zullen zijn gekomen, en die een dynamische hang naar vrijheid uitbeelden, keurig afgesloten door een jongeman met een bordje waarop 'Dit is niet gebeurd'.

De wat lauwe uitwerking van de driehoeksverhouding die langzamerhand ontstaat, doet afbreuk. Jammer is dat.

Dit is interessant.

Op het sounddesign na (veel te nadrukkelijk, eigenlijk weerzinwekkend) valt er weinig aan te merken op deze film: prachtig kader, zwart/wit-beelden, goed geacteerd, woeste setting, diepgaande research vooraf (19e eeuws dialect, Moby Dick), en een wat - vooruit dan - voorspelbaar verhaal.

En toch bleef ik er tegen aan kijken, enigszins in bewondering maar allerminst ademloos. Geen puntje van mijn stoel en na 70 minuten bleek ik op mijn horloge te hebben gekeken.

Hoe kan dit?

Deed de film mij teveel aan meesterwerken denken, zoals The Servant van Jospeh Losey met het scenario van Harold Pinter? Of The Shining en The Birds?

Hindert toch de voorspelbaarheid van het verhaal: twee mannen wekenlang op een rotspunt - je kunt het uittekenen. Toch?

Verliest de film alle subtiliteit zo gauw als ook de ander aan de alcohol gaat?

Of stoort mij de volkomen explicietheid van de beelden, vet onderstreept door het al genoemde sounddesign waardoor niets meer te raden overblijft?

In elk geval heeft Ferdydurke hieronder gelijk: " [...] de film houdt iets gekunstelds, komt niet echt tot leven."

Jammer.

Erg oppervlakkige documentaire, waarin je weinig te weten komt over het leven van Robbie Müller, over zijn persoon en visie, en vrijwel niets over zijn manier van werken, behalve dat licht belangrijk was voor hem - en dat is geen onthulling voor een cameraman.

* Alle talking heads zijn [natuurlijk] vol lof, maar waarom ze zo vol lof zijn, blijft een raadsel.

* De overgang van celluloid naar digitaal (fundamenteel voor elke cameraman, het is alsof je de beeldtaal opnieuw moet uitvinden) wordt even aangestipt, maar niet uitgediept.

* Waarom een bepaalde scène op deze wijze is verbeeld en niet anders, de docu blijft zwijgen...

Enfin, zo kan ik nog wel even doorgaan.

Jammer, jammer, jammer.

Op een binnenplaats van oude huizen in een Georgische badplaats leeft een mozaïek aan mensen samen: jong en oud, vrouw en man, arm en rijk, ziek en gezond, ieder met haar/zijn eigen (on)hebbelijkheden. De film geeft in prachtige zwart/wit-beelden inkijkjes in elk leven en legt zo de verschillen bloot, waarvan muziek af en toe de belichaming is: piano en viool bij de oudere generatie, elektrische gitaar en koptelefoon bij de jongere.

Er gebeurt niet veel en toch gebeurt er van alles, mits je maar aandachtig observeert. Voor welk leven geldt dit niet? Het leven op een binnenplaats als metafoor voor een samenleving: soms vermakelijk, dan weer verdrietig en schrijnend.

Wat een prachtige film.