Opinions

De film begint veelbelovend. In het gesprek met zijn meerdere hoort priester Lucas over de ontberingen die hem te wachten staan op zijn zending in IJsland: vulkaanuitbarsting, hoog water in rivieren, naderende winter en een woeste natuur. Op de boot ernaar toe leert hij de verschillende IJslandse woorden voor regen, bemerkt dat hij ze niet allemaal kan onthouden en concludeert dat de IJslanders blijkbaar niet kunnen kiezen. De Deense taal tegenover de IJslandse, Denemarken tegenover IJsland.

Ik ging ervoor zitten en was blij dat de ondertitelaar mij de helpende hand toestak: het IJslands werd cursief ondertiteld, handig want ik hoor het verschil tussen de twee talen niet. Maar langzaamaan schoof ik onderuit op mijn stoel. Het rondhoekige 4:3-beeld vertaalde zich in een hoekige (lees hink-stap-sprong) montage, de reis naar het beoogde dorpje (waar ik overigens slechts 1 huis ontdekte) werd fragmentarisch verbeeld, en spanning noch ontspanning was zichtbaar tussen de acht reizigers hoewel de dood van de tolk (sic) hiertoe toch alle aanleiding zou kunnen geven.

We zijn op de helft, en de film had nog steeds mijn verminderende sympathie, maar die verdween als de sneeuw die nog niet was gevallen. Het kan zijn dat ik de subtiliteiten die ongetwijfeld spelen tussen IJsland en Denemarken niet begrijp, het kan zijn dat ik de vertelde anekdotes en liederen niet met elkaar kan verbinden, in elk geval ik kon niet veel met de onhandige priester die in het dorp een stukje beschaving ontmoet, natuurlijk wordt verleid door de oudste dochter aldaar en die zijn eigen onvermogen om mens en land te kennen anno eind 19e eeuw compenseert door er foto's van te maken (wat wel weer een mooi beeld is).

'Het zal allemaal wel' is het gevoel waarmee ik na 140 minuten de zaal verliet. En dat is te weinig.

Het leven van Julie is heel gewoon met alle gewone problemen die iedere vrouw (en man) rond haar (zijn) 30-ste tegenkomt, zoals 'wil ik deze gewone relatie wel?' en 'wil ik wel kinderen zoals alle gewone mensen blijkbaar gewoon doen?'. En Julie gaat met deze gewone problemen op een gewone wijze om, zoals menig gewoon mens dit zal doen, zoals niet al te confronterend zijn en weglopen als het moeilijk wordt.

Lardeer deze vertelling met een aantal gewone, eigentijdse issues, zoals social media, klimaatproblemen en post-feminisme en tel daarbij op dat Joachim Trier deze slice of life met goede acteurs op een paar scènes na heel gewoon in beeld heeft gebracht, dan kan ik niets anders concluderen een gewone film te hebben gezien die zichzelf nauwelijks in zijn gewoonheid overstijgt en die behoorlijk wat diepgang mist, zoals menig leven ongetwijfeld gewoon voortkabbelt.

Jammer, deze publiekslieveling van een vaak ongewone regisseur is niet aan mij besteed.

Wanneer Guida erop uit trekt en Eurídice thuis achterblijft, leven de twee zussen jaar in jaar uit een voor elkaar onzichtbaar leven, terwijl wij als kijker meekrijgen wat de zussen niet van elkaar weten. Gelukkig speelt de film hier niet mee, maar krijgt het (niet al te originele) verhaal wel een tweede laag: wij weten wat zij niet weten en dat is de context waarin we niet anders dan elke gebeurtenis kunnen plaatsen.

De film schetst twee verschillende levens die op een aantal punten parallellen vertonen met als belangrijkste, dat de zussen beiden krachtige vrouwen blijven in een Braziliaanse samenleving waarop we niet jaloers hoeven te zijn.

Vuige, rauwe beelden en stiltes die de dialoog wegdringen, alle ruimte latend aan de mimiek en gestiek van de actrices. Wat jammer is dan die opdringerige muziek...

Toen ik de filmzaal uitliep dacht ik een zwart/wit-film gezien te hebben, maar dat meisje had toch blond haar?

De openingszin geeft ongeveer weer wat voor film dit is:

- het grauwe Lapland vormt het decor, waarin

- een asgrauwe mijn met asgrauwe mannen en een blonde vrouw

- vooral drinken en praten

en na afloop had ik geen idee waarover.

Recensies praten elkaar (en de regisseur) na over een anti-kapitalistische noordelijke western, en vertellen het flinterdunne verhaaltje, want weten zich blijkbaar geen raad.

Kan me er iets bij voorstellen. Pinter en Gogol waren ongetwijfeld inspiratiebronnen voor de dialogen die nergens over gaan, de muziek waaiert alle kanten op en na twee uur bleek ik me nauwelijks verveeld te hebben.

Zoiets, dus.

Mooi voorbeeld van een goed bedoelde film die uiteindelijk mislukt blijkt. Franse militairen, op de reis terug uit Afghanistan, moeten op Cyprus in drie dagen hun oorlogtrauma's verwerken, waarna ze verder reizen naar Frankrijk. Hoe zou jij zo'n scenario opbouwen? Eerst doen alsof er niks aan de hand is, dan je frustraties botvieren op de toeristen in je nabije omgeving, vervolgens op de inwoners van Cyprus en ten slotte op je mede-militairen?

De militairen vertellen met name over één gebeurtenis die tegelijkertijd via een computersimulatie in beeld wordt gebracht. Hier ligt de kracht van de film en het levert ontroerende scènes op. Maar verder? We gaan van de ene voorspelbare gebeurtenis naar de andere, terwijl iedere militair - ook de twee jonge vrouwen - van plastic blijft en geen enkele ontwikkeling doormaakt. De acteurs zie je getroubleerde militairen spelen en niet zijn.

Zoals vaak bij mislukte films doen de regisseurs alsof de kijker dom is, en dus nemen ze de kijker nadrukkelijk bij de hand in beeld en geluid. Ook in deze film. Elke gebeurtenis wordt vooraf in een shot of scène aangekondigd en mochten we de moraal ervan niet zelf hebben afgeleid, dan vertelt een filmpersonage nadien wel wat we hadden kunnen/moeten zien.

Jammer. Het onderwerp is frustrerend actueel, de computersimulatie als therapie is mooi uitgebuit en het herbelevingsrelaas van de eerste militair is ontroerend. Al het overige kennen we uit honderden andere films en boeken, en dat noemen we cliché's.

Verpletterende film.

Zelf werd ik de dementerende vrouw, leek het wel, zo verward raakte ik door de splitscreen, het rommelige labyrintische huis, de stiltes, het dolen, de treurnis, het strakke beeldkader, het zwart bij elke montageovergang, de vrijwel altijd niet-muziek en het lege slot.

Ik wilde weg, maar de film kluisterde mij meedogenloos.