Opinions

Wie de goede bedoelingen en ideëen van het verhaal van deze film wil vernemen, leest hieronder de bespreking van De filosoof.

Het verhaal stemt tot nadenken over de moeder-dochter relatie en hoe deze ook te begrijpen kan zijn vanuit een Afrikaanse cultuur. Met dat verhaal - gegoten in een rechtbankdrama - is niks mis, zeker niet hoe dit verhaal is ingebed in de filmgeschiedenis (Hiroshima, mon amour van Resnais, en Medea van Pasolini) en de muziekcultuur (Nina Simone aan het slot).

Met de film evenwel wel, om het lelijk uit te drukken. Laat de close-ups weg, en je houdt een recht-toe vertelling over die niet boeit en soms zelfs verveelt. Gelukkig vormt het slotpleidooi van de advocate een uitzondering hierop: indringend, mede vanwege de filmische weergave.

De eerste interactieve film van mijn leven.

In Laos bereiden boeddhistische jongens zich in een tempel voor op een mogelijk leven als monnik. Verder weg ligt een oude vrouw op sterven.

Na haar dood verkeert zij in een staat van bardo, de overgangsfase naar een nieuw leven. Uniek hoe ook de filmkijker deze fase in licht en geluid meebeleeft.

In het derde deel is de oude vrouw geïncarneerd en verplaatst de handeling zich naar Zanzibar waar vrouwen met zeewier handeldrijven.

Met de nodige scepsis ging ik naar het filmtheater en volkomen overtuigd verliet ik de zaal.

Eindexamenfilm (Karlsruhe) met vooral beelden van portieken, terwijl de geluidsband teksten geeft van Robert Walser. Eerlijk gezegd dacht ik, dat we dit soort van cinema ondertussen wel kennen ...

Alle info hierboven komt ongetwijfeld van de producent, want de film zelf geeft hoogstens een portret van verschillende voordeuren.

Rustige film van de Iraanse regisseur Jafar Panahi die wederom meespeelt in zijn eigen film, waarin van alles gebeurt. De verontrustende video aan het begin is een geweldige aanleiding voor een reis door de bergen in Azerbeidzjan waar we kennismaken met een tweetalige cultuur die ons grotendeels vreemd is, maar niet onbegrijpelijk voorkomt.

Communiceren staat sowieso centraal in deze film, waarin een meisje via een video verontrust, waarin mensen Turks en/of Farzi spreken - hiermee wordt gespeeld in de film; de betekenislaag ontschiet mij als westerling -, waarin dorpelingen elkaar via een zelf gemaakte claxon-taal berichten of de bergpas vrij is om te passeren, en waarin bijvoorbeeld de verwijderde voorhuid bij jongetjes hun toekomst bepaalt, afhankelijk van wat ermee wordt gedaan.

Alle lof neemt niet weg dat de film gaten vertoont, waardoor het lijkt alsof je hebt zitten slapen en vele niet-kloppende details soms de aandacht afleiden. Da's jammer, maar weerhouden je er niet van om na afloop Journaalbeelden in een andere context te kunnen plaatsen.

Boeiend kijkje achter de schermen anno 1972.

Professioneel gemaakt, snel gemonteerd, af en toe een dilemma in het verhaal gestopt, en vooral beheerst: geen liefdessubplot, geen spanning verhogende muziek, enz.

Maar je moet ervan houden en aan mij is de film niet besteed: teveel alles op een presenteerblaadje geserveerd.

(dat krijg je, als je onbevangen films wilt zien, en dus vooraf geen trailers kijkt en geen recensies leest)

Eerder zagen we 'The Beauty and the Beast' en 'The Bride of Frankenstein' en "...". Mogelijk dat de film een ode is aan deze klassiekers, maar het zou ook een parodie kunnen zijn.

Visueel aantrekkelijk. Inhoudelijk leeg en voorspelbaar en zwart/wit en saai en afstandelijk en cliché en ... Aan de Oscar-nominaties hoeven we ons wederom niets gelegen te laten liggen.

Elke film stap ik onbevangen in. Ik heb niets gelezen noch een trailer gezien, maar ik ga af op regisseur of land, of op aanbevelingen van mensen die ik in dit opzicht waardeer, zonder dat ze me iets over de film mogen vertellen.

Georgië was ditmaal het trefwoord. Komen prachtige films vandaan, maar helaas: deze is een misser. Sympathiek, maar oh zo knullig gefilmd en oh zo houterig geacteerd. Bij elk shot hoor je de regisseuse als het ware roepen 'Nu omhoog kijken' of 'Nu lachen, nee, niet jij maar jij, links aan tafel, en dan jij en dan jij'. Zo kabbelt de coming-of-age van een 48-jarige vrouw voort, uitmondend in een slot dat we mijlenver zien aankomen.

Jammer.

In 1980 had ik de film een 5 gegeven. Vanavond herzag ik hem (op TV, eerlijk is eerlijk) en wat houdt-ie niet stand na bijna 40 jaar. Veel geschmier, pretentieuze griezelmuziek en beelden. Veel hysterie en ja, geweldige art direction.

In mijn herinnering zie ik alleen maar griezelbeelden voor me, maar nu slechts uitgesponnen scènes en veel would-be gedoe tot en met de achtervolging in het doolhof. De driewieler en natuurlijk de rijers die het ding volgen door de gangen van het hotel blijven klassiek. Maar verder?

Wat jammer, wat jammer. Je moet favoriete films van lang geleden ook niet terug willen zien. Les geleerd.

Zijn album Solo Piano uit 2004 (rustige muziek) draai ik regelmatig en ik vermoedde dat deze docu over hem zou gaan, maar twijfelde zeer bij de dadaïstische rapbeelden uit zijn Berlijnperiode. En toen kwam Parijs en viel alles op zijn plaats.

Philipp Jedicke debuteert met deze documentaire over een bijzondere artiest voor wie 'verandering' de rode draad vormt in zijn carrière. De docu sluit hierop aan. Niks geen obligate archiefopnamen en 'talking heads' - de standaard formule van docu's over artiesten. Jedicke experimenteert met zijn film zoals Gonzales alle uithoeken van de muziek (van rap tot klassiek) onderzoekt. Mooi meegenomen dat Gonzales ook nog eens verbaal wat te vertellen heeft.

Voor mij was deze film de verrassing op het FilmFestival Gent 2018.

Sibel is een gelaagde film die ik graag zou willen terugzien. In een afgelegen dorp in het oosten van Turkije wonen en leven mensen anno nu op hun eigen patriarchale wijze. In deze gemeenschap is Sibel een 'outcast' omdat ze niet kan praten, maar communiceert via fluiten, een taal die de ouderen in het dorp beheersen. Omgaan met haar brengt ongeluk, menen haar leeftijdsgenoten. Sibel is niet de enige buitenstaander. Ook haar tante (?) Narin is niet passend. Ze woont afgelegen en wacht al jaren op haar verdwenen geliefde.

Deze laag van twee vrouwen die hun plaats proberen te veroveren in een patriarchale samenleving werkt de film zorgvuldig uit zonder irritant te drammen.

Dan is er de dagelijkse 'queeste' van Sibel naast haar arbeid op het land met de andere vrouwen. Ze is op zoek naar de wolf waarvan men zegt dat deze rondwaart in de buurt. Deze fabellijn - bestaat de wolf wel? - verbindt de film met de ontmoeting van Sibel met een gewonde man - is hij de wolf? - die zij een tijdlang verborgen in het bos verzorgt. Ook hij is een buitenstaander, op vlucht voor de autoriteiten, die echt probeert Sibel te leren kennen.

Sibel is een bijzonder kleinood met een buitengewone actrice, Damla Sönmez, die je laat nadenken over de rol van de buitenstaander (gehandicapte, vluchteling, gekleurde, ...) in je eigen samenleving.

Ik zag Silence, viel in slaap en ben na anderhalf uur weggelopen. Hopelijk mag ik er toch wat over zeggen: zoveel theater in film is onverdraagbaar.

* Je doorziet twee acteurs die de 2 priesters nadrukkelijk naspelen - iets waartegen Bresson zo ageerde, en wat had de man gelijk: acteurs horen niet na te spelen; het personage vult de kijker wel in.

* Je doorziet de art direction als kartonnen namaak in een opgefokte, artificiële omgeving.

* Je ergert je rot aan Japanners die in 1637 Engels spreken.

* .... [en zo kan ik nog wel even doorgaan] - het is allemaal nep.

Mogelijk wilde Scorcese het relifanatisme van katholieken toentertijd spiegelen aan het relifanatisme van Islamisten anno 2016/2017 (ik zag de film gelukkig onbevangen en heb dus niks erover gelezen). Dat zou dan een mooi streven van Scorcese zijn geweest, maar wel verschrikkelijk mislukt, wat mij betreft.

Deze documentaire over de Wadden, de mensen die er wonen en werken en de Wadden bezoeken, het onderzoek dat er wordt uitgevoerd, en het leger dat er oorverdovend oefent, is bijna de ultieme natuurdocumentaire geworden.

Waarom ultiem?

Eindelijk geen off-screen stem die in de tegenwoordige tijd vertelt welke betekenis ik aan de beelden moet geven ("De mannetjes vechten om de aandacht van het vrouwtje"), eindelijk geen off-screen muziek die mijn stemming wil beïnvloeden (nu gaat het spannend worden), eindelijk geen ratjetoe aan onrustige camerashots en beelden waarin coherentie ontbreekt, eindelijk geen palet aan technische hoogstandjes (op de time lapse na).

Eindelijk biedt een natuurdocumentaire ruimte aan de kijker om zelf betekenis te geven aan de beelden in een coherente tijdslijn van de seizoenen die begint met de winter, waarbij een aantal motieven voor herkenbaarheid zorgen: de lepelaar en haar jongen, de Brandariswachter, het volgen van de kanoet, het kerkorgel en de spoorpostbode die begint en afsluit. Ik geloof dat ik niet één beweging van de camera heb gezien.

Waarom bijna ultiem?

De verleiding van de techniek bleek toch te groot: soms slow motion, teveel time lapse om eb en vloed te verbeelden, het orgel dirigeert uiteindelijk de blik van de kijker, en de subtiele geluidsband verliest regelmatig elke nuance in volume en in dubben van dieren- en omgevingsgeluiden.

Bijzonder:

Bij mijn weten heb ik op één uitzondering na (slot slachthuisscène) geen stilte gehoord...

Elke film probeer ik zo onbevangen mogelijk te gaan zien. Dus tevoren geen recensies en geen trailers.

Soms wreekt zich deze kijkhouding. Pas na een half uur had ik min of meer gereconstrueerd wat de beginsituatie is, hoe de familie in elkaar zit en dat de film na de opening uit één lange flash back bestaat. Je kunt ook zeggen, dat de film zelf in zijn vertellen de titel meer dan waarmaakt.

Wat volgt, is een nauwgezette uiteenzetting van een familiedrama zonder dat de film in oordelen vervalt. Wel jammer dat de film het slot van dit drama - dat de kijker na de opening al kent - uitvoerig in beeld brengt.

Iedereen gaat erg op over deze film en dat snap ik ook wel. Je zult maar net een paar jaar van de filmacademie zijn en dan zo'n film maken met een ijzersterk gegeven: eenheid van tijd en van plaats, namelijk een alarmcentrale, met als plot proberen een ontvoering op te lossen via de telefoon, zodat wij als kijkers onze eigen beelden maken over de personen, de plekken en handelingen aan de andere kant van de telefoonlijn met als enig hulpmiddel de stem en omgevingsgeluiden. Alleen dit al zou vijf sterren waard zijn, zeker als je ook nog eens de acteerprestatie van Jakob Cedergen in acht neemt.

Maar toch .... ik vond de film allerminst super spannend en heb me redelijk verveeld. Zat voortdurend te verzinnen 'Wat zouden ze nu weer bedenken om het verhaal voortgang te geven?'. En dan probeer je te bedenken waaraan dit ligt. Ik doe een poging.

Was het plot maar zo strak geweest als ik hierboven beschrijf. De hoofdpersoon Asger Holm krijgt - wat mij betreft onnodig - langzaamaan een achtergrond, nodig om enkele ongeloofwaardige acties van hem te kunnen opnemen in het verhaal. Was hij een 'gewone' man in de alarmcentrale geweest, die iets verder gaat in zijn taakuitoefening dan is toegestaan, wat zou het plot dan rechtlijnig krachtig zijn geweest.

Het eerste telefoongesprek van de ontvoerde vrouw kan er bij mij echt niet in - als ik de man naast haar was geweest, dan rook ik onmiddellijk onraad, en zo heel slim ben ik echt niet.

Dan de swing in het plot. Die zie je aankomen wanneer de ontvoerder zelf de telefoon beantwoordt en je hoort hoe hij reageert (en zo heel slim ben ik echt niet).

De verdere bemensing in de alarmcentrale? Kartonnen poppen die dienen als behang - wat heel goed is voor een strak plot -, maar gooi dan de twee uitschieters eruit.

Ik ben nu waarschijnlijk te kritisch en zoek spijkers op laag water. Maar toch, ik wil weten waarom ik me redelijk verveelde en sta open voor suggesties. Graag zelfs.

Ken Loach - is die man niet al 80? - is weer ouderwets op dreef in een volstrekt geloofwaardig verhaal (oké, het in elkaar slaan is net teveel) met 1 open vraag: waar haalt hij toch altijd die volkomen naturel spelende acteurs vandaag?

Wie het boek Congo: een geschiedenis uit 2010 van David van Reybrouck niet heeft gelezen, kan deze (veel te lange) documentaire beter overslaan. In een adembenemende montage van found footage vliegen de beelden over de vrijheidsstrijd van de Belgische kolonie Congo je om de oren, en er valt geen touw aan vast te knopen, tenzij je achtergrondkennis hebt.

Deze beeldenstorm is op nogal gekunstelde wijze doorsneden met ultrakorte jazz-fragmenten die vaak alleen vanwege de titel van het nummer een verre connectie hebben met de problematiek. Armstrong en Gillespie werden 'gebruikt' door het Westen, alle andere muzikanten speelden hoogstens indirect een rol.

Sterke film - met een dubbele titel volgens het affiche: Sterben en Streben - volgt de opbouw van de klassieke tragedie: vijf hoofdstukken + een epiloog.

In hoofdstuk 1 (de expositie) introduceert Glasner het verhaal van een gezin (moeder, vader, zoon en dochter) en de rode draad: sterven.
De uitwerking is vervolgens vrij briljant met prachtige parallellen tussen de film zelf met de titel Sterben (geregisseerd door Glasner) en de uitvoering van het muziekstuk met de titel Sterben (gedirigeerd door de zoon Tom), waarmee we ook een parallellie tussen de regisseur en de zoon Tom op het spoor zijn.

Voor wie wil een paar overeenkomsten tussen film en muziekstuk:

- Beide zijn alsmaar niet af; het einde wordt telkens uitgesteld.
- Het muziekstuk 'duurt te lang', zegt een orkestlid - knipoog naar de drie uur vd film > zoon Tom: 'Ik wil dat het begin nog langzamer wordt gespeeld'.
- Het muziekstuk kent 'geen hoop', de film ook niet - op mogelijk de epiloog na.
- 'De hoop is dat we het stuk spelen' > dat wij de film zien.
- De eerste première wordt verstoord door Toms zus Ellen; de film ook in hoofdstuk 3 met de introductie van Ellen.
enz. enz.

Geslaagde documentaire, bestaande uit veel footage-materiaal en zorgvuldige gekozen talking heads van wie (gelukkig) weinigen in beeld komen.

Het portret van de oprichter van The Stones is ontluisterend. Brian Jones werd door zijn ouders uit huis gezet, waarna hij de korte rest van zijn leven fladdert op zoek naar bevestiging in een band waarin niemand oog heeft voor elkaar. De blues is zijn troost.

De film begint sterk met een botsende auto in Gibraltar om de hoofdpersoon te kunnen introduceren als arts. Maar dan, maar dan .... Je houdt je hart vast.

Ze vaart alleen weg op een zeiljacht, niet nadat eerst alle outdoor zeilattributen zijn uitgestald, nieuw en fris van de lever. Zelfs de zeekaart via welke ze een zeetocht maakt, is splinter nieuw (blijkbaar begint ze onvoorbereid aan de reis), als ook het boek van Darwin over Ascension Island dat haar doel wordt. Nooit ingekeken. Hoe knullig wil je het hebben?

Na de onvermijdelijke storm (overduidelijk gefilmd in een badkuip of, vooruit, een zwembad) blijft het verder gelukkig zonnig weer, geheel passend bij haar frisse nieuwe uitzet, en kan de regisseur tot vervelens toe een uur lang zijn boodschap blijven herhalen: vluchtelingen helpen is niet vanzelfsprekend.

Vanwege spoilergevaar zal ik verder stoppen, maar het aantal ongerijmdheden stapelt zich op.

Heeft nu niemand die arme regisseur en actrice gewaarschuwd? Blijkbaar niet.

En de distributeur, heeft die deze film wel gezien voordat-ie hem aankocht?

Een mooi voorbeeld van een fraaie eigentijdse boodschap, maar verpakt in knullige onbenul.

Het strakke scenario (zie bijvoorbeeld hoe de begin- en eindscène elkaar spiegelen) is strak verfilmd in hermetisch afgesloten kaders (die alleen bij de buitenopnamen wat vreemd overkomen). De film balanceert stijlvol op de balk van realisme en absurdisme zonder aan geloofwaardigheid in te boeten.

En hij gaat ook nog eens ergens over.